«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»
Το Γένος μας και άλλες φορές σταυρώθηκε, αλλά ιδού ζώμεν.
Μόνο ένας Έλληνας να μείνει, πάντα θα πολεμούμε. Και μην ελπίζεις πως τη γη μας θα την κάνεις δική σου, βγάλ’ το από το νου σου.
Το “αν” εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε», Τι έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι; Μη σε πετροβολούνε τα παιδιά; Είναι γιατί έχεις τα καρύδια…
Οβριός κι αρματωμένος δεν γίνεται
Κι ευγενέστατο, κι ενδοξότατο, κι εκλαμπρότατο, κι εξοχώτατο, και μεγαλειότατο, και μονάχα παναγιώτατο δε μ’ ωνομάσανε.
Μαζευτήκαμε οκτώ-εννιά, τα παιδιά μου, κάτι ξαδέλφια, κάτι ανίψια και μαζί με το άλογό μου εμείς οι τρελοί ήμασταν δέκα.
Μόνο πέτρα πάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνούμε».
Είσαι Έλληνας; Τι προσκυνάς; Σηκώσου απάνω! Εμείς και στους Θεούς, όρθιοι μιλούμε!
Έγινα μεγάλος Έλληνας και με είπαν κλέφτη. Άλλοι έγιναν κλέφτες και τους είπαν μεγάλους Έλληνες.
Αντίκρισα τόσες φορές το θάνατο και δεν τον φοβήθηκα.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης