Σταθοπούλου Ελένη
Πούσι
Σ’ ακολουθούσα και σε φώναζα,
μα συ στις φυλλωσιές τρύπωσες
γλιστρώντας δρόσος πρωϊνή
απ’ της καρδιάς τα παραθύρια
στο πούσι το υργό,
μικρές πυγολαμπίδες
γιομίζοντας τη νύχτα.
Που χάθηκες;
Που βρίσκεσαι;
Πατήματα συνάζω
που χάνονται στη θάλασσα,
θροΐσματα σε κιούπια κλείνω
που ξεψυχούν στους αιγιαλούς
και θρήνου ίαμβους συνθέτω
σε πίκρας πάπυρους πανάρχαιους.
Πως δεν θα φύγεις μου ‘’λεγες
κι αληθινό δεν ήταν.
Στην απουσία σου,
πες μου πώς να ταξιδέψω
χωρίς να ναυαγήσω;
Ελένη Σταθοπούλου