Λαουτάρης Εμμανουήλ
Πάει κι η μέρα…
Πάει κι η μέρα, σαν μια γυναίκα, σαν μια ζωή,
πόσοι το νοιώθουνε, πόσοι στοχάζονται, πόσοι πονούνε,
μαζί της παίρνει το χαμογέλιο σου, και το φιλί,
που θα τα πάει, που θα τ’ αφήσει, ποιοι θα τα βρούνε!
Φεύγει η μέρα, σε λίγο θα ’χει θαφτεί στο χθες,
τραβάει μπροστά, σέρνοντας πίσω της, βαθύ σκοτάδι
κι ένα αεράκι, σε μια στροφή του δειλινού,
όπως με άγγιξε, το βελουδένιο σου θύμισε χάδι.
Πάει κι η μέρα, που τόσα μού ’χε υποσχεθεί
εδώ βραδιάζει, κάπου αλλού, θα ξημερώνει,
το κύμα, οι γλάροι, κάποιο τραγούδι, ένα παιδί,
να μου θυμίζουν πως θα πλανιώμαστε, για πάντα μόνοι.
Εμμανουήλ Ι. Λαουτάρης
Από την ποιητική συλλογή
«Ζωγραφίζοντας με λέξεις»
Εκδόσεις Εριφύλη 2009