Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο Προφήτης Ηλίας

20 Ιουλίου, μία μεγάλη εορτή, μέσα στην ζέστη του καλοκαιριού, που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητον, ξεχνώντας τον καύσωνα, την ταλαιπωρίαν, ξεκινάει να πάει στην πιο ψηλή κορφούλα, για να προσκυνήσει και να τιμήσει τον Άγιον του καλοκαιριού, τον Προφήτην Ηλία.

Σε όλες σχεδόν τις κορυφές των βουνών μας, φαντάζουν από μακριά τα λευκά ξωκλήσια του Άη Λιά. Προβάλλουν ανάμεσα σε ψηλά δένδρα, βελανιδιές, πουρνάρια, καστανιές, έλατα. Και όπου τα βουνά είναι γυμνά ξεπροβάλλουν τα εκκλησάκια, στέλνοντας στον κόσμο τα μηνύματα, ότι ο προστάτης Άγιος, στέλνει την ευλογία του, σε όλους τους ανθρώπους και την ελπίδα ότι για ωραιότερες ημέρες, για πλούσια πνευματική ευτυχία στον άνθρωπο, ο ποίος έχει χάσει τον προσανατολισμό του.

Ένας Γερμανός δασολόγος έλεγε ,αν η Ελλάδα θέλει να πυκνώσει την γύμνια των βουνών της, ένας τρόπος υπάρχει, να κτίσει παντού στα βουνά, εκκλησάκια του Προφήτη Ηλία.

Η λαϊκή παράδοσις αναφέρει μίαν ωραίαν ιστορίαν, η οποία ακολουθεί και είναι γνωστή στα όμορφα χωριά της Σάμου: «Ο Άη Λιάς, μαζί με τον Άγιον Νικόλαον ήταν αχώριστοι φίλοι και οι δύο ναυτικοί. Μίαν ημέρα έπιασε μία μεγάλη φουρτούνα και κόντεψαν να πνιγούν και οι δύο, μόλις σταμάτησε η φουρτούνα βγήκαν και οι δύο στην στεριά. Ο Άη λιάς λέγει στον Άγιον Νικόλαον: Γειά σου, εγώ φεύγω και δεν θα ξαναέλθω στην θάλασσα. Μάταια ο Άγιος Νικόλαος τον παρακαλούσε να μείνει μαζί του, αλλά ο Άη Λιάς είπε φεύγω, πήρε δρόμο και όπου φύγει φύγει. Κάποια στιγμή τον επλησίασε εκεί αργότερα έχτισαν ένα εκκλησάκι του Άη Λιά.

Ο Προφήτης Ηλίας κουβαλούσε μαζί του ένα κουπί βάρκας και στον δρόμο ρωτούσε τους χωρικούς, αν ξέρουν τι σύνεργο είναι αυτό. Όταν του έλεγαν κουπί, έπαιρνε δρόμο και έφευγε, γιατί του θύμιζε την φουρτουνιασμένη θάλασσα. Με την πεζοπορία έφτασε στην κορυφή του βουνού, όπου ήταν συγκεντρωμένοι πολλοί βοσκοί με τα κοπάδια τους και δεν ήξεραν ούτε για βάρκες, ούτε για κουπιά και άραξε εκεί. για πάντα. Σώζεται στο μέρος αυτό ένα εκκλησάκι, που έχτισαν τότε οι βοσκοί.

Έτσι το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού, εκφραζόταν με τα άπειρα και απέριττα εκκλησάκιά, που έκτιζαν ψηλά στα βουνά.

Στις 20 Ιουλίου κάθε χρόνο «συν γυναιξί και τέκνοις», οι άνθρωποι τιμούν την μνήμην του με πανηγύρια, γλέντια, χορούς, που αντηχούν σε όλα τα βουνά.

Υπάρχει και άλλη δοξασία, ότι ο Προφήτης είναι αυτός, που κατευθύνει τις βροχές και τις καταιγίδες. Ο ορεινός και δασικός πληθυσμός, τον έχει προστάτην του και μετά την εορτήν του αρχίζουν οι ευεργετικές δροσούλες, όπως λέγει και ο λαός «Τ’ Άη Λιός, γυρίζει ο καιρός αλλιώς».

Αγαπημένοι μου Αναγνώστες οι πράξεις μας, στην ζωήν μας, ας είναι θεάρεστες, για να δεχόμεθα τις ευλογίες των Αγίων μας.

ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ

Μαρία Τσακανίκα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *