ΟΙ ΔΙΑΚΟΝΟΙ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ
Μετά την Πεντηκοστήν, οι Απόστολοι, φωτισθέντες από το Άγιον Πνεύμα, απέκτησαν πλήρη συνείδησιν του έργου, που είχαν να επιτελέσουν. Ξεχύθηκαν στα πέρατα του κόσμου, για να κηρύξουν το Ευαγγέλιον και απεδείχθησαν άξιοι της αποστολής τους. η λέξις «Απόστολος», σημαίνει απεσταλμένος, κυρίως από τον Θεόν.
Εκήρυξαν την αληθινή θρησκεία, σύμφωνα με την εντολή του Χριστού. Σκοπός τους ήταν να απολυτρωθεί ο άνθρωπος από την αμαρτία, διά της πίστεως στον αληθινόν Θεόν και να ιδρυθεί η Βασιλεία του Θεού στην γη.
Άρχισαν το κήρυγμα τους για την ίδρυσιν και επέκτασιν της Εκκλησίας. Τα έργα τους αναφέρονται στις Πράξεις των Αποστόλων. (Πράξεις Στ΄5). Δίδασκαν την νέαν θρησκείαν και το κήρυγμά τους είχεν μεγάλη απήχησιν. Πλήθη ανθρώπων πίστευαν, εβαπτίζοντο και εντάσσονταν στην χριστιανική αδελφότητα, εκεί όπου όλοι εθεωρούντο αδελφοί. Όλα τα μέλη συμμετείχαν στις περίφημες «αγάπες». Καθημερινά όλοι έτρωγαν σε κοινά δείπνα.
Οι 12 Απόστολοι είδαν, ότι ο αριθμός των πιστών ηύξανε και δεν ήταν σωστόν να αφήσουν το κήρυγμα του λόγου του Θεού και να ασχοληθούν με διανομές τροφίμων. Πρέπει να επικεντρωθούμε στο κήρυγμα του Χριστού.
Αναζητήσατε λοιπόν άλλους άνδρας, να χαίρουν καλής φήμης και να είναι πλήρεις Πνεύματος Αγίου και Σοφίας. Η πρότασις αυτή εφάνη αρεστή σε ολόκληρον το πλήθος της Εκκλησίας.
Όρισαν λοιπόν κάποιους ανθρώπους, φωτισμένους από το Άγιον Πνεύμα και εξ αυτών, εξέλεξαν τους επτά διακόνους. Έργον τους ήταν να επιστατούν «υπηρετούν», στην διατροφήν των απόρων μελών της Εκκλησίας. Να είναι άνθρωποι ήρεμοι και γαλήνιοι. Να τους περιβάλλουν με αγάπη, να τους ελεούν, να δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους και να μην τους στερούν τα αναγκαία, για την διαβίωσίν τους.
Έτσι οι Απόστολοι αφιερώθηκαν μόνον στο κήρυγμα, το οποίον άλλαξε την ζωή των ανθρώπων και έγιναν όλοι μέλη της Εκκλησίας. Η ζωή τους έγινε μίμησις του Χριστού. Δεν ευρέθη ποτέ, εις οποιονδήποτε του κόσμου αιώνα, ούτε φιλόσοφος, ούτε νόμος, να θεωρεί ως δημόσιον αγαθόν, την Χριστιανικήν πίστιν.
Ο θρίαμβος του σιωπηλού Χριστιανικού παραδείγματος φαινόταν μέσα στην οικογένεια. Αν κάποιο πρόσωπο της οικογενείας ελάμβανε μέρος στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, το αποτέλεσμα εφαίνετο στην οικογένειαν. Ο σύζυγος έβλεπε την σύζυγόν του περισσότερον σεμνή και πρόθυμη. Οι πρώτοι Χριστιανοί επιδρούσαν στην κοινωνίαν με το παράδειγμά τους. Με την αγάπη τους, την τιμιότητά τους, την αγιότητά τους και τον ηρωϊσμό. Έχοντας αγάπη οι άνθρωποι για τον συνάνθρωπόν τους, ασχολούνταν με την φροντίδα τους, με την διατροφήν τους και γενικά με όλες τις ανάγκες τους. Έκαναν πράξιν τα λόγια του Κυρίου: «Ός αν θέλει μέγας γενέσθαι, έσται υμών διάκονος» (Ματθ.κ΄28). Δηλ. αν ο άνθρωπος θέλει να γίνει μέγας μεταξύ σας, πρέπει να γίνει υπηρέτης σας.
Οι επτά διάκονοι εξελέγησαν εκ των εβδομήντα μαθητών του Χριστού Και ήταν ο Πρόχορος, ο Νικάνορας, ο Τίμων και ο Παρμενάς, καθώς και πρωτομάρτυρας Στέφανος, έχοντας μεγάλη πίστιν στον Χριστόν, ο Απόστολος Φίλιππος και ο ειδωλολάτρης Νικόλαος.
Η εκλογή των επτά διακόνων δεν δήλωνε ιερατικόν αξίωμα, αλλά υπηρεσία προς του πτωχούς.
Μετά την εκλογήν τους, οι Απόστολοι έθεσαν επ’ αυτών τας χείρας των, για να τους μεταδοθεί η θεία Χάρις.
Αυτοί οι Απόστολοι εστάθηκαν μαθητές των Δώδεκα Αποστόλων. Συναριθμούνται με τους εβδομήκοντα, και είναι συνδιάκονοι ομού. με τον πρωτομάρτυρα και αρχιδιάκονον Στέφανον. Αναφέρονται από τον Λουκάν, στις Πράξεις των Αποστόλων. (κεφ.στ΄).
Οι διάκονοι αυτοί αφού έφεραν εις πέρας το διακονικόν τους έργον, ακολούθησαν με τους άλλους Αποστόλους το κήρυγμα και το τέλος τους ήτο μαρτυρικόν.
Ο Πρόχορος ακολούθησε τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην στην Μ. Ασία, όπου ανεδείχθην τέλειος διάκονος του επισκοπικού του καθήκοντος. Ο Τίμων υπέστη μαρτυρικόν θάνατον στα Βάστρα της Αραβίας, όπου κήρυττε το Ευαγγέλιον. Εκηδεύθην από τους ίδιους τους Αποστόλους. Οι υπόλοιποι Απόστολοι είχαν το ίδιο τέλος και ανεδείχθησαν πιστοί διάκονοι του Κυρίου. (Επιστολή στ΄11), (Πράξεις στ΄5).
Η Εκκλησία εορτάζει τον Πρόχορον τον Νικάνοραν, τον Τίμωνα και τον Παρμενάν στις 28 Ιουλίου.
Αγαπητοί μου Αναγνώστες, ας μιμηθούμε το έργον των διακόνων, να γίνει η ζωή μας Παράδεισος και να βασιλεύει πάντα η αγάπη.
Μαρία Τσακανίκα