Στον Αντώνη του λιμανιού
Χτες το βράδυ ήταν η πορεία για τον θάνατο του Αντώνη. Βλέπαμε στο ιατρείο το βίντεο στον Πειραιά και είχε λιγωθεί η ψυχή μας. Σκεφτική – και ποιος ήταν χαρούμενος με όλα αυτά χτες;- έφυγα για το σπίτι.
Κατεβαίνω στον δρόμο να πάρω το αυτοκίνητο… και παγώνω!
Ανάμεσα στις ρόδες μου, ξαπλωμένη πάνω στα λασπόνερα μια κοπέλα και κόσμος γύρω – γύρω!
Σαστίζω. Χίλιες σκέψεις κακές περνούν από το μυαλό μου.
Αρπάω το κινητό να ζητήσω βοήθεια, όταν μια φωνή με αφήνει στον τόπο:
-Απαγορεύεται να μετακινήσετε το αυτοκίνητο! Υπάρχει γατάκι κρυμμένο από κάτω. Έχω ειδοποιήσει την ομάδα διάσωσης ζώων, έχω κρατήσει τον αριθμό κυκλοφορίας σας και μου είπαν απαγορεύεται να μετακινήσετε το αυτοκίνητο!
– Σύμφωνοι, λέω. Οπωσδήποτε, να το βγάλουμε. Το βλέπεις το γατάκι;
-Το άκουσε κάποιος, η απάντηση.
– Ναι, εσύ τώρα το βλέπεις;
-Τρελή θα με βγάλετε; αγριεύει η κοπέλα. Το άκουσα προηγουμένως .Δύο ώρες είμαι εδώ σκυμμένη και το ψάχνω…
Στο μεταξύ, βγαίνανε κι οι γείτονες ένας-ένας..
Γατάκι βέβαια ούτε έβλεπα, ούτε άκουγα. Ούτε και κανείς άλλος.
-Μπήκε και βγήκε πετάγεται μια γειτόνισσα από ένα μπαλκόνι
-Όχι, εδώ είναι! επέμενε η κοπέλα
-Το ακούς; μπορεί να έφυγε, πετάχτηκε ένας άλλος
-Όχι, αλλά εδώ είναι! Τρελή θα με βγάλετε;
Τι να πω; Φέραμε φακούς. Άνοιξα το καπό, μήπως ήταν στη μηχανή. Άνοιξα το πορτ παγκάζ -αν ήταν ποτέ δυνατόν να είναι εκεί! – Ξανάνοιξα το καπό. Πάτησα την κόρνα. Χτυπήσαμε γύρω- γύρω τις λαμαρίνες… Χτενίσαμε με σκουπόξυλα τον χώρο από κάτω…
Ξανακυλίστηκε η κοπέλα κάτω από το αυτοκίνητο.
-Το ακούς; Το βλέπεις;
-Όχι, αλλά εδώ είναι!
-Ε, πως το ξέρεις; Μπορεί να έφυγε.
-Εδώ είναι! Το άκουσα προηγουμένως.
Γατάκι ούτε φαινότανε, ούτε ακουγότανε.
Και η βροχή να πέφτει ψιλά – ψιλά…
Είδα κι απόειδα κι έφυγα μες την βροχή με τα πόδια, αλλά γατάκι ούτε άκουσα, ούτε είδα. Μπορεί και να το έσκασε, χωρίς να μας ενημερώσει βέβαια για τις κινήσεις του…
Σήμερα το πρωί, πάλι η ίδια κυρία, με παρέα γύρω από το αυτοκίνητό… Και πάλι το ίδιο σκηνικό. Καπό, πορτ παγκάζ, κόρνες κι ο κόσμος γύρω – γύρω…. και γατάκι ούτε να ακούγεται ούτε να φαίνεται! Κι ακόμη, ένα χαρτί χειρόγραφο, κολλημένο πάνω στο παρμπρίζ μου, από τον τάδε διασώστη της τάδε οργάνωσης να μην μετακινηθεί το αυτοκίνητο!
Για να φύγει η υποψία, έπρεπε να έρθει η αστυνομία και να βεβαιώσει ότι μπορώ να κινήσω το αυτοκίνητο, αφού γάτα εγκλωβισμένη δεν υπήρχε. Δηλαδή, δεν ξέρω κι αν τελικώς υπήρξε ποτέ… ή αν υπήρξε μόνο και μόνο η υποψία σε διερχόμενη κυρία. Η υποψία και μόνο για το γατάκι δημιουργούσε μια ευθύνη. Η παρουσία του Αντώνη τι δημιουργούσε;
Αχ, βρε Αντώνη, ήσουν άτυχος! Πιστεύω αν ήσουν γάτα, θα σου δίναμε περισσότερη σημασία.
Σταυρούλα Ζώρζου