ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ…Δημοκρατία, σήμερα…
Όταν δεν έβγαιναν στην πίστα με τα εσώρουχα!
Έβαλα κι εγώ την τηλεόραση να δω μια εκπομπή που θα παρουσίαζε τραγούδια της εποχής του ΄60-’70 με ερμηνευτές “αστέρες” εκείνης της περιόδου.
Με χαρά είδα ότι οι φίλοι μου, η Μπέσυ Αργυράκη, ο Γιώργος Πολυχρονιάδης και -κυρίως- ο Γιάννης Πετρόπουλος, βγήκαν μπροστά και έδειξαν ότι τότε, για να ”βγεις μπροστά” έπρεπε να έχεις φωνάρα και όχι να εμφανίζεσαι με τα εσώρουχα ή να ξελαρυγγιάζεσαι μιμούμενος τον Ρέμο (ο οποίος επίσης ξελαρυγγιάζεται)!
Τότε, που λέτε, για να βγεις και να τραγουδήσεις, περνούσες από “εξετάσεις” στο Εθνικο Ίδρυμα Ραδιοφωνίας και ήταν μεγάλη διάκριση να τραγουδήσεις με την Συμφωνική ή με την ορχήστρα Ποικίλης Μουσικής του ΕΙΡ.
Τότε, για νας πας σε διεθνές Φεστιβάλ, έπρεπε να έχεις διδαχθεί φωνητική, να έχεις -τέλος πάντων- σχέση με την μουσική, κάποιες σπουδές, κάποιες γνώσεις.
Βγήκε, λοιπόν, σε μια στιγμή η Κλειώ Δενάρδου και τραγούδησε Ζαμπέτα (!) και έλεγα μέσα μου “ δώστε μου αυτιά να την ακούω!”. Τί φωνές υπήρχαν τότε, στο λεγόμενο “ελαφρό” τραγούδι! Σώτος Παναγόπουλος, Τώνης Μαρτούδας, Νίκο Γούναρης, Δημήτρης Μπαξεβανάκης, Αλέκος Πάντας, Σάκης Παπανικολάου, Γιάννης Βογιατζής, Τέρης Χρυσός, Γιάννης Πετρόπουλος, Φώτης Δήμας, Τάσος Παπασταμάτης, Στέλιος Καλαθόπουλος, Τάκης Αντωνιάδης, Νάνα Μούσχουρη, Τζένη Βάνου, Άντζελα Ζήλεια, Ρένα Βλαχοπούλου, Κλειώ Δενάρδου, Γιοβάνα, Λόλα Τσακίρη, Μαίρη Λω, έτσι για να θυμηθώ μερικά ονόματα.
Φωνές, όχι “γατάκια”. Αλλά και στο “αρχοντορεμπέτικο” και στο “ελαφρο-λαϊκό”, υπήρχαν τέρατα! Χιώτης, Μητσάκης, Τσιτσάνης, Ζαμπέτας, Καλδάρας, Μπιθικώτσης, Μαίρη Λίντα, Βίκυ Μοσχολιού, ονόματα που ηχογραφούσαν τραγούδια τα οποία είχαν ήδη καταξιωθεί μέσα από θεατρικά εργα (Χατζιδάκις – Θεοδωράκης – Ξαρχάκος) ή από ταινίες.
Αρκεί να θυμηθούμε ότι το σπουδαίο “αμερικάνικο” σουξέ “All alone am I”, που έγινε παγκόσμια επιτυχία με την Breda Lee, είναι το “Μην τον ρωτάς τον ουρανό”, που τραγούδησε η Τζένη Καρέζη στην ταινία “Το νησί των γενναίων” σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι!
Είδα, που λέτε, κάποιους σπουδαίους καλλιτέχνες της εποχής 60-70, με φωνές αναλλοίωτες (η Μπεσσυ και ο Πετρόπουλος ήταν ακμαίοι σαν να ήταν πρωτόβγαλτοι και ο Πολυχρονιάδης είχε το “γρέζι” του δυνατό όπως και η σπουδαία Σόφη Ζανίνου) να ερμηνεύουν τραγούδια που έγιναν επιτυχίες όχι μέσα από “λίστες” ραδιοσταθμών ούτε με “σπρώξιμο” εταιρειών και παρατρεχάμενων, αλλά επειδή ήταν, πραγματικά, κομμάτια με αξία και είχαν επενδυθεί σε αυτά ώρες ατελείωτες δουλειάς και ευθύνης!
Ας μου επιτραπεί να πω ότι η εκπομπή κάποιες στιγμές “ξέφυγε” από τον χαρακτήρα που (κατά την άποψή μας) έπρεπε να είχε αλλά και πάλι, ήταν μια όμορφη βραδιά, με καλή μουσική και τραγούδια διαχρονικά, που τα ακούς και σήμερα στις παρέες.
Αλήθεια, πόσα από τα σημερινά “σουξέ” τα τραγουδούν παρέες με μια κιθάρα στα πάρτι ή στις ταβέρνες;
Δημήτρης Καπράνος