ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ..«Ο ΣΧΟΛΑΡΧΗΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΗΣ»

Tου Χαράλαμπου Δρακάτου

Προέδρου Πολιτιστικής Ενώσεως Περάματος

Ο Γιώργος Σωτηρόπουλος ήταν διακεκριμένος βιβλιοπώλης του Πειραιά για πολλές δεκαετίες. Ήταν έμπορος αλλά συγχρόνως και ρομαντικός και ιπποτικός μαζί, και το επιχειρηματικό και πνευματικό στοιχείο συνεργάζονταν αρμονικά και ειρηνικά στη σκέψη του.

Ο Γιώργος έμοιαζε πως βρήκε στα βιβλία τη μυστική βρυσομάνα της αληθινής ζωής κι έτσι λυτρώθηκε.

Αφού στ’ αλήθεια ουράνια είναι της γνώσης το φως εμπρός βιβλία ελάτε όλα μπροστά μου.

Γι’ αυτό κι ο Γιώργος Σωτηρόπουλος ο πνευματικός λογοτέχνης βιβλιοπώλης και εκδότης του Πειραιώς πόνεσε τις άπειρες ελλείψεις των κοσμικών ανθρώπων και τους αποχαιρέτησε στις 16 Απριλίου 2024. Τους αποχαιρέτησε και με λαχτάρα κρύφτηκε στο ανοιξιάτικο αγέρι. Κι αυτή του η λαχτάρα ήταν γεμάτη από τον ψίθυρο του χρόνου της αιωνιότητος που δεν έχει αρχή.

Έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο με μια λάμψη στα μάτια που αντανακλούσε τη θεϊκή πνευματική μακαριότητα και βασιλεία και αναρωτήθηκε γιατί πιο μπροστά και πιο νωρίς στην επίγεια διάβα του δεν είχε αντιληφθεί τη δόξα της.

Άφησε τα γήινα πόδια του που περπατούσαν μαζί του και η φωνή του σβήστηκε. Βρήκε όμως την ουράνια όμως λαλιά του και η ψυχή του φτεροκόπησε στο ουράνιο φως. Ξαφνικά σταμάτησε στη σκιά του παντοδυνάμου που αναρίθμητα πλήθη αγγέλων και αγίων, υμνολογούσαν ακαταπαύστως εκεί.

Ο θάνατος και ο Άδης έμειναν πίσω πολύ πίσω στην αρχή – αρχή του δρόμου, τότε που το σώμα του κρύφτηκε μέσα στο χώμα χωρίς να μπορεί να βλέπει τ’ αστέρια.

Τώρα ήταν στα μονοπάτια του χρόνου και των αιώνων. Ο Γιώργος Σωτηρόπουλος πέρασε από τις πόρτες του θανάτου και βρίσκεται μέσα στην αιώνια αλήθεια. Και το κύπελλο του σωματικού πικρού χάρου γέμισε από αιώνια ζωή.

Ο Γιώργος Σωτηρόπουλος άνηκε στους δυνατούς. Σ’ αυτούς που οχυρωμένοι πίσω από την πίστη τους, μπορούν και αντιδρούν σ’ ότι δεν είναι αλήθεια και πίστη τους.

Αγάπησε τον Πειραιά και τον απλό λαό του. Γιατί ήταν δεμένος με τον άνθρωπο και την καθημερινότητά του, εκείνον που ζει ελεύθερα και αψεγάδιαστα. Γιατί πίστευε πως η ρίζα όλων των αρετών εκφράζεται στην ελευθερία της σκέψεως και της βουλήσεως.

Αγάπησε σαν άνθρωπος και την ιδιαίτερη πατρίδα του τα Φιλιατρά Μεσσηνία όπου γεννήθηκε το 1936. Γιατί ήταν δεμένος με το χώμα της, όπως οι γέρικες ελιές του πατέρα και του παππού του.

Ο Γιώργος Σωτηρόπουλος παρακολουθούσε πάντα τα παλαιά και πρόσφατα πολιτικά δρώμενα του Πειραιά. Πίστευε στην αρετή της συλλογικής προσπάθειας, της κοινωνικής τάξεως, της πειθαρχίες στο νόμο, που είναι αχώριστες έννοιες της πολιτικής ελευθερίας.

Στο βιβλιοπωλείο του, καθημερινά σύχναζαν αξιόλογοι πνευματικοί άνθρωποι, των γραμμάτων και τεχνών. Ήταν μία πραγματική φιλολογική εστία, γνώσεως και προβληματισμού. Ήταν μία δίψα και μία σπίθα.

Δίψα για ό,τι άρδευε το πνευματικό περίσσευμα της ψυχής των και σπίθα μέσα στο σκότος της καθημερινής ανθρώπινης υποβαθμισμένης σκοπιμότητας.

Στο βιβλιοπωλείο του «Πειραϊκή φωλιά του Βιβλίου, άφηνε κανείς την πολυτάραχο καθημερινή τύρβη και έμπαινε στη μοναξιά της σκέψης.

Εκεί κανείς καταλάβαινε πως η σοφία και η λογοτεχνία δεν ήταν μόνον για τους λίγους σπουδασμένους, αλλά και για όσους ποθούσαν και θέλανε να γευτούν το μέλι της. Γιατί εκεί γεννιόντουσαν ιδέες και φιλοσοφίες που παίζανε κυνηγητό σαν τα πουλιά και τις μέλισσες. Και οι πελάτες περιμένανε με χαρά ν’ ακούσουνε τα συμπεράσματα των σοφών του πνευματικού ελευθέρου σπουδαστηρίου, που καθημερινώς ακτινοβολούσε το βαθύ νόημα της ιστορίας, που νοιώθανε μόνον εκείνοι.

«Όλβιος όστις της ιστορίας έσχεν μάθησι». (ένδοξος όποιος γνωρίζει την ιστορία). Ευριπίδης

Και μέσα σ’ όλους τους φιλόλογους, ιστορικούς, λογοτέχνες, εκείνους, ο Γιώργος Σωτηρόπουλος, οικοδεσπότης πρόσχαρος, απλός, βαθύτατα εξυπηρετικός αλλά συγχρόνως και σχολάρχης τάξεως και γεγονότων.

Ένας σχολάρχης της άτυπης και για τούτο άξιας και ελεύθερης πνευματικής σύναξης, που έπλεκε σιγά-σιγά και ευχάριστα τις σκέψεις ώστε να βγουν στο δροσερό δρόμο της αλήθειας.

Ένα Σωτηρόπουλος που προσέφερε καφέ σ’ όλους τους εταίρους της συντροφιάς και που κοιτώντας τον καθένα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον με τα ζωηρά του μάτια τον ξεσήκωνε να εκφράσει τις σκέψεις του για να βγει το σωστό συνολικό αποτέλεσμα.

Κάποτε που τον ρώτησα κάτι που ήταν γνωστό σ’ όλους, πως δεν υπάρχει τάχα στον Πειραιά βιβλιοπωλείο να ‘χει ζωντανή πνευματική εστία σαν το δικό του, μου ‘δωσε την πληρωμένη απάντηση.

-Με χαρά μου θα δεχόμουνα να σβήσει η περήφανη και μορφωμένη αυτή ομήγυρη (παρέα), αν κάποτε στην πόλη μας, σε κάποια ευτυχισμένο μέλλον γεννιόταν ένα το ίδιο έστω και υποδεέστερο, πνευματικό στέκι. Κι ακόμη φίλε μου οι σκέψεις που ακούγονται εδώ είναι προσκυνητές χωρίς λυχνάρι, που ζητάνε τα φωτεινά μυαλά για να γίνουνε πράξεις. Τότε αυτές οι σκέψεις θ’ αλλάξουνε μορφή. Θα γίνουνε γοητεία στις ρίμες των ποιητών, θα κατοικήσουνε στο νου της νέας γενιάς, θα πολεμήσουν στις μάχες του μέλλοντος και θα βοηθήσουνε στους πολιτικούς αγώνες για το καλό, το δίκαιο, την ειρήνη και την προκοπή του λαού!!

Τώρα; Τώρα; ακούγονται στους δρόμους της πόλης αδιάντροπα γέλια και η κοσμική σκόνη, ρίχνει στους δρόμους, τις σκέψεις σαν λουλούδια χωρίς πέταλα και χωρίς άρωμα.