Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το παραμυθάκι της Φωνής

Η ζεστή καρδιά όλα τα Μπούζα Ζωήνικά

Τσουχτερό σήμερα το κρύο στη Μουσουνίτσα. Μιας και τα χιόνια έφτασαν στην αυλή μου είναι σχεδόν αδύνατον να βγω έξω.

Έκανα ένα ζεστό τοπικό τσαγάκι και κάθισα να σας γράψω.

Θυμόσαστε κάποτε που σας είχα πει πως εδώ πιστεύουν πως ένας βοσκός πήρε το μαντήλι από μια νεράιδα και τα κατάφερε να την κάνει γυναίκα του;

Λοιπόν «δανείστηκα» την ιστορία και την έκανα χριστουγεννιάτικη. Καθίστε αναπαυτικά να την απολαύσετε.

«Το  κοριτσάκι που γεννήθηκε τότε ζούσε αρκετές ώρες της μέρας με τη μητέρα της σ’ ένα μικρό σπιτάκι στην άκρη του χωριού.

Ο πατέρας της πήγαινε τα πρόβατά του στο βουνό κι η μητέρα της περνούσε τη μέρα της πλέκοντας ζεστά κι όμορφα καπέλα, γιλέκα, κασκόλ κι άλλα ρούχα για να μπορούν να ζήσουν.

Καθισμένη στην αγκαλιά της μαμάς της, η Ζώγια έμαθε να πλέκει κάλτσες για να κρατά τα δάχτυλα των ποδιών της ζεστά Προσπαθούσε ν’ ακολουθεί τις συμβουλές της μητέρας της «ονειρέψου και τα όνειρά σου να τα πλέκεις με μαλλί».

Δυστυχώς, η υπέροχη ”νεράιδα” κάποτε εξαφανίστηκε.

Η Ζώγια καθόταν μόνη της στην κουνιστή πολυθρόνα της και έπλεκε κάλτσες. Σε όλα τα χωριά έγινε γνωστή ως το “κορίτσι με τις όμορφες πλεκτές κάλτσες”.

Μια μέρα του χειμώνα σαν τη σημερινή μια παράξενη  κυρία χτύπησε την πόρτα και της ζήτησε να της φτιάξει τρία ζευγάρια κάλτσες για τα παιδιά της. Η κυρία ήθελε να τις δώσει σα δώρο Χριστουγέννων.

Το κορίτσι θα έπρεπε να έχει τις κάλτσες έτοιμες μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων που ήταν μόλις σε επτά μέρες!

Δουλεύοντας σκληρά με πλάτη και δάχτυλά σχεδόν μουδιασμένα τα κατάφερε να τελειώσει έγκαιρα την παραγγελία.

Πήρε λοιπόν ένα πλεκτό άσπρο κόκκινο τσαντάκι έβαλε τις εορταστικές κάλτσες μέσα και ξεκίνησε να τα πάει στο Λιδωρίκι.

Στο δρόμο όμως που πήγαινε είδε ένα μικρό παιδί να κάθεται στο χιόνι. Δεν είχε κάλτσες στα πόδια του, ούτε γάντια στα μικρά χεράκια του και ούτε καπέλο στο κρύο κεφάλι του. Πριν καταλάβει τι έκανε, του είχε δώσει πέντε από τις κάλτσες που είχε πλέξει για να τις φορέσει στα πόδια, στα χέρια και στο κεφάλι του παιδιού. Απλώς δεν άντεχε να αφήσει εκείνο το φτωχό παιδί να παγώσει στο χιόνι.

Όταν έφτασε στο σπίτι της κυρίας με μόνο μια πλεκτή κάλτσα στο τσαντάκι της, η κυρία ήταν έξαλλη και την έστειλε να ετοιμάσει την παραγγελία μέχρι την επόμενη μέρα!

Μάλιστα της είπε πως θα πήγαινε μόνη της στο σπίτι να τις πάρει.

Το φτωχό κορίτσι πολύ στεναχωρημένο και μετά από πολλές ώρες μέσα στα χιόνια γύρισε στο σπίτι της.

Ο πατέρας της την αγκάλιασε της σκούπισε τα δάκρυά της και της είπε με γαλήνια φωνή ”Φεύγοντας από το σπίτι σου έπεσαν πέντε όμορφες κάλτσες”.

Η Ζώγια τα έχασε! Με χέρια που έτρεμαν έπιασε τις κάλτσες και δεν το πίστευε!

Έλαμψαν τα μάτια της Ζεστάθηκε το σώμα της Έφυγε όλη της η κούραση. Κοίταξε  ψηλά κι αμέσως δάκρυα χαράς έπεφταν από τα πράσινα μάτια της.

Όλα τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια γέμισαν την αγνή ψυχή της. Εκείνο το βράδυ παραμονή πλέον Χριστουγέννων κρέμασε με στοργή τις κάλτσες στα μικρά καρφάκια στον τοίχο του δωματίου της!

Ξάπλωσε κι ονειρευόταν όλα τα παιδιά της γης να πλέκουν τα όνειρά τους με μαλλάκι και να τα ακουμπούν στο μικρό τους στήθος. Να γίνεται κάθε τους ευχή πραγματικότητα.

Από τότε κάθε παραμονή Χριστουγένων οι άνθρωποι στη Μουσουνίτσα θυμούνται τη μικρή καλοσυνάτη κοπέλα και κρεμούν πλεκτά «τσουράπια» πάνω από τ αναμμένο τζάκι.

Με ζεστή καρδιά γίνονται όλα καλύτερα.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *