Ελεύθερη Άποψη…ΟΤΑΝ Ο ΜΙΣΟΓΥΝΙΣΜΟΣ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ
Τότε ξεκινάς από τη δημιουργία ανασφάλειας στο θεσμό της οικογένειας.
Τότε νομοθετείς και κάνεις το «κλείσιμο» μιας οικογένειας, ευκολότερο από το κλείσιμο ενός τραπεζικού λογαριασμού, ή κάποιου κινητού τηλεφώνου.
Ξεκινάς δήθεν με τη διατήρηση του πατρικού επωνύμου, από πλευράς της συζύγου, δηλαδή, να γίνονται συστάσεις του τύπου: «Από εδώ ο κύριος Κοκοβίκος, τα τέκνα Κοκοβίκου και η κυρία Μαυρομαριώ…»….
Ξένο σώμα. Αυτό είναι το στίγμα, που δίνει η γυναίκα, στην οικογένεια, που δημιουργείται. Ποιος φεμινισμός και πράσινα άλογα… Εδώ δημιουργείται διάσπαση και εξοστρακισμός της γυναίκας από το σύνολο, από την ασφάλεια και το όλον της οικογένειας. Ασχέτως αν μερικών πήραν τα μυαλά τους αέρα και νόμισαν ότι έγιναν εκείνες «πατριάρχες», ενώ στην ουσία, έγιναν θύματα… Το θέμα ήταν να φορολογούνται δύο εισοδήματα, ανδρός και γυναικός κι όχι ένα, της οικογένειας, με τροφοδότη τον άνδρα και τη γυναίκα κυρία του σπιτιού της.
Καταργήθηκαν οι συντάξεις χηρείας. Δηλαδή, δεν έφθανε σε κάποιες δυστυχισμένες, ότι έχαναν το αγαπημένο πρόσωπο, τον προστάτη και φυσικά το εισόδημα της οικογένειας, αλλά επιπροσθέτως έπρεπε στα 40, στα 50 ή τα 60 χρόνια τους να ψάξουν ανειδίκευτες ούσες, για εργασία, ή άλλον χρηματοδότη, ζημιώνοντας άλλες οικογένειες. Αν υπάρχουν ανήλικα τέκνα, το «φιλόστοργο» κράτος τα χρηματοδοτεί έως της ενηλικιώσεως ή το πέρας των σπουδών τους, ουσιαστικά μειώνοντας τις ευκαιρίες τους για μόρφωση, εφόσον εάν αποτύχουν στις σπουδές, να μην μπορούν να ελπίζουν στη χρηματοδότηση τους από την χήρα μητέρα τους, που αφήνει το κράτος απροστάτευτη. Ωσάν ο μακαρίτης, να πλήρωνε εισφορές, μόνον για τον εαυτό του. Με αυτόν τον τρόπο, η ιερή μητέρα και σύζυγος, αναγκαστικά στράφηκε σε αναζήτηση εργασίας, από ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ, τουλάχιστον αρχικά. Στη συνέχεια, άνδρες και γυναίκες, στράφηκαν σε σπουδές χωρίς αντίκρισμα, δεδομένου ότι δεν είναι όλες οι εργασίες παραγωγικές. Το 80% της εργασίας σε πόλεις, είναι παρασιτικές εργασίες, που τρέφονται από αέναο κρατικό δανεισμό. Δεν θα υπήρχαν, εάν υπήρχε έντιμος οικονομικός ορθολογισμός.
Μετά την αναζήτηση εργασίας από ανάγκη και ανασφάλεια, υπήρξε καθεστώς αναζήτησης σπουδών και αναλόγου θέσεως, σε αντιστοίχιση με τη νεοφανή νόσο, που λεκτικά αποκαλείται « κοινωνική ψωνάρα»… Μην απορείτε με την ελευθεριάζουσα γλώσσα της γραφούσης. Αλήθειες γράφονται βγαλμένες από τη ζωή. Δεν είναι δυνατόν, ούτε έχουν όλοι τα προσόντα να γίνουν επιστήμονες, σε μια χώρα, που δεν υπάρχει έρευνα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, κατέβηκε το επίπεδο της επιστήμης, η οποία περνά πλέον στο λαό με τηλευπνωτισμό, θα τολμούσε κανείς να πει, ως κονσερβοποιημένη τηλεκουλτούρα, μέσα από το υπ΄ αριθμόν ένα εργαλείο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, τα αυτοκρατορικά κανάλια (τύφλα να έχει το Κολοσσαίο), που ποτέ δεν ανήκουν σε άλλους, πλην της ολιγαρχίας, που κυβερνά και διορίζει σε κέντρα λήψης αποφάσεων. Το ζήσαμε καθημερινά. Στα λεοντάρια ο πατήρ Αντώνιος της Κιβωτού. Στους κροταλίες οι «παλιοχριστιανοί»… Στις τίγρεις ό κύριος, που τάιζε πεινασμένα στόματα… Μα τι εντιμότητα! Τι ήθος! Τι ωριμότητα, να δικάζεις, να καταστρέφεις υπολήψεις, να βάζεις οικογένειες να κοιμούνται σε αυτοκίνητα, πριν καλά-καλά δικάσει η καθ΄ ύλιν αρμόδια δικαιοσύνη, της οποίας την κρίση προσπαθείς να επηρεάσεις δημιουργώντας εντυπώσεις και συμπεράσματα.
Αφήστε τους «βιαστές από την κατάψυξη»… Πολύ περίεργα φαινόμενα, που απασχολούν την κοινή γνώμη, ώστε να μην αναζητεί το λόγο, που τα funds ουσιαστικά παίρνουν το σπίτι του γείτονα, που του έκλεισε το κατάστημα η πολυεθνική, που το παιδί του εξορίστηκε ή μένει μαζί του στην ίδια ανέχεια και ο ίδιος ανασφάλιστος ων, πεθαίνει γιατί δεν βρίσκει που και πότε να χειρουργηθεί… Γιατί αλήθεια, δεν δόθηκε η ευκαιρία στους δανειολήπτες, να αγοράσουν τα ακίνητα, που χάνουν, στην εξευτελιστική τιμή, που τα αγόρασαν οι φάντηδες -μπαστούνι των funds; Όπως έγινε στην Κύπρο;
Τελικά πως κι έγιναν στόχοι, εσχάτως όσοι ασχολούνται με παιδιά και φιλανθρωπίες; Μήπως η εξυγίανση, θα έπρεπε να αρχίσει από μεγαλύτερα κεφάλια, γεμάτα χρυσές ψείρες και αδαμάντινους κορέους;
Αλλά η φιλανθρωπία των ιθυνόντων οικονομικών εγκεφάλων, δεν σταμάτησε εκεί. Ο επόμενος στόχος, υπήρξε η ιερή φύση της γυναίκας – μητέρας και φυσικά το θείο δώρο της μητρότητας. Εκείνο, που στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, λατρεύτηκε, ενέπνευσε και ατσάλωσε τις κοινωνίες για χιλιάδες χρόνια. Δεν αφαιρούμε την εξαίρεση, που είναι η παρένθετη μητρότητα και η εξωσωματική σύλληψη, που όμως δεν πρέπει να καθιστούν κανόνα την τεκνοποιία με τρόπους τεχνητούς, αφαιρώντας από το ζευγάρι την χαρά της επαφής, που αποφέρει καρπούς. Εξωθώντας όμως την κοινωνία σε καταψύξεις γενετικού υλικού, από νεαρά κυρίως άτομα, που σκοπεύουν να εργάζονται σε μια κοινωνία άκρως ανταγωνιστική, που έφθασε στο σημείο να εμπορεύεται ανθρώπινο γενετικό υλικό, όργανα και ανθρώπους, δημιουργούμε φυλακές ψυχής και ανατρέφουμε δίχως να το αντιληφθούμε, τέρατα και σημεία υλισμού και παρακμής, που καταλήγουν σε ανεξέλεγκτη βία.
Αναρωτιόμαστε, τι σημαίνει αυτή η έκρηξη βίας. Χειροκροτούμε τις κυβερνήσεις μας, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά του πολέμου, δίχως ίχνος συμπόνιας, για τον άμαχο πληθυσμό, που κατακρεουργείται από δικά μας όπλα. Και των εχθρών μας οι στρατιώτες, έχουν μητέρες, γυναίκες και παιδιά, που δυστυχούν!
Πόσοι από εμάς, που καμάρωσαν την φαρσοκωμωδία με το νομοσχέδιο περί τεκνοθεσίας, σε μια χώρα, που τα παιδιά μας, εξοστρακίζονται απελπισμένα στο εξωτερικό ή παραμένουν στη χώρα μας αδυνατώντας να δημιουργήσουν οικογένειες, τρέξαμε να διαδηλώσουμε εναντίον των πολέμων εκεί και όπου πρέπει; Πόσοι από εμάς, διαμαρτυρηθήκαμε, όπως άλλοτε για εισβολές και αψιμαχίες, δολοφονίες και γενοκτονίες η σκλαβωμένους λαούς;
Ολημερίς ακούγαμε ότι πρέπει να πληρώνουμε εξοπλισμούς, για το φόβο της Τουρκίας, αλλά ουδείς αναρωτήθηκε, γιατί εισάγουμε ακόμα και κρομμύδια…
Χώρα, που η εμπορευματοποιημένη υγεία, αντικατέστησε την φύση, όπου η μητρότητα ξεκινά από το ιατρικό εργαστήριο, είναι καταδικασμένη να πεθάνει. Η μεγαλύτερη περιουσία, το μέλλον και η εξασφάλιση της ειρήνης, για κάθε λαό, είναι η προστασία των παιδιών και όσων πραγματικά τα αγαπούν όσο οι φυσικοί τους γεννήτορες και αυτός είναι κανόνας, που δεν καταργείται από αμελητέα εξαίρεση.
Αλλά ποιος θα τα προστατεύσει αν η μητέρα, καθίσταται εκ νόμου περιττή και της αφαιρείται ακόμα και αυτός ο υπέροχος τίτλος της μάνας;
Ποιο καταστροφικό μυαλό, ευρίσκεται πίσω από όλα αυτά;
Ας μη γελιόμαστε. Αν παλαιότερα υπήρχε ο περίφημος και από πολλούς κατακριτέος νόμος της προικός για τα κορίτσια, σήμερα, οι αλυσίδες, που δένουν τη γυναίκα, κάτω από το μανδύα του ψευτοφεμινισμού, είναι πολύ περισσότερες. Οι γυναίκες συμμετέχουν στη λήψη κρατικών αποφάσεων, ελάχιστα. Στη Βουλή αποτελούν μειοψηφία, ενώ θα έπρεπε, αν η δημοκρατία λειτουργούσε, να υπάρχει ισότιμη σε αριθμό εκπροσώπηση των δύο φύλων σε όλα τα κοινοβούλια του κόσμου. Στα ψηφοδέλτια των βουλευτικών εκλογών , στην Ελλάδα, εξακολουθεί να ισχύει ο κανόνας, του 33,3%, σε ποσόστωση, που υποχρεωτικά πρέπει να καλύπτεται από γυναίκες. Σήμερα, ακόμα και αυτό το ποσοστό της απρέπειας, τείνει να καλυφθεί από άνδρες, που αισθάνονται η δηλώνουν γυναίκες… Που υπάρχουν επιτέλους θαμμένες, οι γυναικείες οργανώσεις να διαμαρτυρηθούν, να αναδείξουν, να οργανώσουν διαμαρτυρίες;
Τελικά υπάρχει περισσότερο διωκόμενο φύλο, από το γυναικείο, όταν η φύση του καταργείται, μειώνεται και συστηματικά εκχωρείται στο παλαιότερα αποκαλούμενο ισχυρό, σήμερα δε επίσης διωκόμενο και εξωθούμενο σε θηλυκοποίηση φύλο;
Μαρία Μπουκουβάλα Ιατρός