Αντώνης Μικέλης

Στου φεγγαριού τ’ αλώνι

 

Ήταν η νύχτα παγερή

σαν ξύπνησα με τρόμο,

και βλέπω μες στη θάλασσα

του φεγγαριού τον δρόμο.

 

Πολύ μακρύς και ν’ ακουμπά

στου ουρανού την ρίζα,

ντυμένη από σύννεφα

στα μαύρα και τα γκρίζα.

 

Και το φεγγάρι κόκκινο

χλωμό και πικραμένο,

και σ’ ένα αλώνι θλιβερό

στη μέσ’ είναι ριγμένο.

 

Σαν το κοιτώ περίέργα

τη σκέψη μου τρομάζει,

και το κορμί μου σπαρταρά

στης νύχτας το αγιάζι.

 

Πως βρέθηκα στο πέλαγος

μονάχος τέτοια ώρα,

και δέχομαι ραπίσματα

και του Βοριά τη μπόρα;

 

Α! θάλασσα αχόρταγη

νεράϊδα αγαπημένη,

την ώρα που σε γνώρισα

να είν’ ευλογημένη.

 

Αντώνης Μικέλης

Από την ποιητική συλλογή

«360 Θαλασσινές πορείες»