Ελεύθερη άποψη..ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΥΞΗΣΗ ΣΕ ΒΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ…ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ;
Πολλοί πνευματικά νεόπλουτοι αναμασούν τη φράση: «Μα θα επιστρέψουμε σε εποχές εξήντα κι εβδομήντα χρόνια πίσω;»…
Οι ίδιοι όμως είναι, που παραπονιούνται για μοναξιά, θλίψη, εγκατάλειψη, άγχος, κατάθλιψη, απελπισία.
Στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να καταφύγουν στον ειδικό, ψυχίατρο, ψυχολόγο, ή έστω στο γιατρό της γειτονιάς τους, με την ελπίδα η ζωή τους να αποκτήσει εκ νέου νόημα, χάρη στο μαγικό κουτάκι με τα χάπια, που θα συνταγογραφήσει ο γιατρός.
Βεβαίως, είναι κι αυτό μια λύση ανάγκης. Όχι όμως εκρίζωση του φαινομένου, που είναι πολύ βαθύτερο.
«Vanity is my favourite sin”…. Μονολογούσε ο Διάβολος, δια στόματος Αλ Πατσίνο, στην εξαιρετική ταινία, ο Συνήγορος του Διαβόλου.
Η ματαιοδοξία, είναι η αγαπημένη μου αμαρτία, ψιθύριζε και τα μάτια του έλαμπαν!
Και που είχε φωλιάσει ο τρισκατάρατος; Σε δικηγορική εταιρεία, όπου ήταν το αφεντικό, ο ιδιοκτήτης, ο διευθύνων σύμβουλος, θα λέγαμε σήμερα.
Η ταινία, που το μήνυμά της είναι διαχρονικό, κυκλοφόρησε στις αίθουσες το 1997 και είναι ίσως από τις τελευταίες, της καλής εποχής του Χόλυγουντ, πριν την άλωση του από τους δημιουργούς της νέας τάξης, με τα ισοπεδωτικά μηνύματα διδασκαλίας αναστροφής του ηθικού και κοινωνικού κώδικα, που διασφάλιζε ισορροπίες χιλιετηρίδων και κυρίως ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Περιγράφει τη ζωή ενός φιλόδοξου νέου δικηγόρου, που παλεύει να επιβιώσει έντιμα μαζί με τη νεαρή σύζυγο του, ματαιοπονώντας μέσα σε μια σκληρή αδυσώπητη κοινωνία θηρίων.
Τα περιορισμένα οικονομικά μέσα του ζευγαριού, οδηγούν τον νέο στην πόρτα του μεγαλοδικηγόρου – διαβόλου, που του προσφέρει χρήμα και επαγγελματική καταξίωση, με αντάλλαγμα τη συνείδησή του. Ο νέος όμως στο τέλος, αφού πατήσει επί πτωμάτων, χάνει την οικογένεια του και γίνεται ένα αλλοτριωμένο ανθρώπινο τέρας, που αδικεί, βιαιοπραγεί και κυρίως τυφλώνεται από δόξα και εγωισμό.
Η ταινία, που η στήλη μου σας συνιστά να ξαναδείτε, περιγράφει γλαφυρά, τα διαβολικά ιδεώδη της εποχής μας. Χρήμα, δόξα, εγωισμός.
Εκατομμύρια άνθρωποι, σε όλον τον κόσμο, διαφημίζουν την ερμαφρόδιτη -υποτιθέμενη- αυτάρκειά τους.
-Γιατί να παντρέψω το γιο μου, αφού είναι πιο ευτυχισμένος μόνος του κι έχει όποια θέλει!
-Γιατί να βοηθήσω τα παιδιά μου να κάνουν οικογένεια, όπως έκανε ο αγράμματος παππούς μου; Αφού συζούν και αλλάζουν σύντροφο όποτε επιθυμήσουν.
Τι, να πληρώνουμε διαζύγια;
-Ας κάνει ένα παιδί η κόρη μου, με σπέρμα από τράπεζα! Καλύτερα έτσι! Σιγά μη φάει την περιουσία μας ο γαμπρός μας ο χαραμοφάης!
-Αν δεν φέρνει η νύφη μας εισόδημα στο σπίτι τι να την κάνουμε; Ακούς εκεί, να μην εργάζεται η τεμπέλα επειδή θέλει να μεγαλώσει τα παιδιά της…
Η μάνα, του παλιού καιρού, η στοργική, που μοσχομύριζε σπιτική θαλπωρή και φρεσκάδα, έδωσε τη θέση της, σε αμφίβολα πρότυπα και εκατοντάδες ανέφικτα ΠΡΕΠΕΙ, που διακηρύσσουν καλοπληρωμένοι managers ζωής, στις τηλεοράσεις. Πρέπει να είσαι καριερίστα, αντράκι, γλωσσοκοπάνα, τεμπέλα, αναίσθητη, σιδερωμένη παντού, με χείλη αφρικανικής φυλής, σώμα γαζέλας, ζυγωματικά σκανδιναβικού τύπου, αδύνατη σαν σκουπόξυλο αλλά με πελώρια στήθη παραμάνας του προπερασμένου αιώνα και γλουτούς, που συναγωνίζονται σε όψη, μουσικά όργανα όπως το μαντολίνο η έστω το μπουζούκι από την πίσω όψη τους. Να μη γεννάς, διότι θα χαλάσει η γραμμή σου. Να μην εργάζεσαι σπίτι. Να επιστρατεύσεις ανάδοχη, ώστε να κυοφορήσει τον ένα και μοναδικό διάδοχο, ώστε να διασωθεί ο θρόνος του παγωνιού, διότι εσύ, είσαι τουλάχιστον Μαρία Κιουρί… Αλλά και η αείμνηστη Μαρία Σκλοντόφσκα, είχε και παραείχε οικογένεια, ήταν όμως μία και μοναδική, σπανίας ευφυΐας και δυνατοτήτων. Δεν είχε σπουδάσει με χίλια ζόρια, προκειμένου να λαθροβιώνει σε ένα συνοικιακό γραφείο της ποντικούπολης, που υπάρχει χάρη σε δανεικά τοκογλύφων, γράφοντας αμφίβολα συντάξιμα, δίχως παραγωγική αξία, επειδή φοβάται την εγκατάλειψη, τώρα που τα διαζύγια έγιναν ευκολότερα από μια συστημένη επιστολή.
Σήμερα, τα πρότυπα επέβαλαν, ως πρώτη ιατρική ειδικότητα την πλαστική χειρουργική, που κόβει, ράβει, παραγεμίζει κι αλλάζει όψη καθημερινά σε εκατομμύρια γυναίκες, που καταλήγουν να είναι ολόιδιες μεταξύ τους και φυσικά αγνώριστες. Σαν τη γαλοπούλα στο τραπέζι των Χριστουγέννων!
-Πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου! Αναμασούν ειδικοί και μη, με έπαρση και σιγουριά!
-«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν», είχαμε μάθει κι έτσι λειτουργούσε και η οικογένεια, ενώ σήμερα…
Σήμερα η γυναίκα έξω χτίζει καριέρα έξω από το σπίτι της και δια τούτο, πρέπει και να σιδερώνεται παντού, ο πατέρας επίσης, τα παιδιά ανατρέφονται σε σταθμούς και οι ηλικιωμένοι, που εμποδίζουν την… πρόοδο, καταλήγουν σε Οίκους Ευγηρίας! Αυτό είναι το σημερινό κοινωνικό πρότυπο και μετά αναρωτιόμαστε, γιατί υπάρχουν βία, θυμός, έξαψη και έξαρση εγκληματικότητας παντού.
Γέμισε ο κόσμος απελπισμένους νέους. Φυσικό είναι! Όλοι θέλουν να φαίνονται νέοι, ωσάν η ηλικία να ήταν ασθένεια. Αντί να χαίρονται που ο Θεός τους έδωσε χρόνια, υγεία, εμπειρίες, πολλοί άμυαλοι, καταριούνται την ηλικία τους.
Και βέβαια, πόση ισορροπία μπορεί να υπάρχει σε μια κοινωνία, όπου οι ηλικιωμένοι μπεμπεκίζουν και ουσιαστικά ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ;
Είμαστε παράδειγμα προς αποφυγήν, χώρας, που επιτρέπει να συνταξιοδοτούμεθα και να εργαζόμαστε παίρνοντας ταυτόχρονα σύνταξη! Με κάποιες προϋποθέσεις και περικοπές βέβαια, αλλά το πλεονέκτημα αυτό, παραμένει. Είναι φυσικό, εφόσον τα αποθεματικά των Ταμείων, έκαναν φτερά σε εξωχώριες, να εργαζόμαστε όλοι έως του θανάτου μας, αλλά τότε, πότε θα εργαστούν οι επόμενες γενιές; Δεν είναι ο εργασιακός χώρος, μοναρχία, όπου ο πρίγκηψ – διάδοχος, περιμένει να αποβιώσει ο προκαθήμενος, έως βαθέως γήρατος…
Από την άλλη, καίγεται η ψυχή σου -αν έχεις ψυχή βέβαια- όταν παρατηρείς ότι οι περισσότεροι νέοι, εργάζονται ως «ντελιβεράδες»,σε αυτό το νέο επάγγελμα, που εξυπηρετεί ακόμα και όσους βαριούνται να ψήσουν τον καφέ τους στο σπίτι τους!
Παραγωγικότητα μηδέν! Γεννήσεις ΜΗΔΕΝ! Μέλλον δυσοίωνο.
Να γυρίσουμε διακόσια χρόνια πίσω; Θα με ρωτήσει η κυρία, που καταπίνει ευχαριστημένη τα ψυχοφάρμακά της, διότι «τίποτα δεν την ευχαριστεί», αλλά βαριέται να αναθρέψει τα εγγόνια της…
Όχι βέβαια. Αλλά, κάποιες αξίες, που κάποτε μας δίδασκαν στα σχολειά μας, ήταν διαχρονικές. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Ελληνορθόδοξη παιδεία, εξεδιώχθησαν και την εκπαίδευση ανέλαβαν οι τηλεοράσεις με αμφίβολες εκπομπές και οι διαφημίσεις με πολυπολιτισμικά μηνύματα, με πολυφυλετικές οικογένειες και την ανέμελη ζωή του ναρκισσιστικού προτύπου – αλαλούμ.
Βέβαια, οι αρχαίοι Έλληνες, είχαν περιγράψει και το τέλος του Νάρκισσου (και τι δεν είχαν σημειώσει!), που μαράζωσε και πέθανε… θαυμάζοντας το είδωλό του.
Ίσως και εμείς, αν πάψουμε να βλέπουμε τον κόσμο, μέσα από καθρέπτες, όπως αυτόν της τηλεόρασης, να αντιληφθούμε πόσα πολλά χάνουμε, και πόσο πολύ μας κοροϊδεύουν όσοι και δημιουργούν πολέμους -συνεννοούμενοι- από τη μια και από την άλλη επιβάλλουν κυρώσεις, ώστε για μια ακόμη φορά, το χρήμα από το υστέρημα του απλού λαού, να περάσει στις τσέπες τους και οι περιουσίες των κατεστραμμένων δολοφονημένων στους πολέμους επίσης.
Αυτοί οι «σκηνοθέτες κοινωνικών αλλαγών», δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν, αν οι λαοί, διέθεταν ελληνορθόδοξη παιδεία, που προάγει αληθινή ελευθερία και ευημερία, μέσα από διαχρονικά πρότυπα και αξίες. Που ανοίγει τον πνευματικό ορίζοντα. Που διδάσκει ήθος και ελευθερία.
Τέλος, θα ήθελα, κάποια στιγμή, να δω, να πουλιέται στα μαγαζιά με τα παιχνίδια και μια «κουκλίτσα – γριουλίτσα»! Ναι… Γιατί όχι; Σε μια κοινωνία, που δέχθηκε την τρανς – κουκλίτσα και άλλα πολλά αμφίβολης παιδείας παιχνίδια, μια κούκλα, με μήνυμα στο σεβασμό στην Τρίτη ηλικία, που έχει κι αυτή την ομορφιά της, πόση αγάπη θα δίδασκε! Ιδιαίτερα σήμερα, που σε αντίθεση με τους τυμβωρύχους άλλων εποχών, πολλοί έμαθαν να γδύνουν τον ηλικιωμένο ζωντανό, από κάθε δικαίωμά του, με πρόσχημα, π.χ., την άνοιά του και να σου βγαίνουν κι από πάνω!
Θέλω μια κουκλίτσα – γριουλίτσα! Ναι, την ήθελα πάντα και πιστέψτε με, την έχω σπίτι μου. Είναι η 90χρονη μητέρα μου και σας λέω αλήθεια, ότι στα μάτια μου, φαίνεται πανέμορφη, τόσο, όσο κανείς άλλος. Γιατί την αγαπώ και δεν μπορώ να την αποχωριστώ με τίποτα.
Σ’ αγαπώ Ελενίτσα μου.
Μαρία Μπουκουβάλα
ιατρός