Παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο
Κάθομαι και σκέφτομαι ότι σε λίγες μέρες, στις 22 Σεπτεμβρίου, θα γιορτάσουμε και πάλι τη μέρα χωρίς αυτοκίνητο! Πέρσι είχα δει και είχα πάθει για να πάω στη δουλειά και τα ίδια θα είναι μάλλον και φέτος, ίσως και χειρότερα αν σκεφτούμε ότι τα μεν αυτοκίνητα πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, οι δε δρόμοι όχι μόνο παραμένουν οι ίδιοι αλλά λιγοστεύουν από τις σταθμεύσεις και την δημιουργία πεζόδρομων! Φαίνεται ότι κάνει κακό να ακούς τις ειδήσεις! Τι πα να πει ότι την 22 Σεπτεμβρίου γιορτάζεται η ημέρα που πρέπει να αφήσουμε τα Ι.Χ αυτοκίνητά μας στο σπίτι; Δεν υπήρχε ούτε ένας δρόμος που να μην είναι πήχτρα από αυτοκίνητα. Καλά μόνο εγώ πήγα με το λεωφορείο; Μόνο εγώ περίμενα μισή ώρα στη στάση, και τελικά πήγα ιδρωμένος και κουρασμένος στη δουλειά; Άλλη φορά δεν έχει τέτοια πράγματα, πρέπει και το κράτος να φροντίζει για να πετυχαίνουν οι καλές εκδηλώσεις.
Ένας καλός μου φίλος μου έλεγε ότι όταν τα τιμάς όλα δεν τιμάς τίποτα! Και φυσικά δεν είχε καθόλου άδικο. Κάθε μέρα, όλο και κάτι θα υπάρχει, που θα πρέπει να γιορταστεί. Ημέρα του περιβάλλοντος, των θαλασσών, των δασών, της αποταμίευσης κλπ. Σε κάτι θα είναι τελικά αφιερωμένη η οποιαδήποτε μέρα που ξημερώνει. Το αν πραγματικά πιστεύεται αυτό που γιορτάζεται, είναι άλλη παράγραφος. Συνήθως, ότι εκ των πραγμάτων δεν είναι εφικτό, μπαίνει στη λίστα κάποιου εορτολογίου. Κάτι σαν τους Αγίους. Αφού δεν μπορούμε να τους σεβόμαστε και να τους τιμούμε όπως πρέπει, τους βάζουμε στο ημερολόγιο και θεωρούμε ότι εκπληρώνουμε στο ακέραιο, το χρέος μας απέναντί τους.
Το περιβάλλον μολύνεται και δεν ενδιαφερόμαστε να το σώσουμε, η γιορτή και η μνημόνευση θα το σώσει; Το ίδιο συμβαίνει και με όλα τα υπόλοιπα. Έχουμε τύψεις απέναντι όλων των θυμάτων μας και νομίζουμε πως με μια απλή αναφορά των πράξεών μας θα εξιλεωθούμε. Είναι ένας εύσχημος τρόπος να αποφεύγεται ότι προκαλεί πόνο, και να μην δίνεται λύση στα προβλήματα που υπάρχουν. Είναι πάρα πολλά αυτά που μας τυραννούν και ζητούν κάποια σοβαρή αντιμετώπιση. Πολύ περισσότερο τώρα που με τους αμέτρητους εορτασμούς, όλα αντιμετωπίζονται επιφανειακά και ακολουθούνται από γιορτές και φιέστες που υποβαθμίζουν και γελοιοποιούν την σοβαρότητα των καταστάσεων.
Τα πάντα εισέρχονται σε ένα κάδο ανακύκλωσης και επανέρχονται στο προσκήνιο κάθε χρόνο. «Οι καιροί ου μενετοί», έλεγαν οι αρχαίοι, αλλά ποιος κοιτάζει το σωστό; Ποιος αγωνίζεται να αλλάξει κατεύθυνση ο τρόπος αντιμετώπισης της κάθε δυσκολίας; Η μεγάλη εκστρατεία κατά του αυτοκινήτου θα γιορταστεί και φέτος όπως της αξίζει, αλλά όλοι μας θα τα έχουμε πάει πολύ χειρότερα. Το αυτοκίνητο έχει μπει τόσο βαθιά μέσα μας, που δεν το αποχωριζόμαστε, παρά μόνο στον ύπνο, για να μην πω ότι πολλοί κοιμούνται μέσα σε αυτό!
Το αυτοκίνητο, όπως και τόσα άλλα, είναι και χρήσιμο και αποτελεσματικό. Γεννήθηκε σαν ιδέα, από την ανάγκη να επισπεύδουμε τις ενέργειές μας, σε ένα κόσμο που τρέχει ολοένα και πιο γρήγορα. Το αν τελικά κατάντησε εστία μόλυνσης, είναι κάτι που πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα και με σεβασμό. Δεν σκοτώνουμε ότι μας ωφελεί, προσπαθούμε να βρούμε τη νόσο και να την θεραπεύσουμε. Οι ατέλειες δεν εξορκίζονται, ούτε κάνουμε γιορτές και επικαλούμαστε τα μεγάλα πνεύματα για την αντιμετώπισή τους. Οι σωστές οδοσημάνσεις λείπουν, τα σημεία στάθμευσης σπανίζουν, οι έλεγχοι και η συντήρηση των οχημάτων είναι πράγματα ανύπαρκτα. Η συναίνεση που ζητείται από τους πολίτες, κάθε χρόνο, να αφήνουν τα αυτοκίνητά τους και να πηγαίνουν στη δουλειά με άλλα μέσα, μάλλον τους επιμηκύνει την ταλαιπωρία και την αγανάκτηση. Τα έργα ανάπλασης και υποδομών είναι ακόμα στα χαρτιά και θα χρειαστούν αρκετές δεκαετίες για την υλοποίησή τους.
Τα προβλήματα γιγαντώνονται από τις ατυχείς παρεμβάσεις και τις άχρηστες μελέτες που υπάρχουν. Η Αθήνα δεν έχει λίγους δρόμους. Ούτε τα αυτοκίνητά της είναι πολλά. Έχει όμως ανεπαρκείς εγκεφάλους και βασανίζεται από την ανευθυνότητά τους!