Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

(Μάχη του Διρού, 23 Ιουνίου 1826).Η προσφορά της Μανιάτισσας σε Ιστορία – Κοινωνία.

ΚΑΤΣΙΚΑΔΗΣτο φωτεινό χώρο της Μανιάτικης παράδοσης, στον τρόπο αντίταξης κι αποτίναξης Ενετών, Αράβων, Τούρκων, αλλά και κάθε επιδρομέα, διαγράφεται η Ελληνική λαμπρότητα, στις σελίδες της Ιστορίας του κόσμου.

«Ήρωες και ηρωίδες, μες της γης αυτή τη σφαίρα, πρέπει να χουν την Ελλάδα, για πατρίδα και μητέρα!».

Όμως, στη διαφορετικότητα του συνόλου, υπάρχει όχι μόνο η Ελευθερία, αλλά και το «Νίκη ή Θάνατος». Αυτό είναι το σύμφυτο της ύπαρξης των γενεών και γενεών της Μάνης, της Μανιάτισσας γυναίκας και Μάνας. Σπονδή ιερή, η αρχαϊκή Ελληνική κοινότητα, στεφανώνει τη διαφορετικότητα, της αδούλωτης Μανιάτισσας, κι έχει εδώ ακριβώς τις ρίζες του το γαλάζιο δέντρο της Ελλάδος.

Εδώ, δεν υπάρχει ασθενές φύλλο και συσκότιση της έννοιας , της πραγματικής , τιμής. Εδώ,  υπάρχει ψυχή. Υπάρχουν Μανάδες , Αμαζόνες, Ηρωίδες παντοδύναμες αυτοκρατόρισσες του δικαίου. Η σκληρή αντιμετώπιση του εχθρού , ήταν θρίαμβος , συνταίριασμα , ανθρώπινου και θείου μεγαλείου.

Και κατά τον λάτρη της Ελλάδος, Γκαίτε, το πιο ωραίο και πιο εύοσμο λουλούδι, φυτρώνει στα βράχια! Και μάλιστα, αυτά τα βράχια κι αυτό τ’ ακούρσευτο Διρό, που γέννησαν τη Δόξα κι έθαψαν τη βία. Είναι η ματωμένη πέτρα, που κάρφωσε το δαχτυλίδι της η λευτεριά, για να λογοδοθεί με τον ηρωισμό και να φέρουν τις κατοπινές γενιές των γενναίων.

Μάνα της Μάνης, ηρωίδα του Διρού, γυναίκα της Μάνης, που υποφέρεις ακόμα και την απώλεια του σπλάχνου σου και πιστεύεις στους ακόλουθους παρήγορους εντεκασύλλαβους στίχους (Λακωνικής σοφίας) της Μανιάτισσας για το σκοτωμένο με χειροβομβίδα παιδί της, στο Λάκκο της Αγίας Βαρβάρας, Διρού. Είναι μελέτη Συγγραφέων Άγγλων Πίτερ Γκίνχολντ και Έντουαρντ Ηλιόπουλου. Η μετάφραση μεταξύ άλλων μας λέει:

«Την κάθε απώλεια, μάθε ν’ αντέχεις να θρηνείς, / υφάδι της ζωής, / είναι κι ο πόνος. / Γίνε για τις φωτιές, θάλασσα της αναμονής, / δεν είσαι ‘συ των στεναγμών ο μόνος».

Μάνα της νεραϊδογέννητης γενιάς, όπου το θάνατο πάτησες, μιας πατρίδας αναγεννημένης από την τέφρα της. Ζάλη της Τουρκιάς, καύχημα της Ρωμιοσύνης!

Αυτή η κώχη της σεμνής προσφοράς, έχει δικαίωμα στο μεγαλύτερο έπαθλο , που είναι η αναγνώριση, Ελληνική και Παγκόσμια. Κι όπως είπε ο ποιητής Λαπαθιώτης:

«Και τον εαυτό μου, Μάνα μου, / τον αγαπώ, γιατί ήτανε παιδί Σου!»

Κι εμείς, αγαπάμε τη ζωή και το πνεύμα μεθυσμένο, σαλπάρει το κορμί, στην ελπίδα, στην ευτυχία, γιατί είμαστε απόγονοι ηρώων. Της Ελλάδος, της Μάνης, του κέντρου του κόσμου. Πόσο ταιριάζει το: «εκ γυναικός – Μανιάτισσας – πηγάζει τα κρείττω». Μάνα των λαμπρών προσωπικοτήτων, της Επιστήμης, της Τέχνης, των Γραμμάτων. Το κάλλος της μορφής, του νου, της ψυχής, των παιδιών σου, νίκησε το πάμβαρο κοράκι του Πόε και φώτισε τον κόσμο!

Νίκη Μιχαήλ Κατσικάδη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *