Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Έτσι έπρεπε να γίνει…”καλά να πάθεις”!

ΜΠΟΥΡΗΤο ακούω συνέχεια…

Ότι πάω να ξεκινήσω για να το διώξω απ’ το νου μου, εκεί… συνεχίζει να μου τριβελίζει το μυαλό. Με ακολουθεί…

Ήταν η θεία του πατέρα μου, η συγχωρεμένη Μικρασιάτισσα που όμως την είχαμε γιαγιά Μας!

Η γιαγιά Λιλίκα.

Όλα τα ισιώνανε με κάποιο τρόπο τότε!

Ήταν προνόμιο των παλαιών. Ότι και να γινόταν η τελική φράση ήταν αυτή.

“Ήταν θέλημα Θεού! Έτσι έπρεπε να γίνει παιδί μου!”

Το ακούγαμε όμως όλο και λιγότερο. Γιατί τα χαρούμενα γεγονότα ήταν πάντα περισσότερα! Σαν μία ξεθωριασμένη φαντάζει ταινία, αλλά ο κόσμος τότε είχε πιο πολύ χαμόγελο. Προβλήματα πολλά!

Όμως δεν θα ξεχάσω το κλειδί της εξώπορτας να κρέμεται πάνω για να μπαίνουν οι «Δικοί», όπως λέγανε!

Αμέτρητοι καφέδες και γέλια στις αυλές!

Ευκαιρία για μας, να παίζουμε στο πεζοδρόμιο και να τρέχουμε σαν τρελά!

Λες και δεν είχαν έννοιες τότε.

Είχαν όμως τη ζεστασιά της παρέας.

Ο ένας τον άλλον. Τα χάχανα, το να λένε πράγματα αυθόρμητα. Χωρίς το φόβο ότι θα παρεξηγηθεί κάποιος.

Βέβαια αυτά θυμίζουν καλοκαίρι…

Και όμως και το χειμώνα η παρέα και η συντροφιά των φιλενάδων δεν έλειπε από τις κουζίνες.

Έβραζε κάποιο φαΐ και τα λουκούμια με τα βουτήματα δίπλα στον παραδοσιακό ελληνικό είχαν την τιμητική τους.

Ξαφνικά για κάποιο λόγο αυτό άλλαζε. Όσο μπαίνανε οι τηλεοράσεις και η τεχνολογία εμείς για κάποιο λόγο γίναμε άλλοι!

Ο γείτονας άρχισε να γίνεται όλο και πιο ενοχλητικός. Μας χάλαγε την ησυχία της καινούργιας σειράς που βλέπαμε. Τα λόγια του μας πείραζαν. Γινόμασταν όλο και πιο εύθικτοι. Λες και θα έβγαινε ο λόρδος ξαφνικά απ’ το μέσα δωμάτιο και έπρεπε να προσέχουμε τις κουβέντες μας.

Χάσαμε τον αυθορμητισμό μας και σιγά – σιγά και άλλα πράγματα.

Επίσης ακούω συχνά σαν σκέψη το “καλά να πάθεις”! Με ένα ύφος μπερδεμένο.

Πάλι απ’ τις γιαγιάδες σαν θύμηση!

Που ενώ έτρεχε να φέρει το κόκκινο τότε και το οινόπνευμα με το βαμβάκι να περιποιηθεί την πληγή, εννοούσε ότι ανησυχώ μεν θα ήθελα όμως να φας και καμιά… Σαν απειλή όμως. Έκρυβαν την ανησυχία τους Μ’ αυτό τον τρόπο.

Πόσο όμως ταιριάζει αυτό στο σήμερα; Για μένα απόλυτα!

Καλά να πάθουμε!

Είχαμε όλα τα καλά του Θεού, να ανοίξουμε τα σπίτια μας, τα σαλόνια μας. Να κάτσουμε σ’ αυτές τις τραπεζαρίες που έχουν λιώσει απ’ το τρίψιμο του ξεσκονίσματος και να φάμε ότι τραβούσε η ψυχή μας!

Να τσουγκρίσουμε τα κρασιά μας. Να πούμε στην υγεία μας βρε παιδιά! Και όχι να μας το λέει απ’ την τηλεόραση μια εκπομπή!

Καλά να πάθουμε που απομακρυνθήκαμε όλοι! Κλειστήκαμε στα καβούκια μας μόνοι μας! Δικό μας δημιούργημα!

Και τώρα, μπροστά στο φόβο μιας πανδημίας, γίνεται ο εγκλεισμός αναγκαστικός. Τότε αναπολούμε όλοι μας και μας πιάνει η συγκίνηση.

Ξαφνικά δεν μας χωράει ο μικρόκοσμός μας. Ανατρέχουμε σε παλιότερες φωτογραφίες και στιγμές!

Αλήθεια… μετά την επανεκκίνηση θα τα κάνουμε όλα αλλιώς; Αναρωτιέμαι…

Λένε ότι στον πρώτο εγκλεισμό όσοι αντέξανε είναι ήρωες. Τον δεύτερο δεν τον γλιτώνουν τα ζευγάρια.

Θα μπορούσε να είναι και έτσι. Όχι όμως γιατί ξαφνικά παύουν να αγαπιούνται.

Αλλά, γιατί όταν υπάρχει τόσο περιορισμός μέσα σ’ ένα σπίτι και δεν υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα για τον καθένα, και τα πάντα λειτουργούν μέσα από την τεχνολογία κάποια ξεσπάσματα είναι απολύτως φυσιολογικά. Και πρέπει να γίνονται.

Το αίμα μας βράζει! Πρέπει να θυμίζει τον ανθρώπινο παράγοντα. Αυτόν που μας ξεχωρίζει απ τα φυτά και τα ρομπότ.

Περιμένουμε όλοι με μια αγωνία ένα φάρμακο ή ένα εμβόλιο μη δοκιμασμένο επαρκώς, που οι συνέπειες του θα φανούν στο μέλλον.

Δεν έχουμε σκεφτεί ότι από μόνοι μας δεν είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι.

Δεν είναι μόνο το “έξω” που μας λείπει.

Έχουμε τόσες εξαρτήσεις και φοβίες που μας κλείνουν.

Πρέπει να ανατρέψουμε πια αυτή την οπτική. Τους ρόλους που πρέπει να υπηρετούμε. Είναι πολύ σκληρό και δύσκολο να ξεφύγουμε από μια καθοδηγούμενη ύπνωση. Απαιτείται πολύ δουλειά αυτοπαρατήρησης και αυτοβελτίωσης που οι περισσότεροι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν. Γιατί πολύ απλά εξακολουθούν να αποζητούν την ασφάλεια στα μάτια των άλλων.

Έχουμε πέσει σ’ ένα λήθαργο της επανάπαυσης, περιμένοντας το χέρι βοηθείας, που θα μας δοθεί με πολλά ανταλλάγματα σίγουρα!

Προσπαθούμε να βρούμε πράγματα και αξίες χαμένα στο χρόνο.

Χωρίς καμία ατομική προσπάθεια.

Μας έχει κυριεύσει ο φόβος.

Κάποια πράγματα όμως είναι τόσο απλά.

Το μόνο που έχουμε είναι να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ανθρωπιά! Ξεκινώντας μέσα απ’ τα σπίτια μας.

Μόνο έτσι μπορούμε να ζήσουμε πάλι σαν ελεύθεροι άνθρωποι!

Περιμένω… Ποτέ δεν ξέρεις…!

Σοφία Μπουρή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *