Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Σβήσαν τα φώτα.

ΜΠΟΥΡΗΜαζεύτηκαν και τα τελευταία. Γεμίσαμε χρυσόσκονες. Άντε και του χρόνου! Να είμαστε καλά!

Στολίσαμε, ξεστολίσαμε, ψεκάστε, σκουπίστε. Αυτό ήταν… πέρασε ο καιρός, πέρασαν οι γιορτές… Ανέβηκαν και τα τελευταία στο πατάρι. Τώρα; Περιμένουμε.

Αναμένουμε…

“Βάλε τη μάσκα σου! Μη ξεχάσεις το μήνυμα!” Όπου φύγει, φύγει… Στην πορεία ανυπομονείς να γυρίσεις. Στην πόρτα σου. Στην ασφάλεια του σπιτιού σου.

Πέτα τα όλα. Μάσκες, παπούτσια, μπάνιο, πλυντήριο… μήπως δεν χρειαζόταν να βγω;

Μήπως γύρισα με χειρότερη διάθεση απ’ ότι έφυγα;

Μ αυτόν που μίλησα είχα απόσταση; Δύο μέτρα μου είπαν. Αυτός όμως φτερνίστηκε κιόλας!

Μήπως είμαι λίγο ζεστή; Δεν νοιώθω πολύ καλά… Βγήκε το εμβόλιο. Ποιανού σειρά έρχεται πρώτα;

Το εμβόλιο της ψυχής μας πότε βγαίνει;

Όλα αυτά τα κατάλοιπα που θα μας βγάλουν άραγε;

Φοβίες κάθε είδους. Κυρίως ανθρωποφοβία όμως θα τη χαρακτήριζα.

Θα κάνουμε όμως το εμβόλιο και θα είναι όλα τέλεια! Θα ξεχυθούμε στην παλιά μας ζωή. Με την ίδια άνεση για αγκαλιές, φιλιά… ή μήπως όχι;

Σαν μία δύσκολη παρτίδα ενός παιχνιδιού.

Ένα παιχνίδι μυαλού. Που ενώ θα έπρεπε να είναι αυθόρμητο και με καθαρό νου, γίνεται αγχωτικό, ανυπόμονο, στρατηγικό…

Όπως το «γκάμπυ» της βασίλισσας.

Πάση θυσία πρέπει να τερματίσει η παρτίδα! Ποιος όμως κερδίζει; Ποιες είναι οι πλευρές; Και κυρίως ποιες είναι οι απώλειες;

Φόβος, παγωμένα χαμόγελα, άγχος για το άγνωστο. Πολύ θλίψη! Κάνουμε διάφορα να μη σκεφτόμαστε τα δύσκολα που ούτως ή αλλιώς έχουν έρθει.

Πάντα αναζητούμε δικαιολογίες για τις δικές μας τυχόν αποτυχίες.

Δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την ήττα για κανένα λόγο!

Κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στον εαυτό μας νομίζοντας ότι θα αποφύγουμε το χειρότερο.

Έχω την αίσθηση ότι ζούμε μια εικονική πραγματικότητα. Σαν να είμαστε παρατηρητές της ζωής και περιμένουμε.

Λες και ό,τι βιώνουμε τώρα, ό,τι προβλήματα και εάν έχουμε είναι μοναδικά, δημιουργημένα αποκλειστικά για εμάς.

Επαναλαμβανόμενες καταστάσεις με μικρές διαφοροποιήσεις αναλόγως τα άτομα που απαρτίζουν την οικογένεια.

Στην ουσία μια ζωή από δεύτερο χέρι, που όσο και εάν θέλουμε να δείξουμε κάτι άλλο, ξεχωριστό, στην ουσία προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας.

 

Εμείς το αφήσαμε να εξελιχθεί έτσι, ο κόσμος μας. Οι πράξεις μας, τα θέλω μας, τα πιστεύω μας, τόσο ίδια και ρηχά! Για όλους.

 

Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Ούτε και θα είναι ξανά. Πείθουμε τους εαυτούς μας, ότι το πρόβλημα του σπιτιού μας είναι μεγαλύτερο από του διπλανού.

Ήρθε πια η στιγμή να τα αντιμετωπίσουμε.

Ο ανθρώπινος νους έχει πολλές δυνατότητες! Ας αξιοποιηθεί μια φορά με γνώμονα το κοινό καλό και την εξέλιξή μας.

Δεν υπάρχουν θωρακισμένες πόρτες, ούτε θησαυροφυλάκια που μπορούμε να κρυφτούμε μέχρι να κοπάσει η καταιγίδα.

Η φλόγα που έχουμε. Η επιθυμία, η δίψα για την ζωή.

Αρετές που έμειναν πίσω για να είμαστε αποδεκτοί από πολλούς.

Η Πίστη μας, η Ελπίδα, το Φως, η Σοφία και η Αγάπη που είχαμε όλα τα χρόνια σαν οδηγό. Αυτά που είναι;

Χάθηκαν ίσως μαζί με την Αξιοπρέπεια!

Δεν μας έφτανε να ζούμε σαν την καλύτερη Δημιουργία του Θεού. Τα θέλαμε όλα! Άπληστα!

Ας ελπίσουμε σε κάτι δυνατό! Άλλωστε οι καλύτεροι γιατροί του κόσμου ήταν έξι σύμφωνα με πολλούς:

  1. Ο ήλιος, 2. Η ξεκούραση, 3. Η διατροφή, 4. Η άσκηση, 5. Ο αυτοσεβασμός, 6. Οι φίλοι.

Ας αναλογιστούμε πάλι πώς θα ήταν να απολαύσουμε την ίδια τη ζωή!

Ακολουθώντας το ένστικτο μας. Και γιατί όχι; Όλα είναι πιθανά!

Δεν θα μας Αφήσει έτσι.

Πάντα ολοκλήρωνε το έργο Του.

Καλή μας Αρχή. Και του χρόνου!

Σοφία Μπουρή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *