H Φωνή των Πειραιωτών

Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ, ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

σταθοπούλουΗ αγαπητή φίλη και συνάδελφος Ελένη Σταθοπούλου, εκδότρια δύο ποιητικών συλλογών, παρουσιάζει τακτικά ποιήματά της στο λογοτεχνικό εργαστήριο Ἐν πλῶ, που λειτουργεί ανελλιπώς και επί μακρόν στον Πειραιά, υπό τη διεύθυνση του Σαλαμίνιου Παύλου Φήμη, θεολόγου, φιλολόγου, και κριτικού.

Τα τρία τελευταία ποιήματα της Ελένης, που θα συμπεριληφθούν στην επόμενη ποιητική της συλλογή, είναι, με τους συμβολικούς τίτλους, υπερρεαλιστική γραφή και ελεύθερο στίχο, τα ακόλουθα:

«Ανάγλυφα»: Στον έβενο σημάδι / παιχνίδι φωτεινό, / ζωής αθώας χαραγμένο, / ποζάρει θαρραλέο / γλυκιά φιγούρα, / αγάπης θύμηση / χυμένης στις ρυτίδες / ανάγλυφα του χρόνου.

Η Ελένη αναφέρει, με συγκινησιακό βάθος και νοσταλγική αναπόληση της αγάπης, ότι πάνω από τις ρυτίδες του χρόνου γράφονται όλα τα ωραία που έζησε ο άνθρωπος, με στίχους υπαινικτικούς που παραπέμπουν συνειρμικά στα ανάγλυφα της αρχαίας τέχνης.

«Μινόρε»: Βράδυ Φλεβαριάτικο / φεγγάρι νέο ξάκρισε / στα σκόρπια σύννεφα / της κρύας νύχτας. / Γραμμές αδιόρατες, / ασύλληπτες και μαγικές / το σύμπαν και τη γη / συνέδεαν αθόρυβα / σ’ ενός παιδιού χαμόγελο, / σ’ ενός χνουδιού της ελαφράδα. / αφουγκραστείτε πού ‘ρχεται η ελπίδα / με χρώματα και μύρα, / ανάσες και μινόρε / της άνοιξης ζωή!

Το ποίημα κινείται σε ειδυλλιακή ατμόσφαιρα. Βράδυ με φεγγάρι του Φλεβάρη, που μόλις βγήκε από τα σύννεφα, ακολουθεί πορείες αδιόρατες στο ανθρώπινο μάτι, που, όμως, συνδέουν τη γη με το σύμπαν και όλα μοιάζουν με χαμόγελο μικρού παιδιού, σαν χάδι χνουδιού μινόρε = ελαφρύ, διακριτικό, σαν μουσική κλίμακα. Αυτή και μόνο η εικόνα είναι η ελπίδα, προοίμιο της άνοιξης η οποία έρχεται με μύρα και χρώματα.

«Επιείκεια»: Στ’ ονείρου την αυλή / στον ουρανό πετάξαμε / ελπίδες, συνάζοντας / σε ήλιου καταρράκτες / με την απόχη της χαράς / ροδόφυλλα αγάπης, / παραδομένοι στη γαλήνη / μιας αίσθησης κυρίαρχης, / χωρίς της ενοχής το στίγμα / και του θυμού τη δίνη. / Της επιείκειας η δύναμη / συρρίκνωσε το βάρος / της αυστηρότητας προς τον εαυτόν.

Στους δυνατούς στίχους, έχουμε μια εικόνα ευτυχίας, γεμάτη από χαρά που πηγάζει από τον ήλιο. Μια αίσθηση γαλήνης, χωρίς κανένα βάρος από θυμό ή ενοχή, χωρίς δυσάρεστα συναισθήματα, σαν να βρισκόμαστε σε χρόνο αθωότητας. Η επιείκεια είναι η δύναμη που καταργεί το βάρος και ελευθερώνει τον άνθρωπο από την αυστηρότητα.

Τρία εξαιρετικά συνθέματα, με λιτή διατύπωση και λυρικούς τόνους, που προβάλλουν τον εσωτερικό κόσμο της ποιήτριας, η οποία δονείται από συναισθηματικούς κραδασμούς και ψυχικές αναπάλσεις.

Αναστάσιος Αγγ. Στέφος, δ.φ.

Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας

Ένωσης Φιλολόγων και του Συλλόγου

Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *