Αυτή την κοινωνία δημιουργούμε;
Με ρωτούσε πρωί-πρωί ο Μανώλης Κοττάκης: “Μα, γιατί τον έσπρωχναν”; Φυσικά, δεν μπορούσα να απαντήσω. Όπως δεν μπορώ να απαντήσω γιατί ένας νέος άνθρωπος, 19 μολις ετών, έχασε την ζωή του, όταν τον απώθησε ο “ελεγκτής” στο λεωφορείο, επειδή, δεν είχε εισιτήριο.
Στο λιμάνι του Πειραιά μεγάλωσα. Από μαθητής του δημοτικού πήγαινα με τον μεγάλο μου αδελφό στην “μπούκα” για ψάρεμα τις Κυριακές.
Στο σχολείο της μητέρας μου λειτουργούσε τα βράδυα η Σχολή Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού “Ο Απολλώνιος” και παρακολουθούσα, όποτε είχα καιρό, τα μαθήματα. “Εσύ θα γίνεις ναυτικός” μου έλεγε ο διευθυντής κ. Δουζίνας. Έγινε ναυτικός ο αδελφός μου. Και μέσω αυτού και του πατέρα μου, που ήταν ιατρός στον “Οίκο του Ναύτου” “ζυμώθηκα” με την ζωή των ναυτικών. Τα έφερε έτσι η ζωή και από το 1974, ασχολήθηκα με το “Ναυτιλιακό ρεπορτάζ”. Και ασχολούμαι ακόμη, καθώς την θάλασσα και τα βαπόρια τα θεωρώ, από τότε, τον φυσικό μου χώρο. Έχω περάσει Χριστούγεννα σε βαπόρι, έχω κάνει και “τσούρμο” σε νορβηγικό ψαράδικο “τρόλερ” για αρκετές μέρες. Ταξίδεψα στη μακρινή Ασία για “βαφτίσια” βαποριών, συναναστράφηκα και ακόμη κάνω παρέα με ναυτικούς, απόμαχους πλέον.
Κι όμως, στο ερώτημα “Γιατί τον έσπρωχναν;” δεν μπορώ να απαντήσω. Βέβαια, μπορώ να πω ότι η ενασχόληση και η εμπλοκή με την Ακτοπλοΐα, ήταν, είναι και θα είναι επικίνδυνη και ,κυριολεκτικά, “στο φτερό του καρχαρία”.
Από μια λάθος κίνηση, από μια “κακιά στιγμή”, από μια απερισκεψία, ένα ολόκληρο σύστημα, ένα ολόκληρο οικοδόμημα, με εκατοντάδες εργαζόμενους, μπορεί να βρεθεί στο επίκεντρο της φοβερότερης καταιγίδας.
Όπως βρέθηκαν οι Τυπάλδοι με το “Ηράκλειον”, όπως βρέθηκε ο Σφηνιάς με το “Εξπρές Σαμίνα”, όπως βρέθηκε ο Ποταμιάνος με το “Τζούπιτερ” και το “Ωκεανός”.
Υπήρχε κάποιος λόγος που έπρεπε οι δυο υπάλληλοι της εταιρείας να απωθήσουν τον άτυχο άνθρωπο και να τον πετάξουν στην θάλασσα ενώ το πλοίο σαλπάριζε και η θάλασσα “έβραζε” με τις προπέλες να στροβιλίζονται;
Για ποιό λόγο δεν τον άφησαν να μπει στο πλοίο;
Πολλά τα ερωτήματα, αλλά ας σκεφθούμε όλοι ποιά κοινωνία, ποιές συνθήκες ζωής διαμορφώνουμε με την γενικότερη συμπεριφορά μας.
Την κοινωνία της ψεύτικης εικόνας, της μεγάλης ταχύτητας που σε ζαλίζει, της απόλυτης ατομικότητας, της δήθεν “ενσυναίσθησης”, του κυνηγιού της “καριέρας”, της απαξίωσης των εννοιών της οικογένειας, της μητρότητας, της πατρότητας. Για όποιον διερωτάται “γιατί τον έσπρωχναν;” η απάντηση βρίσκεται στις δέλτους της υπό διαμόρφωση κοινωνίας. Μιας κοινωνίας αριθμών, χωρίς ψυχή.
Της κοινωνίας που στην κραυγή “άνθρωπος στην θάλασσα!” δεν θα απαντά. Θα έχει στ’ αυτιά της ακουστικά και θ’ ακούει “τραπ”…
Φωτο: Γέφυρα επιβατηγού πλοίου πριν από την “Τεχνολογία”…
Δημήτρης Καπράνος