Βαφειάδης Ζήσης

Ανασκίρτημα

Είσαι της νέας άνοιξης παρήγορη ηλιαχτίδα

που ήρθε ελπιδοφόρη στο τέλος του χειμώνα,

είσαι μια ανγοθώρητη λαμπρή δροσοσταλίδα

και στη νησιώτικη πλαγιά μια πασίχαρη ανεμώνα.

 

Στο λέει η ματιά μου η τρυφερή, μα πάλι άκουσέ το,

είσαι η ιδέα μιας χίμαιρας που νιόφαντη προβάλλει,

είσαι του φλοίσβου τ’ απαλό κι αρμονικό σονέτο

που αντηχεί γλυκόφωνα σε κάποιο ακρογιάλι.

 

Μ’ αρέσει να πορεύομαι, μ’ ανάλαφρο το βήμα,

στον κάμπο και στην αμμουδιά, μετά το μεσημέρι,

και να σε νοιώθω μέσα μου σα λυρικό ένα ποίημα

και να διαβαίνουμε μαζί πιασμένοι χέρι χέρι.

 

Ζήσης Βαφειάδης

Από την ποιητική συλλογή

«Ένα δένδρο στο ξέφωτο»