Κεφαλονιά Αγάπη μου..Οδοιπορικό στην ομορφιά, την ευλάβεια, την ιστορία

Θεέ μου με πόσο πράσινο και πόσο γαλάζιο έντυσες την Ελλάδα μας! Μόνο γι αυτό που βλέπουν τα μάτια μας πρέπει να Σε δοξάζουμε κάθε πρωί που τ ανοίγουμε!

Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα, βγαίνοντας από το καράβι και αντικρίζοντας για πρώτη φορά τη Σάμη της Κεφαλονιάς. Στη συνέχεια θα ανακάλυπτα πως όλο το νησι είναι κατάφυτο και πλέει κυριολεκτικά σε γαλάζια και σμαραγδί νερά!

Η Σάμη είναι το κύριο λιμάνι της Κεφαλλονιάς που συνδέει το νησί με Πάτρα, Ιταλία και Ιθάκη. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι η θαλάσσια πύλη της Κεφαλλονιάς.

Όλο το νησί έχει κτιστεί μετά τους καταστροφικους σεισμούς του Αυγούστου του 1953. Έτσι και η Σάμη είναι μια σύγχρονη κωμόπολη. Η Σάμη ήταν μια από τις τέσσερις πόλεις κράτη με δικό της νόμισμα. Είναι γνωστή για τις επαύλεις επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Στο υπαίθριο μουσείο της μπορεί κανείς να θαυμάσει τα ρωμαϊκά ψηφιδωτά.

Η Σάμη είναι γνωστή από το κινηματογραφικο έργο που γυρίστηκε εκεί το 2000 ‘’Το μαντολίνο του λοχαγου Κορέλι’’ με τους Nicola Cage και Penélope Cruz. Στον κόλπο της Σάμης βρίσκεται και η Αντισαμος. Ειναι μια κατάφυτη παραλία με λευκά βότσαλα και τουρκουάζ νερά.

Συνεχίζοντας οδικώς και αφού περάσαμε τον Καραβόμυλο (παραδοσιακό παραθαλάσσιο χωριό), φθάσαμε στη Αγία Ευφημία, ένα άλλο ήρεμο παραθαλάσσιο χωριό. Η Αγία Ευφημία θα ήταν η αφετηρία μας, για τη μονοήμερη κρουαζιέρα μας στην Ιθάκη.

Στη γνωριμία μου και στην αγάπη που ένιωσα για τη Κεφαλονιά, έπαιξε μεγάλο ρόλο η ξεναγός μας. Ένα γνήσιο τέκνο της Κεφαλονιάς, με γνώσεις, και με θέληση να μας ξεναγήσει στα Άγια χώματα της ιδιαίτερης πατρίδα της.

Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη στην Ιθάκη. Η Ιθάκη! Την πατρίδα του μυθικού Οδυσσέα! Όλοι έχουμε μια Ιθάκη πνευματική, στην οποία προσπαθούμε να φθάσουμε μετά από ατελείωτες περιπλανήσεις του νου και της ψυχής.

Πόσες εμπειρίες και γνώσεις δεν αποκτήσαμε περιπλανώμενοι, ως άλλος Οδυσσέας, για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό μας. Η Ιθάκη δεν μας πρόδωσε ποτέ, εμείς την προδίδουμε σταματώντας σε αφιλόξενα μέρη, νομίζοντας πως είναι η Ιθάκη μας. Είθε κάθε άνθρωπος να φθάσει κάποτε στην Ιθάκη του. Πνευματική, Ψυχική, ουσιαστική και να είναι η αληθινή για εκείνον Ιθάκη.

Επιβιβαστήκαμε στο καΐκι και σε λίγη ώρα κάναμε τον περίπλου του νησιού. Κολυμπήσαμε στα σμαραγδιά νερά, μια μοναδική εμπειρία και απόλαυση. Έπειτα ήπιαμε καφέ στο Βαθύ. Εκεί επισκεφτήκαμε το τοπικό μουσείο.

Η Ιθάκη ήταν πρωτεύουσα της Κεφαλληνίας κατά τη διάρκεια της Μυκηναϊκή περιόδους, έπειτα κατελήφθη από τους Ρωμαίους, και τέλος έγινε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια κατελήφθη από τους Νορμανδούς, τους Τούρκους, τους Βενετούς, τους Γάλλους, τους Άγγλους και το 1815 έγινε μέλος της Επτανησιακής Πολιτείας. Το 1864 παραχωρήθηκε στη Ελλάδα. Τα αντικείμενα που υπάρχουν στο μουσείο της, μαρτυρούν τις επιρροές που είχε το νησί κυρίως από τους Ενετούς.

Φωτογραφηθήκαμε κάτω από το ορειχάλκινο άγαλμα του Οδυσσέα εμπνευσμένο από τους Ομηρικούς χρόνους. Τέλος ανεβήκαμε στο ιστιοφόρο για ένα ακόμα μπάνιο στα σμαραγδιά νερά της, πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για την Αγία Ευφημία και από εκεί για το Αργοστόλι, όπου και θα διανυκτερεύαμε.

Το Αργοστόλι είναι η πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς από το 1757. Πήρε το χρίσμα από τους Ενετούς αντί του Ληξουρίου. Το Αργοστόλι συγκεντρώνει πολλούς τουρίστες. Περπατήσαμε στην υπέροχη πλατεία του.

Ειδικά η καμπάνα εκεί που ενώνονται οι δύο πλατείες, αποτελεί ιστορικό μνημείο, καθόσον χτίστηκε επί κατοχής της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας των Ενετών στα Ιόνια νησιά. Έτσι η πλατεία ονομάστηκε πλατεία της Καμπάνας, ή πλατεία των Μαστιγώσεων, από το μαστίγωμα των αντιστασιακών του νησιού.

Η Καμπάνα κρεμόταν από μια σιδερένια κατασκευή. Δύο χέρια σε χειραψία. Στο σημείο υπήρχε ο Πύργος του Ρολογιού που κατεδαφίστηκε από το σεισμό του 1953. Η καμπάνα ξανατοποθετήθηκε στη θέση της, καθόσον βρέθηκε ακέραια μετά το σεισμό του 1953,το 1985. Τότε λειτούργησε και το ρολόι για πρώτη φορά μετά το σεισμό.

Αλλά αξιοθέατα του Αργοστολίου είναι η γέφυρα του Δεβοσέτου, η λιμνοθάλασσα του Κούταβου, οι καταβόθρες, ο Φάρος των Αγίων Θεοδώρων, το κοργαλένειο ιστορικό και λαογραφικό μουσείο.

Οι καταβόθρες είναι ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο. Είναι σχισμές εντός του εδάφους από όπου εισέρχεται το θαλασσινό νερό που διασχίζει υπογείως όλο το νησί.

Το Αργοστόλι έχει μεγάλη ιστορία και θα έπρεπε να παραμείνουμε εκεί για περισσότερες μέρες. Το ταξίδι ήταν διερευνητικό. Την επόμενη μέρα το πρόγραμμα είχε προσκυνηματική επίσκεψη στο μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα, όπου φυλάσσεται το πόδι του και στο μοναστήρι του Αγίου Γεράσιμου, πολιούχου του νησιού, όπου φυλάσσεται το σκήνωμά του. Γιατί η Κεφαλονιά έχει και θρησκευτικό χαρακτήρα. Με τη θεία χάρη των Αγίων στη καρδιά μας, ξεκινήσαμε για το σπήλαιο της Δρογκαράτης στη Σάμη.

Το σπήλαιο είναι ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο με εξαιρετική ακουστική, με σταλακτίτες και σταλαγμίτες που δημιουργούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ένα μοναδικό έργο γλυπτικής που μας αντάμειψε για τις θερμίδες που θα καίγαμε στην επιστροφή.

Η επόμενη στάση μας θα ήταν το σπήλαιο των Νυμφών, η Μελισσάνη, στον Καραβόμυλο. Η Μελισσάνη, ή αλλιώς Σπήλαιο των Νυμφών, είναι ένα λιμνοσπήλαιο με μια τεράστια οπή.

Στο κέντρο της λίμνης υπάρχει ένα μικρό νησάκι. Ανασκαφές αποκάλυψαν την λατρεία του Θεού Πάνα και την παρουσία Νυμφών. Από την οπή εισέρχεται το φως του ήλιου και δίνει ένα ξεχωριστό γαλάζιο και πράσινο χρώμα στα νερά της λίμνης. Επιβιβαστήκαμε στις βάρκες για μια βόλτα στο κόσμο του ονείρου, στο κόσμο των Νυμφών. Κι ενώ πλέαμε ανάμεσα στο σκοτεινό κόσμο των σταλακτιτών και σταλαγμιτών, ξαφνικά βγήκαμε στο φως.

Η αίσθηση ήταν μοναδική, καθώς το φως έπεφτε στο νερό της λίμνης, κι αυτό υπακούοντας στις προσταγές των Νυμφών, άλλαζε χρώματα. Πότε πράσινο, πότε γαλάζιο, πότε σμαραγδί, πότε βαθύ μπλε. Δεν είναι τυχαίο που άνθρωποι από όλο τον κόσμο έρχονται για μια επίσκεψη στη Μελισσάνη.

Με το νου και τη ψυχή γεμάτα χρώματα, το ταξίδι μας συνεχίστηκε οδικώς με προορισμό το Ληξούρι. Στο δρόμο σταματήσαμε στη παραλία του Μύρτου για να βγάλουμε φωτογραφίες και να θαυμάσουμε από ψηλά την ομορφιά της. Δεν είναι τυχαίο ότι η φωτογραφία της παραλίας του Μύρτου φιγουράρει σ όλα τα τουριστικά περιοδικά, προσελκύοντας τουρίστες απ όλο το κόσμο…

Το Ληξούρι είναι μια μικρή πόλη και διασχίζεται από ένα ποτάμι. Την ονόμασαν μικρό Παρίσι γιατί και το Παρίσι διασχίζεται από τον Σηκουάνα. Έχει υπέροχες παραλίες και προτείνεται για βουτιές, ηρεμία και χαλάρωση. Η ιστορία του συμβαδίζει με την ιστορία του Αργοστολίου. Η επιστροφή μας ήταν με το Φ/Β. Που αλλού; Στο Αργοστόλι.

Την επόμενη μέρα αφού κάναμε το γύρω της Λύσης, φθάσαμε στην αμμώδη παραλία Μακρύς και Πλατύς Γιαλός για ένα απολαυστικό μπάνιο. Με κορμί δροσερό και πνεύμα ξεκούραστο και απόλυτα ικανοποιημένο, ξεκινήσαμε για το κοσμοπολίτικο Φισκαρδο.

Το Φισκαρδο είναι ένα πανέμορφο παραθαλάσσιο χωριό με το γραφικό λιμανάκι του. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός γιατί διατηρεί τον παλιό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του, καθόσον δεν έπαθε πολλές ζημιές από τον καταστροφικό σεισμό του 1953.

Είναι και η ιδιαίτερη πατρίδα του ποιητή Νίκου Καββαδία. Στην επιστροφή μας περάσαμε πάνω από την γραφική Άσσο και την παραλία του Μύρτου θαυμάζοντας το ηλιοβασίλεμα.

Και ξημέρωσε η τελευταία μέρα του ταξιδιού. Ξεκινήσαμε για το Μαρκόπουλο όπου επισκεφτήκαμε την Παναγία με τα φιδάκια. Εκεί του Σωτήρος, δηλ γύρω στις 6 έως τις 16 Αυγούστου, εμφανίζονται μικρά φιδάκια άκακα, με σταυρό στο κεφάλι τους, στους βράχους, πίσω από το Φραγκικό καμπαναριό και έρπουν ανάμεσα στον κόσμο και μέσα στην εκκλησία. Τα φιδάκια δεν ανήκουν σε κανένα είδος ερπετών. Προσκυνήσαμε με ευλάβεια την εικόνα Της και ο παπάς μας διηγήθηκε την ιστορία Της.

Με την ευλογία της Παναγίας συνεχίσαμε οδικώς μέχρι τη Σκάλα, όπου απολαύσαμε ένα υπέροχο μπάνιο. Έπειτα συνεχίσαμε οδικώς μέχρι τον Πόρο.

Είχε έλθει η ώρα του αποχωρισμού! Του αποχωρισμού από αυτό το επίγειο παραδεισένιο νησί, την Κεφαλονιά.

Αυτές τις λίγες μέρες ζήσαμε ένα όνειρο. Η ψυχή μας γέμισε με εικόνες, με μυρουδιές και ήχους του νησιού. Έδωσα για άλλη μια φορά στον εαυτό μου υπόσχεση πως σύντομα θα επανέλθω και για περισσότερες μέρες.

Κεφαλονιά Αγάπη μου! Θα είσαι πάντα μέσα στη καρδιά μου!

Κλαίρη Παπαντωνάκου