Το πρώτο παγωτό
Στα χρόνια της αθωότητας, τότε που παίζαμε και σκαρφαλώναμε όπου βρίσκαμε χαλάσματα, που η μάνα μας δεν “ανησυχούσε” αλλά μας φώναζε την ώρα του μεσημεριανού φαγητού ή την ώρα που άναβαν τα φώτα στις ξύλινες κολώνες το σούρουπο, τότε που δεν γνωρίζαμε αστρονομικές ημερομηνίες για την έναρξη του καλοκαιριού (και των άλλων εποχών)… για μας μια δυνατή και μακρόσυρτη φωνή μας έκανε γνωστό τον ερχομό του καλοκαιριού επισήμως!
Οοοο Παγωτατζήηηηηηηης! Περνούσε απ’ όλες τις γειτονιές διαλαλώντας το “αγνό παγωτό” του, το οποίο μας σέρβιρε σε χωνάκια.
Η ανάμνηση αυτή του πρώτου παγωτού, για μένα τουλάχιστον, είναι μια από τις καλύτερες της παιδικής μου ηλικίας.
Πολυξένη Μόσχου