Θολο-κουλτουρο-ψυχο-καμίνια
Οι σάκοι τώρα άνοιξαν…
Φίλε μου… του Αιόλου…
Και θα λυθεί… του καθενός…
Το αίνιγμα… του ρόλου…
Αυτούς… που μας πλασάρανε…
Ως ηθικά… “μαγκάλια”…
Στην πράξη… αποδείχτηκαν…
Ανήθικα… παρτάλια…
Ως βάτοι… και… καιόμενοι…
Αμνοί… θυσιασμένοι…
Ήρθαν… και μας συστήθηκαν…
Υπέρ-πεφωτισμένοι…
Μας τύφλωσαν… με δηθένια…
Λαθραία… ΗΜΙ-σαβούρα…
Και τελικά… μας στράβωσαν…
Με την… θολό-κουλτούρα…
Μισός αιώνας ψέματα…
Και νόθας… correctιvas…
Τα πάντα – όλα… βούλιαξαν…
Στο βούρκο… της ξευτίλας…
Τώρα που ξεβρακώθηκαν…
Δηλώνουν… τεθλιμμένοι…
Τρέχουνε… πανικόβλητοι…
Σχεδόν. αλαφιασμένοι…
Τους έφυγε το μακιγιάζ…
Οι μάσκες… πέσαν… κάτω…
Κι’ απ’ τον αφρό… που ήτανε…
Τώρα… πιάσανε… πάτο…
Τι να πρωτοκαλύψουνε…
Και τι να διαψεύσουν…
Καθώς… όλα τα έκαναν…
Ώστε… να επιπλεύσουν…
Φελλοί… οι επιπλεύσαντες…
Στο “ροζ”… εμποτισμένοι…
Χρόνια επί του σβέρκου μας…
Στογγυλοκαθισμένοι…
Φαιδροί… κι’ αμετανόητοι…
Κίναιδοι… της ντροπής…
Τολμούν… και μας δηλώνουνε…
Άντρες… “παλιάς κοπής”…
Τώρα… λοιπόν το μάθαμε…
Κουΐντες… καμαρίνια…
Σώματα… ανθρώπων… και ψυχές…
Πως γίνονται… “Καμίνια”… ‼
Λευτέρης Καραμπότης