Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Χρονογράφημα Δεκέμβριος 2021.Θεόδωρος Παπαδόπουλος

Χαράλαμπου Δρακάτου

Προέδρου Πολιτιστικής Ένωσης Περάματος

IMG_0566«Δει τας πόλεις κοσμείν ουκ αναθήμασιν, αλλά ταις των οικούντων αρεταίς»

Τιμή και μνείαν ποιούμεν εις τον Θεόδωρον Παπαδόπουλον ανώτατον άξιωματικό ε.α. της Αστυνομίας δια την μεγαλόφρονα συμμετοχή του εις την πνευματικήν ομήγυρίν της Πειραϊκής φωλιάς του βιβλίου του Γεωργίου Σωτηρόπουλου.

Ούτος είχεν μια βαθείαν προαίρεσιν και φυσικήν ευγένειαν ομού με την έξοχη γνώσιν της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας· και δια της ανέσεως του αυτής, ταχέως κατέστη σημαντικό μέλος της πνευματικής εκείνης συντροφιάς.

Έδωσε ροπή εις τα φιλοσοφικά και φιλολογικά ζητήματα της ομάδας, υποδεικνύοντας δικαιότερη και φιλανθρωπότερη μεταρρύθμιση των θερμουργών σκέψεων, τονίζοντας χαρακτηριστικώς:

Όπως του ατόμου, έτσι και της πολιτείας, ανώτατος σκοπός οφείλει να είναι η τελείωσις και ευδαιμονία αυτής. Για το πώς η Πολιτεία πραγματοποιεί το αγαθό, ως και τας σχέσεις των Πολιτειών (κράτη) μεταξύ των, τας πρώτας ρίζας ευρίσκουμε εις αρχαίαν Ελλάδα.

Και κάθε φορά εθεμελίωνε τα υπ’ αυτού λεχθέντα, σκέψεις, αναλύσεις, επιχειρήματα, με λόγια κατάλληλα αρχαίου σοφού, τα οποία κλειδώνουν άριστα την ισχύ τους. Όπως, ότι ο Δημόκριτος διετύπωσεν την υψηλή αυτή γνώμην: «Ἀνδρὶ σοφῶι πᾶσα γῆ βατή· ψυχῆς γὰρ ἀγαθῆς, πατρὶς ὁ ξύμπας κόσμος».

Άλλη μορφή έπαιρνε η κίνηση και συνέδεε τα μέλη με κοινούς πνευματικούς σκοπούς και ενέργειες.

Η πορεία αυτή ήταν κατ’ αρχάς ατομική, μεταβάλλετο μικρόν, δηλαδή σιγά σιγά, εις ανιδιοτελήν μεταξύ των μελών κοινή συμπάθεια. Και άπαντες, φιλόλογοι, νομικοί και λοιποί λειτουργοί κατελαμβάνοντο από ανωτέρας μορφάς εκτιμήσεως που γεννούσαν συναισθήματα αδελφότητος, τα οποία δημιουργούνται εις την συνείδησιν, όταν οι άνθρωποι συνεργάζονται χάριν ευγενέστερων σκοπών.

Ένεκα τούτου τα πνευματικά όρια, της ελευθέρας αυτής ομάδας πολιτισμού ήσαν πολύ ευρύτερα της κοινωνικής οντότητος, απλούντο δε πολύ μάλλον – δηλαδή πολύ περισσότερον- και δύνανται να συμπέσουν προς τα όρια της φύσεως του ανθρώπου. Το διετύπωσε τούτο καλώς ο Παπαδόπουλος:

«Ουδείς άνθρωπος δύναται να θεωρηθή ως ζων μεμονομένως καθ’ εαυτού, πάντες οι άνθρωποι έχουσι σχέσεις αμοιβαίας, ως αδύνατον είναι να παραγνωρίζωσιν.» Ήτο λίαν ικανός χειριστής της αρχαίας γνώσσης και κατά το γράμμα και κατά σύνταξιν.

Ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος απέκρουε τας ακραίας γνώμας, λέγων συχνά:

Αγαπητοί φίλοι, τάσσομαι υπέρ των μετριώτερων κοινωνικών μεταρυθμίσεων ως συμφωνότερων προς την ανθρώπινην φύσιν.

Αγαπητέ Θεόδωρε, μ’ αρέσει ο λόγος σου αλλ’ έχεις επ’ αυτού αποδείξεις; Παρετήρησε ο Σωτηρόπουλος.

Βεβαίως έχω αγαπητέ Γιώργο.

Τίνος; Ρώτησε ο ιστορικός και φιλόλογος Ηλίας Λάσκαρης.

Μα του Αριστοτέλους, όστις είπεν:

«Μᾶλλον γὰρ δεῖ τὰς ἐπιθυμίας ὁμαλίζειν ἢ τὰς οὐσίας, τοῦτο δ᾿ οὐκ ἔστι μὴ παιδευομένοις ἱκανῶς ὑπὸ τῶν νόμων.»

Μάλιστα, σωστά. Ο Αριστοτέλης θεωρεί ή βελτίωση της κοινωνίας να εξαρτάται περισσότερον από τον περιορισμό των επιθυμιών, που μπορεί να επιτευχθεί με αγαθή αγωγή και παιδεία των ανθρώπων.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *