Τώρα

Τώρα πού ’ρχεται το βράδυ

πάλι μόνος μου θα μείνω

θα το ρίξω στο ποτό

το σεβντά μου ν’ απαλύνω.

Τώρα πού ’φυγε η μέρα

το κορμί το κουρασμένο

σ’ έν’ απάγκιο θα το γείρω

σαν το δένδρο το πεσμένο.

Τώρα σκέφτομαι πως είμαι

μες ’την πόλη μου μονάχος

σ’ επικίνδυνη αρένα

λαβωμένος μονομάχος.

Γιάννης Κανατσέλης