Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

Υπάρχει μεγάλη εκμετάλλευση του ανθρώπου και κυρίως των παιδιών!

Δεν υπάρχει κεντρικό φανάρι που να είναι ελεύθερο, όλα είναι κατειλημμένα από μικρές ή μεγάλες ομάδες παιδιών που ζητιανεύουν. Άλλα με ένα πρόχειρο πλύσιμο των τζαμιών του αυτοκινήτου, άλλα με ένα πακέτο φτηνά χαρτομάντιλα, κάποια με λίγα λουλούδια, τελευταία μάλιστα με μπανάνες, κουλούρια και ότι μπορείς να φανταστείς, προσπαθούν να εξασφαλίσουν το μεροκάματο. Δυστυχία! Παντού μια απέραντη δυστυχία!

Βέβαια η δυστυχία αυτή δεν πιάνει μόνο τα παιδιά. Τα παιδιά όμως είναι τα πραγματικά θύματα, γιατί αυτό που κάνουν το κάνουν χωρίς τη θέλησή τους. Είναι αδιανόητο να πιστέψουμε ότι ένα μικρό παιδάκι τριών ή τεσσάρων ετών, που σε πλησιάζει στην καφετέρια και κλαψουρίζει ναζιάρικα, ότι το κάνει επειδή σκέφτεται τη ζωή και τις ανάγκες της. Κάποιοι άλλοι είναι πίσω από όλη αυτή την τραγωδία και δυστυχώς την ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα. Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς όλοι; Τίποτα φυσικά γιατί δεν μπορούμε να κρίνουμε αν πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχει εκμετάλλευση ή πραγματική δυστυχία.

Ξέρετε, το ότι οι περισσότερες περιπτώσεις ζητιανιάς κρύβουν ύποπτα συμφέροντα δεν πάει να πει ότι δεν πρέπει να ελεούμε, να δίνουμε δηλαδή κάτι από το υστέρημά μας. Θυμάμαι και μια απάντηση του Αριστοτέλη προς τους μαθητές του, όταν του είπαν ότι ο ζητιάνος στον οποίο είχε μόλις δώσει ελεημοσύνη ήταν πονηρός και ότι του απέσπασε χρήματα με πονηρό τρόπο. Είχε πει λοιπόν ο σοφός εκείνος άνθρωπος «δεν ελέησα τον τρόπο αλλά τον άνθρωπο!». Παράδειγμα για μίμηση λοιπόν όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι.

Ερχόμαστε και πάλι στα δύστυχα παιδιά που ζητούν ελεημοσύνη στα φανάρια, τους δρόμους, τις καφετέριες ή ακόμα και στα νυχτερινά κέντρα. Είναι τόσα πολλά τα παιδιά που σέρνονται απροστάτευτα κάθε μέρα στους δρόμους, με κίνδυνο να πάθουν κακό από αυτοκίνητα, κακόβουλους ανθρώπους, καιρικές συνθήκες κλπ, που αδυνατεί να συλλάβει το πρόβλημα αυτός που δεν το ζει. Αρκετά σχολεία θα γέμιζαν ασφυκτικά τις αίθουσές τους με αυτά τα παιδιά. Είναι κρίμα, πολύ κρίμα να αντικρίζει κανείς παιδιά μάτια που κλαίνε και να μην γνωρίζει αν κλαίνε αληθινά.

Φυσικά, δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο. Σε αρκετά κράτη τα παιδιά γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης με την επαιτεία, την πορνεία και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Το θέμα είναι πως η ύπαρξη των παιδιών αυτών, δεν είναι ότι καλύτερο για τον πολιτισμό και την πρόοδο. Όπως κατακριτέα είναι η απάνθρωπη απασχόληση των παιδιών στα εργοστάσια, άλλο τόσο, είναι κατάπτυστη και εγκληματική η ανοχή των κυβερνήσεων στη θέα αυτών των απαράδεκτων καταστάσεων που, αν μη τι άλλο φανερώνει μια κοινωνική αναλγησία και μια μειωμένη προστασία των πολιτών και κυρίως των παιδιών.

Στην Βραζιλία και άλλα υπό ανάπτυξη ή υπανάπτυκτα κράτη, καθημερινά βρίσκονται σκοτωμένα παιδιά. Αποδεικνύεται μάλιστα ότι τους λείπουν και διάφορα ζωτικά όργανα, όπως τα νεφρά, τα μάτια, η καρδιά κλπ. Και ενώ όλοι γνωρίζουν που πηγαίνουν αυτά τα όργανα, ποτέ δεν ρωτήθηκε κανείς, που βρήκε το νεφρό και σταμάτησε την αιμοκάθαρση, ή ποιανού ήταν το νέο μάτι που έβαλε και βλέπει κάποιος πλούσιος ασθενής.

Είναι η γενικευμένη αδιαφορία για την ανθρώπινη τύχη που υπάρχει τις μέρες μας και αυτό όσο πάει και χειροτερεύει. Υπάρχει κίνδυνος να φτάσουμε στα έσχατα σημεία της αποκτήνωσης και να πιστεύουμε ότι κάνουμε το καθήκον μας, εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο τον συνάνθρωπο και κυρίως τα παιδιά. Μη μου πείτε πως δεν προοδεύουμε λοιπόν! Και μη χειρότερα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *