Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Η δυστυχία των παιδιών και η ανυπαρξία υπευθύνων

 

Δεν υπάρχει κεντρικό φανάρι που να είναι ελεύθερο, όλα είναι κατειλημμένα από μικρές ή μεγάλες ομάδες παιδιών που ζητιανεύουν. Άλλα με ένα πρόχειρο πλύσιμο των τζαμιών του αυτοκινήτου, άλλα με ένα πακέτο φτηνά χαρτομάντιλα, κάποια με λίγα λουλούδια, τελευταία μάλιστα με μπανάνες, κουλούρια και ότι μπορείς να φανταστείς, προσπαθούν να εξασφαλίσουν ένα μικρό φιλοδώρημα – μεροκάματο. Δυστυχία! Παντού μια απέραντη δυστυχία!

Έρχονται, η Γιούνισεφ και οι διάφοροι άλλοι διεθνείς οργανισμοί και υποτίθεται πως προσπαθούν να εφαρμόσουν κάποια υποτυπώδη προγράμματα για τα φτωχά και περιθωριοποιημένα αυτά παιδιά των φαναριών. Όμως και αυτοί οι Οργανισμοί βασίζονται πάνω στην επαιτεία και την ευσπλαχνία του κοινωνικού συνόλου. «Δώσε για να προσφέρω», σου λένε και αν δεις κάτι θετικό από τα χέρια τους μάλλον λάθος θα κάνεις. Είναι τόσα πολλά τα παιδιά που σέρνονται απροστάτευτα κάθε μέρα στους δρόμους, με κίνδυνο να τραυματιστούν από τα διερχόμενα αυτοκίνητα, που αδυνατεί να συλλάβει το πρόβλημα αυτός που δεν το ζει. Αρκετά σχολεία θα γέμιζαν ασφυκτικά τις αίθουσές τους με αυτά τα παιδιά.

Φυσικά, δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο. Σε αρκετά κράτη τα παιδιά περιφέρονται στους δρόμους, σε ένα παρόμοιο αγώνα επιβίωσης. Πολλοί μάλιστα πιστεύουν πως πίσω από αυτά τα παιδιά υπάρχει πάντοτε μια μεγάλη οργάνωση που τα καθοδηγεί και φροντίζει να τους αφαιρεί τις εισπράξεις της μέρας. Το θέμα είναι πως η ύπαρξη των παιδιών αυτών, δεν είναι ότι καλύτερο για τον πολιτισμό και την πρόοδο. Όπως κατακριτέα είναι η απάνθρωπη απασχόληση των παιδιών στα εργοστάσια, άλλο τόσο, είναι κατάπτυστη και εγκληματική η ανοχή των κυβερνήσεων στη θέα αυτών των απαράδεκτων καταστάσεων.

Στέκεται κάποιος στην προσπάθεια των διεθνών οργανώσεων που, όπως είπαμε, στοχεύει να εξωραΐσει την κακομοιριά αυτών των αθώων ψυχών, και δικαίως αναρωτιέται για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσουν, τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν, να λύσουν το πρόβλημα. Εδώ δεν πρόκειται για κάποιον έρανο που θα βοηθήσει έναν αναξιοπαθή. Το κτύπημα του κακού δεν γίνεται με ένα ή δύο Ευρώ. Η όλη υπόθεση χρήζει μιας ιδιαίτερης προσοχής και προστασίας. Στη Βραζιλία καθημερινά βρίσκονται σκοτωμένα παιδιά. Αποδεικνύεται μάλιστα ότι τους λείπουν και διάφορα ζωτικά όργανα, όπως τα νεφρά, τα μάτια, η καρδιά κλπ. Και ενώ όλοι γνωρίζουν που πηγαίνουν αυτά τα όργανα, ποτέ δεν ρωτήθηκε κανείς, που βρήκε το νεφρό και σταμάτησε την αιμοκάθαρση, ή το μάτι και βλέπει κάποιος πλούσιος ασθενής.

Είναι η γενικευμένη αδιαφορία για την ανθρώπινη τύχη που υπάρχει τις μέρες μας και αυτό όσο πάει και χειροτερεύει. Υπάρχει κίνδυνος να φτάσουμε στα έσχατα σημεία της αποκτήνωσης και να πιστεύουμε ότι κάνουμε το καθήκον μας, εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο τον συνάνθρωπο και κυρίως τα παιδιά. Τι να το κάνεις αν, στην Αμερική, έχει καθιερωθεί σαν εθνική γιορτή η ημέρα των γενεθλίων του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, από τη μια και από την άλλη δεν υπάρχει κράτος κοινωνικής πρόνοιας; Πάλι καλά που υπήρξαν κατά καιρούς και μερικές αδούλωτες ψυχές, και σταμάτησαν την κατηφόρα της ανωτέρω υπερδύναμης. Με το ένα χέρι φαινόμαστε ανθρωπιστές και με το άλλο εγκληματούμε.

Ποιος θα σκεφτεί λοιπόν τα παιδιά των φαναριών της μακρινής και πολυπληθούς Ινδίας; Ποιον θα μπορούσε να ενδιαφέρει ένα επιστημονικό βιβλίο του μεγάλου φυσικού Στίβεν Χόκινκ, που πωλείται σε ένα σταυροδρόμι της Βομβάης; Είμαστε πάνω από 5 δισεκατομμύρια ψυχές και η αποψίλωση του αριθμού κατά μερικά εκατομμύρια, θα βοηθούσε τις υπόλοιπες να αναπτυχθούν καλύτερα. Κάπως έτσι γίνεται και με τα σκόρδα. Τα αραιώνουν για να χοντρύνουν. Και μη χειρότερα δηλαδή!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *