“Από τους Όρνιθες στην αρχοντιά”

Σε πρόσφατη ανάρτησή μου αναφέρθηκα στους Όρνιθες.

Και επειδή το ένα θέμα φέρνει τ’ άλλο, η συνειρμική αλυσίδα με οδήγησε σε ιστορίες που έχω διαβάσει στο παρελθόν:

Το 1959 ο Κάρολος Κουν ανέβασε τους “Όρνιθες” του Αριστοφάνη στο Ηρώδειο.

Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, Υπουργός Προεδρίας τότε, κατέβασε την παράσταση, “ως προσβάλλουσα το θρησκευτικό αίσθημα του λαού”.

Είχαν ενοχληθεί οι θρησκόληπτοι και ο κλήρος, λόγω της αθυροστομίας της.

Η απαγόρευση εκείνη προκάλεσε πόλωση σε κριτικούς και κοινό.

Όμως όταν η παράσταση ταξίδεψε στην Ευρώπη, με μικρές τροποποιήσεις, θριάμβευσε.

Μετά απ’ αυτό το περιστατικό, ο ευρηματικός γελοιογράφος Φωκίων Δημητριάδης στις γελοιογραφίες του ζωγράφιζε διαρκώς δίπλα στον Κωνσταντίνο Τσάτσο και μια κότα.

Κάποια στιγμή, οι δύο άνδρες βρέθηκαν σε μία εκδήλωση, οπότε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο μετέπειτα και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ρώτησε τον δημοσιογράφο:

-Καλά κ. Δημητριάδη, γιατί με ζωγραφίζετε πάντα με μια κότα;

Και ο ετοιμόλογος Δημητριάδης του απάντησε:

-Ένα μυστήριο πράγμα Υπουργέ μου, το ίδιο ακριβώς με ρωτά και η κότα.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά, του Ακαδημαϊκού Κωνσταντίνου Τσάτσου.

Διαβάστε αυτό το καταπληκτικό κείμενο:

“Η ΑΡΧΟΝΤΙΑ δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου.

Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνειας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας.

Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο.

Δεν μπορώ, ίσως αδυναμία μου, με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω.

Λέω μέσα μου… Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε αυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.

Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά”.

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος