Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ξεχάστηκε το Πολυτεχνείο;

3Κανείς ποτέ δεν θα μάθει τι ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το τι πραγματικά ήταν εκείνο που ώθησε τα χιλιάδες μαθητικά και φοιτητικά νιάτα του 73 να κάνουν το περίφημο ξέσπασμά τους, και να θυσιαστούν για μια Ελλάδα, θα μείνει για πάντα μέσα στις τρυφερές εκείνες καρδούλες, που κτυπούσαν τόσο γρήγορα και δυνατά. Παρ’ όλο που, ύστερα από 48 χρόνια, η ημερομηνία εκείνη φαίνεται τόσο μακρινή και απρόσιτη, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Οι σημερινοί Έλληνες συνεχίζουν, μέσα από το βολικό τρόπο ζωής τους, να αφήνουν τις πρωτοβουλίες στους νέους.

«Κείνες τις βραδιές», θυμάται φοιτητής που ξενυχτούσε στο Πολυτεχνείο και τους γύρω δρόμους, «περνούσαν από την Πατησίων, έξω από τα προπύλαια του Πολυτεχνείου, κάποια πολυτελή αυτοκίνητα, με κλειστά, φυμέ τζάμια, μόλις έφταναν κοντά μας κοντοστεκόντουσαν χωρίς να σβήσουν τη μηχανή και άνοιγε λίγο το τζάμι, με αποτέλεσμα να διακρίνεται το πρόσωπο του επιβάτη. Ήταν κάποιοι επώνυμοι πολιτικοί που προσπαθούσαν να καπηλευτούν το νεανικό ξέσπασμα».

Όσα φοβόντουσαν να κάνουν οι Πολιτικοί, οι Θρησκευτικοί αρχηγοί, οι επώνυμοι Έλληνες, τα έπρατταν για λογαριασμό τους κάποιοι θεότρελοι και ονειροπόλοι νεολαίοι, που οραματιζόντουσαν να ξαναφτιάξουν την Ελλάδα. Προκαλεί θλίψη όταν αντιλαμβάνεσαι ότι από κείνο το λαϊκό ξεσηκωμό δεν έχει απομείνει τίποτα. Ακόμα και κάποια σχολεία που επισκέπτονται το χώρο, είναι μάλλον από συνήθεια, παρά για κάτι άλλο διαφορετικό.

Είναι εξάλλου πολύ φυσικό να φυλλορροεί ένα γεγονός που στην πραγματικότητα δεν το ήθελε κανένας εκείνη την εποχή. Ήταν τόσοι πολλοί οι βολεμένοι του τότε καθεστώτος, όπως και του κάθε καθεστώτος, που η πτώση φαινόταν ως κάτι αδύνατο. Όμως για κοιτάχτε τώρα το Αφγανιστάν, αναλογιστείτε τι θα μπορούσε να γίνει εκείνη την περίοδο. Όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, λέει ο ποιητής και δεν έχει άδικο. Όμως γιατί επαναστάτησαν μόνο οι νέοι; Που ήταν κάποιοι γονείς που αμέσως μετά την πτώση βγήκαν στην αγορά και άρχισαν τα δανεικά συνθήματα για να ορθοποδήσουν.

Μετά την πτώση, γέμισε η Ελλάδα αντιστασιακούς, αγωνιστές της Ελευθερίας, αδούλωτους, ανιδιοτελείς κλπ. Όλοι περίμεναν την αρπαγή κάποιου οφίτσιου, κάποιου εκλεκτού δώρου, μιας καρέκλας Δημάρχου, Κοινοτάρχου, Βουλευτού, Υπουργού κλπ. Σε τι διαφέρουμε αλήθεια από την Καμπούλ, την Τρίπολη της Λιβύης ή την Δαμασκό; Εμείς είμαστε ακόμα πιο πίσω από όλους αυτούς τους λαούς και ας το παίζουμε Ευρωπαίοι, Προοδευτικοί, ή Ανοιχτόμυαλοι.

Μας λείπει το τακτ και η φινέτσα, αντί να βάλουμε στη γωνία όλους αυτούς τους νεοφανείς ήρωες και να ξεκινήσουμε για σωστή διοργάνωση και ένα γιορτασμό αντάξιο αυτών που έπεσαν, χωρίς να παραποιήσουμε την Ιστορία, προσπαθούμε να ξεχάσουμε το γεγονός της Εξέγερσης και τη σημασία της. Κάποιοι δρόμοι που πήραν ως νέο όνομα τον τίτλο «Οδός Ηρώων Πολυτεχνείου», είναι ότι έμεινε από εκείνη, τη «μακρινή εποχή».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *