Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα Σαββατόβραδα είναι για το σπίτι…

καπράνοςΤου Δημήτρη Καπράνου

Τα Σαββατόβραδα ήταν ανέκαθεν “για το σπίτι”. Αποφεύγαμε “να βγαίνουμε” καθώς ήταν βέβαιο ότι βράδυ Σαββάτου δεν θα ήταν εύκολο να απολαύσεις μια νυχτερινή έξοδο. Υπήρχε κόσμος παντού, φασαρία, αχός βαρύς…

Έτσι, μάθαμε να μένουμε σπίτι τα Σαββατόβραδα. Και με τα χρόνια, έμαθα ότι με μια καλή ταινία, με ένα πούρο (όταν υπάρχει) και με ένα καλό “Μεταξά”, το Σαββατόβραδο στο σπίτι περνάει καλύτερα απ’ ότι σε οποιονδήποτε άλλο χώρο…

Προχθές, λοιπόν, έκανα τις απαραίτητες σαββατιάτικες δουλειές (τακτοποίηση της βιβλιοθήκης, άδειασμα του υπολογιστή από άχρηστες εφαρμογές, τακτοποίηση των δίσκων βινυλίου, καθάρισμα του “τζουκ-μποξ” και των τριών γραμμοφώνων), άκουσα και τα παράπονα της συμβίας (“παλαιοπωλείο το έχεις κάνει το σπίτι”) και το βράδυ, κάθισα στην “μπερζέρα” όπου κάθονταν παλιότερα ο πατέρας και η μητέρα μας (την έχουμε πλήρως ανακατασκευάσει) και έβαλα να δω την ταινία που μου είχε διαλέξει (το κάνει κάθε Σάββατο, χωρίς να μου πει ποιά είναι) ο ”εξπέρ” στα θέματα του σινεμά υιός μας.

Αυτή την φορά (ξανα)είδα μια ταινία την οποία, όπως και άλλες πολλές, δεν θα βαρεθώ ποτέ. “Μια ζωή την έχουμε”…

Την υπέροχη αυτή “ρομαντική κομεντί” του 1958, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία – σενάριο του μέγιστου Γιώργου Τζαβέλα με τον Δημήτρη Χορν, την “σεξοβόμβα” της εποχής Υβον Σανσόν, τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Χρήστο Τσαγανέα, τον Περικλή Χριστοφορίδη, σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και με τον τίτλο να βασίζεται στο υπέροχο τραγούδι του Μιχάλη Σουγιούλ “Ο μήνας έχει εννιά”…

Ο πτωχός πλην τίμιος ταμίας μια Τραπέζης, που ερωτεύεται σφόδρα την “επαγγελματία” ερωμένη του διευθυντού του και η τύχη ,από ένα λογιστικό λάθος, του φέρνει “στο πιάτο” 1.101.101,10 δραχμές, τα οποία σπαταλά σε μια εβδομάδα, φυσικά με την “επαγγελματία”, που τελικά τον ερωτεύεται πραγματικά!

Μια εκπληκτική παραγωγή -ακόμη και για σήμερα- με έναν απολαυστικό Χορν, που ήταν εξαίρετος κωμικός και το υπέροχο τραγούδι! “Μια ζωή την έχουμε, κι αν δεν την γλεντήσουμε / τί θα καταλάβουμε, τί θα καζαντίσουμε;”…

Κάθε σκηνή, μου θύμιζε εκείνα τα χρόνια. Με τις κιθάρες στις ταβέρνες, με το “Βασίλισσα Φρειδερίκη” να σαλπάρει για την Νέα Υόρκη και εκατοντάδες συγγενείς να κουνούν τα μαντήλια στην προκυμαία του Πειραιά. Πόσες φορές δεν με έπαιρνε ο μεγάλος μου αδελφός “να δούμε τους αποχαιρετισμούς” κι αργότερα αποχαιρέτησα τέσσερα αδέλφια, για να μείνω τελικά ο μόνος από τα πέντε παιδιά στην Ελλάδα!

Κι εκείνες οι μεγάλες αμερικάνικες κούρσες, ο υπέροχος κήπος της “Αθηναίας” στον παλαιό Ιππόδρομο, τα ωραία φουστάνια των γυναικών της εποχής, με τα “φουρώ”, οι μεγάλες ορχήστρες στις πίστες των νυχτερινών κέντρων!

Η Αθήνα με τα λίγα αυτοκίνητα στους δρόμους, αλλά με τα νεοκλασικά απείραχτα στην πλατεία Κλαυθμώνος και την Σταδίου.

Ταξίδεψα πάλι και θυμήθηκα τους γονείς μου να στροβιλίζονται στον ρυθμό των “τριών τετάρτων” στον μεγάλο χορό του Ιατρικού Συλλόγου, με “σμόκιν” ο μπαμπάς και η μαμά με μακριά τουαλέτα.

Είναι τελικά όμορφα τα Σαββατόβραδα στο σπίτι…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *