Στην υγειά μας!
Καλό μήνα! Καλώς μας ήρθες άνοιξη! Για τον καιρό δεν ξέρω… αλλά η άνοιξη μπήκε. Το λέει και το ημερολόγιο.
Οι ειδήσεις έχουν πάντα δύο θέματα εν εξελίξει.
Το ένα έχει να κάνει με την πανδημία και όλα τα επακόλουθα. Υγεία, οικονομία, ψυχολογία, εκπαίδευση. Το άλλο οι δίκες, που ενώ εξελίσσονται μέσα και έξω από τις αίθουσες των δικαστηρίων, βγαίνουν κάθε τόσο καινούργιοι εμπλεκόμενοι θύτες και θύματα.
Στην προσπάθεια να βρεθεί κάποια λύση μέσα σ όλα, αναρωτιόμαστε και μεταξύ μας εάν όλα βαίνουν καλώς. Και πάνω στις κουβέντες εντός της οικογένειας και εκτός πάντα τηλεφωνικώς, ενδιαφερόμαστε για την ψυχική μας ηρεμία, το ποιός εργάζεται αυτήν την περίοδο ή όχι, και στέλνουμε ο ένας στον άλλο ευχές και φιλιά. Πάντα στο τέλος λέμε και ένα υγεία να έχουμε…
Και πάνω εκεί, εντελώς ξαφνικά και απρόσμενα νοιώθεις ότι κάτι όντως δεν πάει καλά. Βρε, μήπως φταίει ο καιρός; Μήπως φταίει η ψυχολογία μου, που ψάχνω γύρω – γύρω και δεν 
τη βρίσκω; Φταίνε τα νεύρα μας που έχουν χτυπήσει κόκκινο; Να πάω κάπου; Πάω… που να πάω; Που να πάω να φωνάξω; Να ξεθυμάνω, να βγει αυτό που νοιώθω;
Και τελικά πάμε για μοριακό τέστ. Θετικό αποτέλεσμα. Κρούσμα εντός της οικίας! Καμπανάκια… κόκκινος συναγερμός! Τώρα; Που πήγα; Με ποιους βρέθηκα; Ήταν από δουλειά; Ήταν σούπερ μάρκετ; Λαϊκή ή φούρνος; Έχει νόημα; Να ψάχνω το γιατί και πώς; Έγινε.. πάει τέλειωσε.
Από δω και πέρα. Ψυχραιμία, λογική γιατί πρέπει! Εγώ με τη σειρά μου… Με ποιους βρέθηκα; Σε πόση απόσταση; Σε κλειστό ή ανοιχτό χώρο; Ποιους πρέπει να ενημερώσω; Να κάνω μέχρι να βγει και το δικό μου τέστ τα τελευταία ψώνια έξω; Έλα μωρέ… ποιος θα το μάθει; Αφού έτσι κάνουν. Βάζουν τη μάσκα στο πηγούνι και πάνε…
ΌΧΙ! Σταματάει εδώ! Συνειδητοποιούμε την σοβαρότητα της κατάστασης. Παίρνουμε δραστικά μέτρα μέσα στο σπίτι. Είμαστε τυχεροί εάν υπάρχει χώρος απομόνωσης για το πρώτο κρούσμα. Δεν ερχόμαστε σε επαφή με άλλους εκτός σπιτιού. Τηρούμε σωστή υγιεινή, μάσκες για όποιον νοσεί εντός χώρου. Γάντια μιας χρήσης και αντισηπτικά.
Όταν ένα σπίτι καίγεται, προσπαθείς να σβήσεις τη φωτιά, έχοντας εξασφαλίσει να μην επεκταθεί και δίπλα ή απέναντι.
Τα ακούμε πάντα στα «συμβάντα», που θεωρούμε ότι εμάς δεν θα μας αγγίξουν γιατί προσέχουμε. Στέλνουμε ευχές και καρδούλες και φωτογραφίες ψυχολογικής υποστήριξης, αλλά επί της ουσίας αυτό που βιώνεις εκείνη την στιγμή, θυμίζει λίγο από ταινία τρόμου. Ειδικά όταν δεν είμαστε ασυμπτωματικοί, αλλά με φαινόμενα τόσο έντονα που δεν είσαι σίγουρος για την επόμενή σου στιγμή!
Το πρώτο σύμπτωμα; Στη δική μας περίπτωση ένα απλό μπούκωμα. Ούτε καν καταρροή. Καμία απώλεια όσφρησης, ή γεύσης ή έστω δέκατα. Αυτά ήρθαν αργότερα…
Αλήθεια… πόσοι πάνε να ελέγξουν με μοριακό τέστ ένα απλό μπούκωμα;
Χωρίς κάποιο κρούσμα στο άμεσο περιβάλλον; Πρέπει όμως! Μέσα στην ατυχία μας ήμασταν τυχεροί! Το εντοπίσαμε άμεσα. Δεν μεταδώσαμε σε γονείς και γύρω ανθρώπους! Ευτυχώς!
Τώρα την πραγματικότητα, το πώς τη βιώνει κάθε σπίτι δεν μπορεί να είναι απλά μια στατιστική! Είναι τόσα πολλά, που απλά πρέπει να βρεις τη δύναμη που έχεις μέσα σου, ώστε να τα βάλεις με αυτό το ύπουλο τέρας.
Έτσι το ονόμασα. Ύπουλο.
Εκεί που νομίζεις ότι συνέρχεσαι από μπούκωμα και πυρετό, ξαφνικό πνίξιμο απ’ τον έντονο βήχα, που εξελίσσεται τόσο άσχημα και εκεί κάπου πρέπει να βρεις την ανάσα σου. Αυτή που θα σε επαναφέρει. Να σε κοιτάει το παιδί σου και να σου λέει, «μανούλα μου μη φεύγεις μόνη σου, θα είμαι εδώ να σε βλέπω μη πάθεις κάτι»!
Πολλές φορές σκέφτηκα εάν χρειαστεί να νοσηλευτώ, Τα παιδιά; Τι θα γίνουν;
Πώς θα τα βγάλουν πέρα; Το ένα ψήνεται ήδη στον πυρετό και το άλλο ξεκινά συμπτώματα. Καμία στατιστική δεν μπορεί να αναμετρήσει μια οικογενειακή δύσκολη κατάσταση. Γιατί υπάρχουν πολλές περιπτώσεις, με χειρότερες καταλήξεις…
Βρίσκουμε ξαφνικά όμως τη δύναμη που δεν πιστεύαμε ότι έχουμε.
Αυτή που μας δίνει ο Θεός, όταν πραγματικά τη χρειαζόμαστε!
Κάποιες στιγμές είναι τόσο δυνατές που και το δευτερόλεπτο αργεί… παγώνει… Η δύναμη που μας οπλίζει με θάρρος να αντιμετωπίσουμε ότι πιο δύσκολο. Την ίδια μας τη στιγμή! Τη στιγμή της ανάσας, της επιβίωσης, του «πάω παρακάτω»… Άλλωστε, ότι δε μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς!
Στην υγειά μας λοιπόν! Κάθε μέρα που ξημερώνει λέμε ένα Δόξα τω Θεώ!
Είμαστε καλά. Ξημέρωσε η μέρα, σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι. Είμαι καλά και συνεχίζω!
Μόνο όταν αναγκαζόμαστε να αντιμετωπίσουμε τους ίδιους μας τους φόβους μπορούμε να επιτύχουμε! Η στιγμή είναι αυτή που υπάρχει! Ας τη χρησιμοποιήσουμε σωστά, διότι ίσως δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες!
Εκεί κρύβεται όλη μας η δύναμη!
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Στεναχώρια και ασθένειες. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει απ’ το πεύκο εάν δεν θέλει ο Θεός. Γι’ αυτό ας μη στεναχωριόμαστε για ό,τι μας συμβαίνει. Είναι ευλογίες αυτές που μας δίνονται! (Λόγια καρδιάς από αγαπημένο μου Άγιο.)
Καλή μας συνέχεια..!
Σοφία Μπουρή