Ανοιχτή επιστολή 2..

Αντώνης Ευθ. Χατζηγιάννης – Σκούμπελος

Πλοίαρχος Ε.Ν.

Ιστορικός – Ερευνητής – Συγγραφέας – Ποιητής

 

 

 

Προς: τον Αντιδήμαρχο Δημοτικής

 

      Ενότητας Γαλαξιδίου

           τον Πρόεδρο Κοινότητας

           Γαλαξιδίου

           Πρόεδρο Πολιτιστικού

           συλλόγου ΓΑΛΑΞΕΙΔΙΟΥ 

Αξιότιμοι κύριοι,

Ύστερα από δεκατρία (13) και πάνω χρόνια μετά την αίτηση της εκλεκτής Κυρίας Μαλλά προς το Δήμο Γαλαξειδίου και στο Σύνδεσμο Γαλαξειδιωτών και στην εφημερίδα το Γαλαξείδι να τιμήσουν την ιδρύτρια του Λαογραφικού Μουσείου Γαλαξειδίου Κυρία  Ευμορφία Γιαννίτση πού μόνη της έκαμε πραγματικότητα το Λαογραφικό Μουσείο. Και ύστερα από ένα χρόνο από τη δική μου αίτηση για τον ίδιο σκοπό, στον τότε Πρόεδρο του Λαογραφικού Κύριο Κουτρούμπα και επειδή ίσαμε σήμερα δεν υλοποιήθηκε η πολύ σωστή και δίκαιη πρότασή μας. Σήμερα εγώ πού όπως είναι γνωστό ασχολούμαι συστηματικά πάνω από 40 χρόνια με την προβολή παλιών και νέων αξιόλογων συμπατριωτών και όχι μόνο οί οποίοι αμέσως ξεχώρισαν για τὴν αγάπη το ενδιαφέρον την εργατικότητα και την προσπάθεια για κάθε καλό στο τόπο και στους Γαλαξειδιώτες, αλλά και για την κοινή πατρίδα τους. Και των οποίων τά έργα είναι προς μίμηση και όχι προς αποφυγήν. Και η Κυρία Γιαννίτση είναι μια από αυτούς. Κάνω την ίδια πρόταση αλλά επειδή θεωρώ τελείως περιττό να απευθυνθώ σε όλους εκείνους πού απευθύνθηκε η Κυρία Μαλλά, απευθύνομαι μόνο στους Κυβερνήτες τού Γαλαξειδιού δηλαδή στον αντιδήμαρχο δημοτικής ενότητας Γαλαξιδίου, στον Πρόεδρο κοινότητας Γαλαξιδίου, Και στον Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου να τιμήσουν την ΚΥΡΙΑ ΜΟΡΦΙΑ ΓΙΑΝΝΙΤΣΗ  γιατί το αξίζει. Είναι  Η ΜΟΝΑΔΙΚΉ ΙΔΡΎΤΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΎ. Μπρος σε τέτοια παραδείγματα σαν της Κυρίας Γιαννίτση δεν είναι νομίζω σωστό η πολιτισμένη πατρίδα μας το Γαλαξείδι να αδιαφορεί να τά αγνοεί να ανέχεται να τά σκεπάζει η σιγή και άλυτο σκοτάδι -όπως δυστυχώς συμβαίνει στην πατρίδα μας την Ελλάδα η λήθη και η αδιαφορία για τούς αξιότερους τούς πιο χρηστούς τούς πιο αφίλαυτους- όσον αφορά εκείνη πού το ίδρυσε και παραλλήλως να προβάλλονται και ως παράδειγμα μάλιστα άλλα πρόσωπα ότι ενεργούν υπέρ του λαογραφικού και πραγματικά ενεργούν και αξιόλογα φυσικά από όλες τις απόψεις είναι μη, έχοντας όμως καμιά σχέση με την ίδρυση του μουσείου. Και να μη γίνεται από κανέναν καμιά αναφορά, έστω και μια λεξούλα σέ κείνη πού τελείως μόνη ίδρυσε το λαογραφικό.

Και επειδή έχει τρομερό ενδιαφέρον η περίπτωση της Κυρίας Γιαννίτση αλλά και για την ιστορία του Λαογραφικού αποφάσισα να σάς πω δύο λόγια. Πριν από χρόνια η εκλεκτή Γαλαξιδιώτισσα κυρία Μορφία Αγγουρά Γιαννίτση Ξεκίνησε να φκιάσει κάτι που κατά τη γνώμη της έλειπε από το Γαλαξίδι. Ένα Λαογραφικό Μουσείο. Μόνη της το σκέφτηκε μόνη της ξεκίνησε να υλοποιήσει τη σκέψη της πιστεύοντας ότι υπάρχει και θα βρεθεί το απαραίτητο υλικό για το σκοπό αυτό. Για χρόνια γύριζε και μάζευε μόνη της η Μορφία το υλικό πού πρόθυμα οί συμπατριώτες προσέφεραν, και είχε από την αρχή μετατρέψει το σπίτι της σε αποθήκη κατά τη ρήση κάποιου γείτονα που γνώριζε τα πράγματα.

Και τελικά το Λαογραφικό Μουσείο Γαλαξιδίου έγινε πραγματικότητα. Άνοιξε τίς πόρτες του. Διόρισε ο Δήμος υπαλλήλους και τελικά το μουσείο λειτουργούσε κανονικά.

Τότε όμως πέταξαν οι ασπροκόρακες του φθόνου και της μισαλλοδοξίας εκείνοι οι οποίοι αν αποδεχθεί πώς κάποιος πραγματικά αξίζει, κάποιος ξεχώρισε δεν το αντέχουν! Τον απορρίπτουν, ή τού γυρνούν την πλάτη, ή σφυρίζουν αδιάφορα πώς δεν τον είδαν! Και σε πολλές περιπτώσεις προσπαθούν να του κάμουν και κακό.

Δεν μπορούν να αντέξουν τη χαρά ή την ευτυχία ή την επιτυχία του συμπατριώτη τους έστω και αν η επιτυχία του αυτή τελικά είναι επιτυχία της πατρίδας Μας.

Φοβούνται, τρέμουνε, αλαφιάζουν, γιατί τότε θα καταφανεί η ασημαντότητά τους. Θα πάρει χαμπάρι όλος ο κόσμος ότι είναι άχρηστοι.

Δεν είναι όμως έτσι, γιατί αν αναγνωρίσεις μια αξία, αν χειροκροτήσεις μια ικανότητα, αν αποδεχτείς μια ανωτερότητα τότε αμέσως γίνεσαι και εσύ σημαντικός! Αποποιείσαι τη μικρότητα του εγωισμού και ντύνεσαι με τη μεγαλοσύνη της αποδοχής του άλλου. Αυτό όμως είναι πολύ δύσκολο για μικρούς ανθρώπους όπως είναι αυτοί!

Είναι οί γνωστοί άχρηστοι περιβαλλόμενοι με το μανδύα του πατριωτισμού και του μεγάλου ενδιαφέροντος για την πατρίδα τους το Γαλαξίδι -σαν εκείνους τούς θλιβερούς πού κλίσανε την ΑΔΣΕΝ Γαλαξειδίου γιατί την είχε φτιάξει το ΠΑΣΟΚ. (ΕΦ. ΩΡΑ ΦΩΚΙΔΑΣ 10-11/8/2019 σελίδες 1-3-4-5) πού βιαίως την άρπαξαν και την μετέφεραν στην Πρέβεζα σύμφωνα με Πρωτοσέλιδο της Εφημερίδας το ΓΑΛΑΞΕΙΔΙ (2/2010-Αρ. φ. 662-σελ. 3) όταν φυσικά ήταν εκδότης και διευθυντής της, ο πραγματικός ΓΑΛΑΞΕΙΔΙΩΤΗΣ! ο εκλεκτός ο Αείμνηστος και αξέχαστος φίλος μου ΓΙΩΡΓΗΣ ΤΣΑΟΥΣΑΚΗΣ-.

Τό κυνήγημα λοιπόν πού υπέστη η Μορφία από τούς υπέρ πατριώτες ήταν άλλο πράμα. (Εφημερίδες συχνά φιλοξενούσαν επιθετικά άρθρα για τη Μορφία πού μόνη της χωρίς νά πάρει την άδεια από θέλησε να φκιάσει Λαογραφικό μουσείο. Επιθέσεις κατά μέτωπο από κάποιο άτομο, πού επιμένει νάχει πρωταγωνιστικό ρόλο, -φυσικά βρίσκει άτομα πού την ανέχονται- όπως ελέχθη ότι έχει ανώτερο Πανεπιστημιακό πτυχίο από το δικό της. Φυσικά και έχεις ανώτερο πανεπιστημιακό πτυχίο, δεν έχεις όμως ούτε την μόρφωση, ούτε την παιδεία και την ανατροφή της Μορφίας.

Είχανε τρελαθεί. Σε κάποια δε εφημερίδα –την οποία προσπάθησα να τη βρω αλλά δεν τά κατάφερα- Μια Κυρία Μουσιολόγος μέλος της παρέας φυσικά- έγραφε: «ποια είναι αυτή καί ποιες γνώσεις έχει από Μουσεία πού τόλμησε καί έφκιασε μουσείο κλπ». Κακό μωρέ κυρία πτυχιούχα  έκαμε η χριστιανή στην Πατρίδα της πού χιμήξατε να τη φάτε πού έφτιαξε το ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ για καλό; Για πες μας εσύ με τις γνώσεις και την εμπειρία σου σ’ αυτά. Με τά πτυχία σου πού τά πήρες με άριστα, όπως λες, αλλά με μηδέν παιδεία, πατριωτισμό και κοινωνικότητα.

Τελικά η Μορφία δεν ξαναπάτησε στο μουσείο το οποίο μόλις παρουσιάστηκε η κατάλληλη αιτία έκλεισε και έτσι έπαψε πιά νά ακούγεται ότι η Μορφία Αγγουρά ήταν εκείνη που έφτιαξε το Λαογραφικό μουσείο, ενώ παράλληλα δόθηκε η ευκαιρία σε κάποιες ΕΚΛΕΚΤΕΣ ΓΑΛΑΞΕΙΔΙΩΤΙΣΣΕΣ ΚΥΡΙΕΣ να εργάζονται εθελοντικά για την επαναλειτουργία του Μουσείου για κάποιο διάστημα.

Στη Γαλλία χρειάστηκαν 200 χρόνια για την αναγνώριση παρά τις αντιδράσεις της εκκλησίας και την πανηγυρική ανάρρησή του στο πάνθεο 1989 του επισκόπου HENRI GREGORIE του Αγίου της Γαλλικής επανάστασης που υπερασπίστηκε με σθένος τις πολιτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα αγωνίσθηκε κατά τις δουλείας και αντιστάθηκε στον παπικό δεσποτισμό αλλά πόσοι αιώνες θα πρέπει να περάσουν για να τιμήσει το Γαλαξείδι κάποια συμπατριώτισσα πού πραγματικά δούλεψε και έφτιαξε κάτι καλό για το τόπο.

Εμένανε τίποτα δεν πρόκειται να με εμποδίσει να πω τη γνώμη μου να πω την αλήθεια. Καμιά δύναμη καμιά αδυναμία. Γιατί πιστεύω ακράδαντα και έτσι είναι ότι τίποτα μεγαλύτερο δεν έχει να δώσει ο άνθρωπος έξω από την αλήθεια δεν φοβάμαι δεν περιμένω τίποτα από κανέναν είμαι ένας ελεύθερος Έλληνας και δεν έχω καμία υποχρέωση σε κανέναν γιατί ποτέ δεν γύρεψα και δεν γυρεύω από κανέναν τίποτα Είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος με δική του σκέψη και βαθιά δημοκρατικές αρχές. Όσον αφορά τίς ακραίες εκφράσεις για μένα είναι εργαλεία αλήθειας, αλλά χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει χυδαίοι άνθρωποι υπάρχουν,

Αλλά άντε να τελειώνω εδώ με τα καθίκια αυτά για να μην πω καμιά βαριά κουβέντα καμιά βλαστήμια. Γιατί άμα η βλαστήμια ειπωθεί στην ώρα της κάνει καλύτερη δουλειά από χίλια Κύριε ελέησον.

Με εξαιρετική εκτίμηση

Αντώνης Ευθ. Χατζηγιάννης – Σκούμπελος