Τροπικό μεσημέρι
Του ήλιου οι αχτίδες
άπειρες αντλίες
άϋλες
ρουφούν το νερό
κι αφήνουν τ’ αλάτι
αρμύρα στο πετσί μας.
Διψάμε,
και το νερό ψηλά
στις φούντες
μερικών θυσάνων.
Η προπέλα γυρίζει
και τρέχουμε,
τρέχουμε διψασμένοι για ζωή
πάνω στην υγρή επιφάνεια
του πλανήτη μας.
Λευτέρης Μαρματσούρης
Από την ποιητική συλλογή
«Συμπληγάδες»