Λαουτάρης Εμμανουήλ
Μόνη μου ελπίδα
Γλυκά αγκάλιασε, το καλοκαίρι η δροσούλα
με φθινοπώρου στολισμένη πια θωριά.
Κι εσύ ταξίδεψες πρωΐ, σαν συννεφούλα,
κι είχες παρέα, διαβατάρικα πουλιά.
Μπήκε ο Σεπτέμβρης, και τα δένδρα σιγοκλαίνε
δάκρυα τα φύλλα τους στολίζουνε τη γή.
Γκρίζες οι νότες στις καρδιές που υμνούν και λένε
για την αγάπη, πούναι πόνος και κραυγή.
Τώρα παρέα ο στοχασμός, μα δεν μου φθάνει
μνήμες και σκέψεις δεν γεμίζουν τη βραδυά.
Μόνη μου ελπίδα, να γυρίσεις πριν πεθάνει
από τον πόνο η φτωχή μου η καρδιά.
Εμμανουήλ Ι. Λαουτάρης
Από την ποιητική συλλογή
«Ζωγραφίζοντας με λέξεις» Εριφύλη 2009
