Eβδομαδιαία Πολιτική – Οικονομική – Ναυτιλιακή – Φιλολογική εφημερίδα στην υπηρεσία των Δήμων του Πειραιά και των νησιών

ΑΠΟΨΕΙΣ

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ .. 200 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑΣ 1827- 2027 ΜΕΓΑΛΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ

Δημοσίευμα όγδοο

Δύο πολεμιστές Μανιάτες – Πειραιώτες

Ελάχιστοι ήταν οι κάτοικοι του Πειραιά στα πρώτα χρόνια της νεότερης ιστορίας του. Μετά το 1827 σιγά – σιγά και μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ο πληθυσμός του Πειραιά είχε υπερπολλαπλασιαστεί.

Στον Πειραιά κατέφθαναν συνεχώς άτομα μεμονωμένα ή οικογενειακά από νησιά και από την ηπειρωτική Ελλάδα, κυρίως από την Πελοπόννησο. Μεγάλος αριθμός Μανιατών έφθασε στον Πειραιά και κατοίκησε στα δυτικά υψώματα, τα λεγόμενα «Μανιάτικα». Για τους νέους δημότες του Πειραιά, γενικά, θα αναφερθούμε σε επόμενα δημοσιεύματά μας.

Όπως είναι κατανοητό οι νέοι Πειραιώτες μετέφεραν και τη δική τους κουλτούρα. Δηλαδή της ιδιαίτερης πατρίδας τους την οποία εγκατέλειπαν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Με λίγα λόγια έγινε μια μείξη πληθυσμών που είχαν καταγωγή από διαφορετικά σημεία της Ελλάδας. Διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικά ήθη και έθιμα έπρεπε τώρα να συγχωνευθούν και να οικοδομήσουν τη νέα Πειραιώτικη Κουλτούρα. Τη νέα Πειραϊκή Λαογραφία. Αυτό έγινε, όχι βέβαια με ευκολία, αλλά αντίθετα με ιδιαίτερες δυσκολίες που θα αναφέρουμε στη συνέχεια της δημοσιογραφικής μας έρευνας.

1. Ο Ήρωας Θεόδωρος Τουρλομούσης. 2 Ο συμπολεμιστής του Σπύρος Λαζαράκος και 3 ο Σπύρος Λαζαράκος στο νεκρικό κρεβάτι, με τον εγγονό του Σπύρο, 8 Δεκεμβρίου 2006, δυο μέρες πριν φύγει από τη ζωή που τόσο έντονα, αλλά τίμια έζησε.

Σήμερα θα αναφερθούμε σε δύο Μανιάτες – Πειραιώτες που τίμησαν και τη Μάνη και τον Πειραιά και το Έθνος μας. Πρόκειται για τον Ήρωα Ανθυπολοχαγό Θεόδωρο Τουρλομούση και τον συμπολεμιστή του έφεδρο (από Λοχία Ιππικού) Ανθυπασπιστή Σπύρο Ιωάν. Λαζαράκο.

Η οικογένεια Τουρλομούση στην πλειοψηφία της ζει στην ευρύτερη περιοχή του πρ. Νομού Πειραιά (Νεάπολη, Κερατσίνι κ.ά.). Το χωριό τους στη Μάνη είναι οι Καλονιοί, χωριό επίσης της Πειραιώτικης οικογένειας Χονδροκούκη (Δημήτρης Χονδροκούκης Στρατηγός και πρ. Βουλευτής Α΄ Πειραιά και Νήσων και Ηλίας Χονδροκούκης πρ. Αντιδήμαρχος Πειραιά). Οι Καλονιοί κοντά στην Κοίτα, χωριό του πρ. Δημάρχου Πειραιά Χρήστου Αγραπίδη του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Στην Κοίτα βρίσκεται και ο Ανδριάντας του Ήρωα Υπολοχαγού Θεοδώρου Τουρλομούση που έπεσε μαχόμενος υπέρ Πίστεως και Πατρίδος στις 2 Νοεμβρίου 1942 στο Ελ Αλ Αμέϊν της Λιβύης. Επιχειρούσε με τον συμπατριώτη του, Μανιάτη από τον Κούνο (κοντινό χωριό) Σπύρο Λαζαράκο εναντίον των Γερμανικών στρατευμάτων του Στρατάρχη Ρόμελ. Οι δύο Μανιάτες ανήκαν στα Ελληνικά Στρατεύματα που ευρίσκοντο υπό τας διαταγάς του Βρετανού Στρατάρχη Μοντγκόμερι.

Το περιοδικό Λακωνικός Κόσμος, του Κυριάκου Θεοδωρακάκου, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1998, Καραϊσκου 111 Πειραιά, αφιέρωσε τις σελίδες 24 και 25 στα δύο Ελληνόπουλα και που θα δημοσιεύσουμε μερικά στοιχεία από την πριν 26 χρόνια, εκείνη τη δημοσίευση:

«Έλεγε η μάνα του (Θοδωρή) περήφανη, η θεία Γιαννού, πως όταν της ανακοίνωσε πως έφευγε σε ξένη γη όπου μπορούσε να πολεμήσει τον κατακτητή και εκείνη με το φόβο της μάνας αντιδρούσε της είπε: “Όταν μπήκα μάνα στη στρατιωτική σχολή εσύ δεν μου έλεγες να κοιτάζω τους καλύτερους, τον Κώστα Δαβάκη (τον ήρωα της Πίνδου) και τους άλλους; Αυτό κάνω και γω”».

Τα χρόνια πέρασαν, ύστερα από μάχες και επικίνδυνες καταστάσεις ο πολεμιστής Σπύρος Λαζαράκος επέστρεψε το 1946 στην Ελλάδα. Παντρεύτηκε τη Μανιάτισσα Δέσποινα Αναγνωστάκη από τα Άλικα, αξιόλογη μοδίστρα της περίφημης Πειραιώτικης Σχολής Μοδιστρικής ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ, που ευρίσκετο στην Οδό Αιτωλικού, κοντά στο σημερινό Σταθμό του ΜΕΤΡΟ Μανιάτικα. Παντρεύτηκαν το 1947 στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου, διότι η Δέσποινα ζούσε με τη ρημαγμένη από την Κατοχή οιογένειά της στου Βρυώνη, στις αρχές της Λ. Χατζηκυριάκου.

Το ανδρόγυνο έζησε τα πρώτα 4 χρόνια στην Κανάρη της Καλλίπολης και στη συνέχεια, σχεδόν όλη τους τη ζωή έζησαν στα Καμίνια. Ο κυρ-Σπύρος γέρος 87 ετών, έφυγε από τη ζωή στην κλινική «Παναγία η Οδηγήτρια» (Αιτωλικού και Ροδόπης). Εργάστηκε ως εισπράκτορας, ελεγκτής και σταθμάρχης στο 5ο ΚΤΕΛ Λεωφορείων Πειραιώς. Ο βίος του κυρ-Σπύρου του ελεγκτή ή του σταθμάρχη όπως τον ήξεραν οι παλιοί Καμινιώτες ίσως αποτελεί μια μοναδικότητα για τον Πειραιά. Πρόκειται για τον άνθρωπο που το 1982 ήρθε σε επαφή με τον γιό του Δημήτριο από το Κάϊρο που είχε αποκτήσει με την Ελληνίδα Αιγυπτιώτισσα Φωτεινή το 1945 και η οποία αρνήθηκε… Όλα αυτά θα τα δούμε στα επόμενα φύλλα. Αλλά ο βίος και η πολιτεία του κάθε Πειραιώτη και της κάθε Πειραιώτισσας, είναι οι πινελιές στον Πειραιώτικο καμβά του που και αυτός αποτελεί τμήμα της ποικιλότεχνης και πολύχρωμης εθνικής μας τεχνοτροπίας…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *