Παγκόσμια ημέρα της πολύτεκνης γυναίκας
Το ότι η 27η Οκτωβρίου, η παραμονή δηλαδή της Εθνικής μας γιορτής, είναι αφιερωμένη παγκοσμίως στην πολύτεκνη γυναίκα πολύ χάρηκα. Δεν είναι και λίγο να τιμάται ένας πραγματικός ήρωας, γιατί, όπως και να το κάνουμε η γυναίκα που έχει πολλά παιδιά και καταφέρνει να δίνει τον εαυτό της σε αυτά, είναι κάτι ανεπανάληπτο. Είναι από αυτά που ονομάζουμε θαύματα και ας πιστεύουμε ότι δεν γίνονται τέτοια πράγματα σήμερα.
Βέβαια κάποτε οι θεωρούμενες ως πολύτεκνες γυναίκες θα έπρεπε να έχουν πάνω από επτά ή οκτώ παιδιά, ενώ σήμερα το όριο έχει κατέβει στα τρία και όπως πηγαίνει η υπόθεση θα κατέβει και πιο κάτω, αφού τώρα είναι πολύ λίγες οι οικογένειες που διαθέτουν πάνω από δύο παιδιά. Δεν είναι καιρός να πούμε ποιος φταίει που σήμερα οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά. Πολλοί πιστεύουν και νομίζω ότι έχουν άδικο, ότι για αυτό το πράγμα φταίει το κράτος. Στην ουσία ποτέ δεν έφταιγε το κράτος γιατί εμείς, μπαίνοντας βαθιά μέσα στη δομή της σημερινής κοινωνίας, έχουμε ενστερνιστεί έναν άλλο τρόπο ζωής. Έναν τρόπο που έχει να κάνει και με την είσοδο της γυναίκας στην εργασία και τους γονείς ως ανθρώπους με δικαιώματα στη ζωή.
Δεν είναι παράλογο που θυμόμαστε τα παλαιότερα χρόνια και φανταζόμαστε πόσο όμορφα θα ήταν να τα ξαναζούσαμε. Όμως κάπου δεν είμαστε και τόσο ειλικρινείς με τους ίδιους τους εαυτούς μας. Αλήθεια τι έχουμε να ζηλέψουμε από εκείνες τις μακρινές εποχές που, δεν είχαμε νερό, δρόμους, ηλεκτρικό ρεύμα, μεροκάματο, σπίτι και περιουσία; Μέσα σε εκείνα τα μίζερα χρόνια, με τη δυστυχία να μας συντροφεύει με βασανιστική νωχέλεια τη νύχτα και να τυραννά τη ζωή μας κάθε στιγμή, τι καλό βλέπαμε που το επιθυμούμε και σήμερα; Τότε δεν κάναμε όνειρα, ήταν μια μαύρη εποχή που τη θυμόμαστε λόγω της κατάντια μας. Όμως, δυστυχώς, ακόμα και εκείνη η κατάντια με το πέρασμα του χρόνου μπήκε γαλήνια στο υποσυνείδητό μας και το γλύκανε ανεπανόρθωτα! Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, ότι κακό περνά το ξεχνάμε ή το ωραιοποιούμε!
Βασικά όλα τα παραπάνω κάνουν ακόμα πιο τιμητική τη θέση της πολύτεκνης γυναίκας μέσα στην κοινωνία, γιατί, για σκεφτείτε μια γυναίκα που ζει σε άθλιες συνθήκες, πως μπορεί και ανατρέφει τα παιδιά της; Δεν έχει σημασία πόσα είναι, ακόμα και ένα να είναι πρόβλημα είναι! Και μην διανοηθεί κανείς να πιστέψει ότι εκείνη την εποχή έπαιρνε, η πολύτεκνη γυναίκα, έστω και μια δεκάρα για όλα αυτά τα παιδιά που ανάτρεφε με προσωπική φροντίδα και ακατάπαυστη υπομονή! Ήταν μια εθελόντρια, μια ανιδιοτελής τροφοδότρια του κράτους με υπερασπιστές της τιμής, της εδαφικής του ακεραιότητας και της υπόληψής του!
Οι σημερινές γυναίκες, όπως και οι ίδιες καταλαβαίνουν, έχουν μπει σε άλλα κανάλια, έχουν περάσει σε άλλες ατραπούς, δύσκολους και δύσβατους. Θέλουν να ζήσουν και δεν μπορούν, θέλουν να προσφέρουν και τους κόβεται η ανάσα από το βαρύ φορτίο που έχουν επωμιστεί. Ενώ το εισόδημά τους από την εργασία είναι πενιχρό έχουν αυξηθεί και όλα τα προσωπικά τους έξοδα. Τι να πρωτοκοιτάξουν τον άντρα, τα παιδιά ή τη δουλειά;
Μην ξεχνάμε πως είναι πάρα πολύ δύσκολο να κατορθώσει μια σύγχρονη γυναίκα να μαζέψει γύρω από την ποδιά της τα τρία ή τέσσερα παιδιά και μαζί με αυτά και τον σύζυγο. Τις περισσότερες φορές ακούει την πρόοδο των παιδιών στα γράμματα από τα κουτσομπολιά άλλων μανάδων παρά από τον ίδιο τον διευθυντή του σχολείου. Εκεί έχουμε φτάσει, πολλές φορές δεν γνωρίζει η μάνα ή ο πατέρας που πέφτει το σχολείο των παιδιών. Και όμως πρέπει να γυρίσουμε σε συνήθειες του παρελθόντος, με ουσιαστική βοήθεια του κράτους. Και παιδιά να κάνουμε και όμορφα να ζούμε. Οι ευθύνες των παιδιών, όσο αβάσταχτες ή επώδυνες και αν είναι, είναι όμορφες και γλυκές. Ο ρόλος του γονιού πολλών παιδιών αν και απαιτεί μεγάλη προσοχή και απέραντο χρέος, μπορεί να παιχτεί πολύ καλά!