Μιχαήλ Κατσικάδη.Νίκη

Της Μάνας και του Πατέρα

Ελεγείο

 

Σκοπός θλιβής εχάραξε δρόμο της πνιγμονής μου.

Γιατί, ήρθε ο χάρος, άκαιρα, να πάρει τους Γονείς μου.

Λησμονημένα πέρατα, μέρες, νυκτιές, ερένη,

Σ’ αυτό τον κόσμο της φθοράς, Ποιος; Τάχα Βασιλεύει;

Ρωτώ καθώς στα μνήματα, τα βήματά μου σέρνω.

Κι’ από τον θόλο τ’ ουρανού μια απάντηση σας φέρνω.

Είναι η Άγια τους φωνή, που μου ’φερε τ’ αγέρι,

Στης μνήμη τους τον Λυτρωμό, απ’ του Νοτιά τα μέρη.

Έλα παιδάκι μας, μην κλαις δεν είμαστε στο χώμα,

Εμείς, στο πλάι του Χριστού, έχουμε χτίσει δώμα.

Η Παναγιά, μας έστεψεν, Αγγέλους του Μεσσία.

Κι οδεύουμε, προς Άχραντων βάθρων την αφθαρσία.

 

Νίκη Μιχαήλ Κατσικάδη

Στους αλησμόνητους Γονείς μου.

Μιχαήλ και Μαρία.

Τους Αγγέλους Φυλακές μου.