“Μια Νύχτα από τις …Χίλιες”
Με τον ερχομό του Καλοκαιριού η εφηβεία τους έγινε πιο απαιτητική.
Ο νεανικός δυναμισμός που περίσσευε από τον Χρήστο και τον Στέφανο, φέτος θα είχε άλλον προορισμό.
Είχαν ακούσει ότι στα Σεβαστιανά ζητάνε εργάτες για τα ροδάκινα.
Το χωριό αυτό ήταν πολύ πιο μπροστά από όλα τα άλλα χωριά στην παραγωγή των ροδακίνων, και όχι μόνο. Ωραίο και περιποιημένο χωριό. Από τότε είχε την φήμη, ότι στο κάθε σπίτι υπάρχει τουλάχιστον ένα… πτυχίο!
Εκεί λοιπόν θα έβρισκαν μεροκάματο οι δύο νεαροί. Ένιωθαν ότι πλέον μεγάλωσαν και ήθελαν δικό τους πορτοφόλι. Να μπορούν να ντύνονται με ωραία ρούχα και να εντυπωσιάζουν τα κοριτσόπουλα στην απογευματινή βόλτα.
Δεν είχαν βέβαια την κατάλληλη ηλικία για δουλειά. Δευτέρα Γυμνασίου θα πήγαιναν τον Σεπτέμβριο. Είχαν όμως γεροδεμένα κορμιά, και το μάζεμα των ροδακίνων θα ήταν διασκέδαση γι’ αυτούς.
Όταν τους είδε ο μπαρμπαΣίμος τους ενέκρινε, και τους φόρτωσε μαζί με άλλους στην πλατφόρμα, για να τους οδηγήσει στην φάρμα. Όσο κρατούσε η πρωινή δροσιά δεν υπήρχε πρόβλημα, όταν ζέστανε όμως η μέρα, σηκώθηκε ένα σύννεφο από χνούδι ανάμεσα στις ροδακινιές, που δεν έβλεπαν μπροστά τους. Η δε φαγούρα και το τσούξιμο των ματιών είχαν γίνει ανυπόφορα!
Τα παιδιά δεν το γνώριζαν αυτό και είχαν έρθει με κοντομάνικα. Τελικά τους έβαλαν να κουβαλάνε κουβάδες, που τους γέμιζαν με ροδάκινα οι άλλοι εργάτες.
Τα συγκέντρωναν όλα στην άκρη της φάρμας, σε ένα σκιερό μέρος, όπου οι συσκευάστριες τα τοποθετούσαν σε τελάρα κατά μέγεθος.
Εντύπωση τους έκανε η κοπέλα με την άσπρη μαντίλα στο κεφάλι. Έβλεπες μόνο τα μάτια της. Δυο τεράστια μαύρα μάτια, που τα έκανε πιο έντονα το λευκό φόντο της μαντίλας και της επιδερμίδας της. Μια μουσουλμάνα που ξέφυγε από χαρέμι…
Ήταν η πιο γρήγορη! Δούλευε σαν μηχανάκι!
Την πλησίαζαν για να αδειάσουν τον κουβά. Πιο πολύ όμως για να θαυμάσουν από κοντά τα υπέροχα μάτια της. Και κείνη, όλο τους παρακινούσε να φέρνουν πιο γρήγορα τα μεγάλα ροδάκινα δίπλα στα πόδια της.
Έλιωναν τα παλικάρια όταν τους χαμογέλαγε.
Το χαμόγελο το έβλεπαν στα μάτια της, γιατί το πρόσωπό της ήταν καλυμμένο με την μαντίλα.
Σε κάποια διαδρομή πήρε το αυτί τους τα λόγια ενός εργάτη που αναφερόταν στην μαυρομάτα κοπελιά.
“Ελέπς την Καριόλαν, εφτάει ότι κι εγνωρίζ με, γαμώ τον …”.
Οι νεαροί, που δεν ήξεραν ποντιακά, ταυτοποίησαν την “Καριόλαν” με το όνομα της συσκευάστριας, και συνέχισαν να εισπράττουν τα χαμόγελά της σε κάθε άδειασμα.
Μόλις έπεσε ο ήλιος βοήθησαν τον μπαρμπαΣίμο να βγάλουν στον δρόμο τα συσκευασμένα τελάρα.
Και όταν τον ρώτησαν πού θα κοιμηθούν το βράδυ, τους απάντησε αβίαστα,
“α βάλω σας σην καριόλαν”.
Οι νεαροί κοιτάχτηκαν με απορία. Είχε μείνει τόσο ευχαριστημένος που θα τους πρόσφερε και γυναίκα;
Θα τους έβαζε να κοιμηθούν με την μαυρομάτα συσκευάστρια;
Δεν ξαναμίλησαν, η φαντασία τους όμως οργίασε. Δεν μπορούσαν να διαχειριστούν κανένα από τα ενδεχόμενα σενάρια.
Ήρθαν για μεροκάματο και θα ζούσαν την “Μία Νύχτα” από τις “Χίλιες και Μία Νύχτες”!
Αυτό θα ήταν από τις φορές που η πραγματικότητα γίνεται παραμύθι.
Δεν το χωρούσε ο νους τους!
Όταν έφτασαν στο σπίτι πήραν το λάστιχο και πλύθηκαν πολύ καλά, για να φύγει ο ιδρώτας και το χνούδι που ήταν κολλημένα πάνω τους.
Ο μπαρμπαΣίμος τους έδειξε το δωμάτιο που θα κοιμόντουσαν. Στην μέση φάνταζε ένα τεράστιο μεταλλικό κρεβάτι.
Αυτή ήταν η καριόλα, που τους περίμενε για να ξεκουράσουν τα κομμάτια τους.
Ποιος ξέρει, ίσως αργότερα να έβλεπαν και κανένα όνειρο, με την… “Καριόλαν” να τους χαμογελάει με κείνα τα τεράστια κατάμαυρα μάτια της!
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος