Ο Αύγουστος του Νίκου Παπάζογλου
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά / την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε / καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά / διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε / θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό / μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε / από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως / που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε / κι εγώ ο τυχερός που το ‘χει δει.