Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Το παραμυθάκι της Φωνής

Ευγνωμοσύνη και εκτίμηση

Μπούζα ΖωήΜια θηλυκή φάλαινα είχε μπλέξει σε έναν ιστό αράχνης από παγίδες καβουριών και σχοινιά. Εκατοντάδες κιλά πάνω της την έκαναν να αγωνιστεί να επιπλέει. Και εκατοντάδες μέτρα πετονιάς τυλιγμένα γύρω από το σώμα της, την ουρά της, τον κορμό της μέχρι το στόμα της.

Ένας ψαράς την εντόπισε λίγο ανατολικά των Φαράλων Νήσων και κάλεσε βοήθεια. Μέσα σε λίγες ώρες, η ομάδα διάσωσης έφτασε και αποφασίστηκε ότι ήταν πολύ άσχημα.

Ο μόνος τρόπος για να τη σώσουν ήταν να βουτήξουν και να την ξεμπερδέψουν, μια πολύ επικίνδυνη δουλειά.

Ένα λάθος κίνηση της ουράς, θα μπορούσε να σκοτώσει τον διασώστη.

Δούλευαν για ώρες με διάφορα μαχαίρια και τελικά την ελευθέρωσαν.

Όταν ήταν ελεύθερη, οι δύτες είπαν ότι κολύμπησε  γύρω τους σε χαρούμενους κύκλους. Στη συνέχεια επέστρεψε σε όλους τους δύτες, έναν-έναν και τους έσπρωχνε απαλά, ευχαριστώντας τους. Κάποιοι είπαν ότι ήταν η πιο απίστευτα όμορφη εμπειρία της ζωής τους.

Ο τύπος που έκοψε το σχοινί από το στόμα της λέει ότι το μάτι της τον ακολουθούσε όλη την ώρα, και δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος.

Μακάρι να είσαι τόσο τυχερός…

Να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που θα σε βοηθήσουν να ξεμπερδέψεις από τα πράγματα που σε δεσμεύουν.

Και, μακάρι να γνωρίζεις πάντα τη χαρά του να δίνεις και να παίρνεις ευγνωμοσύνη.

”Δεν είναι παραμύθι ”είπε ο ποντικούλης στην αγαπημένη του!

”Μα το κατάλαβα πολύ καλά΄΄ του απάντησε εκείνη πολύ γλυκά και συνέχισε

”Απερίσκεπτη εγκατάλειψη ενός διχτυού ψαρέματος γι’ αυτό λέω να βάλουν barcodes στα δίχτυα ψαρέματος Γιατί η δικαιοσύνη πρέπει να επικρατήσει.

Τα ζώα δεν έχουν φωνή και θα ήθελα να ήμουν εγώ η φωνή τους. Όπου υπάρχει κίνδυνος πρέπει να μιλήσουμε. Δεν παίρνουμε από τον ωκεανό ό,τι δεν χρειαζόμαστε.

Μπορώ να ρίξω μια πέτρα στο νερό για να δημιουργήσω πολλούς κυματισμούς στους ανθρώπους. Γιατί το να είσαι ελεύθερος δεν είναι απλώς να βγάζεις τις αλυσίδες κάποιου, αλλά να ζεις με τρόπο που σέβεται και ενισχύει την ελευθερία των άλλων!”

”Μερικές φορές είσαι η φάλαινα κι άλλες είσαι το δίκτυ” είπε κι ο ποντικούλης αναστενάζοντας βαθιά.

”Ακόμα και τα ζώα ξέρουν πώς να δείχνουν την ευγνωμοσύνη και την εκτίμησή τους” ψιθύρισα κι εγώ.

Ζωή Μπούζα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *