Στις 8 Μαΐου γιορτάζει η Μάνα

Η Μάνα είναι κάτι το πολύ ξεχωριστό. Είναι τόσο ακριβή και τόσο σπουδαία που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί και της αξίζουν όχι μόνο μια γιορτή αλλά τα πάντα, γιατί είναι η ίδια η ζωή που γιορτάζει αυτή τη μέρα. Και φυσικά κανείς δε μένει ασυγκίνητος στο πέρασμά της.

«Μάνα» η πρώτη και πιο αγαπημένη λέξη που προφέρεις σαν αρχίζεις να μιλάς.

«Μάνα» ο πρώτος και πιο αγαπημένος άνθρωπος που νιώθεις.

«Μάνα» μια λέξη, ένας άνθρωπος, μια ιδέα που δεν πεθαίνει ποτέ γιατί είναι παντοτινή και αθάνατη.

Μάνα! Αναφωνείς, σκέφτεσαι και επικαλείσαι κάθε στιγμή, από την πρώτη που έρχεσαι μέχρι την τελευταία που φεύγεις.

Μάνα! Ότι πιο ιερό, σεβαστό και απαραβίαστο για όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις εθνικότητες, κάθε θρησκείας, κάθε χρώματος ή φύλλου.

Πως μπορείς να βαστάξεις χωρίς την αύρα, την φροντίδα, την αγάπη και τη στοργή της Μάνας;

Κάθε στιγμή πρέπει να γιορτάζεται ο άνθρωπος που σε έφερε, που σε ανάθρεψε, που σε πήρε στην αγκαλιά του και σε νανούρισε, σου γιάτρεψε τις πληγές και τους πόνους, σου έδωσε χαρά και ελπίδα να προχωρήσεις!

Πώς να την αρνηθείς; Πώς να την πικράνεις; Πώς να της αρνηθείς και πώς να μην τη βάλεις πάν’ απ’ όλα;

Τα στάδια της ζωής μας τα μετράμε με τη Μάνα, ο κόσμος μας αρχίζει και σταματά στην αγκαλιά της, μετά και πέρα από αυτήν είναι το χάος. Αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι την έχασαν από την τρυφερή τους ηλικία, όσοι τη στερούνται ακόμα και σήμερα, μεγαλώνοντας χωρίς αυτήν.

Πόσα όνειρα δεν έχουμε κάνει, ο καθένας από εμάς, στην ποδιά της Μάνας; Πόσα δάκρυα δε χύσαμε κοντά της; Είναι πάντα ο ξομολόγος μας, εκεί δίνουμε τις πρώτες αναφορές για τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες μας. Από κει παίρνουμε θάρρος και ευχή για την πορεία μας. Ότι και να πεις, μέσα απ’ όλα βγαίνει η αγάπη της, η άδολη, η φυσική, η αγνή και η αστείρευτη.

Τι να τα κάνεις τα χρήματα; Τι γίνονται οι δόξες και τα παράσημα, χωρίς τη Μάνα; Με τι μπορεί να συγκριθεί η αξία της;

Μάνα μου! Αναφωνούμε στις καλές και τις κακές στιγμές μας. Αυτήν πρωτοαναφέρουμε μόλις αρχίζουμε τις πρώτες λεξούλες μας, ως βρέφη, και από τότε δε σταματάμε την επίκλησή της.

Τις μανάδες! Αυτούς τους αφανείς ήρωες της κοινωνίας, που μπορούν και τα προλαβαίνουν όλα, που μπήκαν στον αγώνα και της εργασίας. Που στηρίζουν τα σπίτια μέσα και έξω, χωρίς να παραμελούν τα παιδιά ή τον πατέρα, πρέπει να τις αμείβουμε κάθε μέρα. Και αν όχι χρηματικά, τουλάχιστον με τον καλό το λόγο, με την σιωπηλή αναγνώριση των προσπαθειών τους. Με ένα απλό φιλί ή ένα νεύμα αγάπης.

Και αν δεν το κάναμε μέχρι τώρα, ας το ξεκινήσουμε από σήμερα και θα δούμε ότι όλα θα γίνουν καλύτερα. Ας σταθούμε στο πλευρό και της απόμαχης μάνας, αυτής που τα έδωσε όλα και τώρα περνά τα τελευταία χρόνια της ζωής της σε κάποιο οίκο ευγηρίας. Ας πάμε στο ίδρυμα και ας πέσουμε στα γόνατά της με δάκρυα.

Όσο και αν φταίμε, όσο και αν οι συνθήκες μας ανάγκασαν να την αποδιώξουμε, αυτή θα μας δεχτεί όπως πάντα. Μία είναι η Μάνα και αξίζει, όχι λίγη, αλλά πολλή αγάπη, πάρα πολλή αγάπη. Ας της τη δώσουμε απλόχερα. Μόνο όσοι έχουν χάσει τη Μάνα μπορούν να καταλάβουν την πραγματική αξία της. Ακόμα και όταν φύγει απ’ τη ζωή, για ένα είμαστε σίγουροι, ότι είναι πάντα κοντά μας.

Μάνα κάθε στιγμή. Μάνα στο ξύπνιο και στον ύπνο μας. Μάνα στα καλά και τα κακά μας. Μάνα και πάλι Μάνα, αυτή κρατά τον κόσμο και χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε τίποτα.