“Σκοποβολή και φλερτ”
Πριν μάθει τα στέκια και χαρτογραφήσει την ζωή της Θεσσαλονίκης, ο Αριστείδης είχε μια σταθερή συνήθεια, τις Κυριακές κατηφόριζε προς την παραλία. Ήταν ένα μικρό τελετουργικό, πάντα με την μόνιμη παρέα ενός συμφοιτητή του. Έμεναν κοντά και είχαν γίνει φίλοι. Τότε ήταν αλλιώς τα πράγματα. Πιο άμεσα. Πιο ανθρώπινα. Μπορούσες να γνωρίσεις μια κοπέλα και μόνο περπατώντας στην παραλία. Πάνω κάτω, πάνω κάτω, με το βλέμμα πότε στην θάλασσα, πότε στα πρόσωπα. Μια τυχαία ματιά, μια κουβέντα χωρίς αφορμή.
Εκείνο το απόγευμα, όμως, τίποτα. Ούτε φλερτ, ούτε κάποιο σημάδι για να κρατήσει την φαντασία ζωντανή. Ξεραΐλα σκέτη!
Για να ξεφύγουν από την απογοήτευση, πρότεινε ο Αριστείδης να πάνε στο σκοπευτήριο. Ήταν κι αυτό στον παραλιακό δρόμο.
Πολλοί σταματούσαν εκεί για να δοκιμάσουν την τύχη τους στην σκοποβολή με φούντες, ίσως για να εξισορροπήσουν την ήττα ενός αποτυχημένου φλερτ με ένα σημάδι πιο απτό. Με τις φούντες, μπορεί να είχαν καλύτερη τύχη…
Οι τρεις πρώτες βολές του Αριστείδη χτύπησαν κατευθείαν στο κέντρο. Ο υπεύθυνος, θορυβημένος, του άλλαξε όπλο για να δυσκολέψει λίγο το πράγμα. Στο μεταξύ, το πρώτο δωράκι, ένα όμορφο αρκουδάκι, είχε ήδη πάρει θέση δίπλα του, πάνω στον πάγκο.
Αυτό το αρκουδάκι πρόσεξαν τα κορίτσια. Πλησίασαν γελώντας, χωρίς να το πολυσκεφτούν.
“Θα πληρώσουμε εμείς τις φούντες”, είπε η μελαχρινή, με μια σιγουριά σχεδόν παιχνιδιάρικη. “Μπορείτε να κερδίσετε κι από ένα για μας;”.
Ο Αριστείδης έπιασε πάλι το όπλο. Παρά την αλλαγή και του καινούργιου, σημάδεψε και πέτυχε. Κέρδισε άλλο ένα αρκουδάκι. Τους τα χάρισε και εισέπραξε δύο υπέροχα χαμόγελα.
Μετά πήγαν για καφέ. Και μετά βρέθηκαν ξανά. Και ξανά. Η μελαχρινή έγινε η κοπέλα του. Δεν έγινε με πάταγο, απλώς συνέβη. Ήσυχα, όπως τα πράγματα που έρχονται την σωστή στιγμή…
Στην παραλία τώρα πήγαιναν οι δυο τους. Μιλούσαν, γελούσαν, κοιτούσαν την θάλασσα με μια οικειότητα που χτίζεται λίγο λίγο. Πότε πότε περνούσαν κι από το σκοπευτήριο. Ο Αριστείδης έριχνε και καμιά βολή, έτσι για να μη χάνει την φόρμα του.
Δεν ξέρεις τι γίνεται στην ζωή. Μπορεί να ξεκινήσεις για μια βόλτα και να βρεθείς μέσα σε μια ιστορία που δεν είχες φανταστεί. Ή να νομίσεις πως βρήκες κάτι, και τελικά να είναι απλώς μια παρένθεση. Όλα μοιάζουν σίγουρα όταν τα ζεις, μα αργότερα, με τον χρόνο, αποκτούν μια εύθραυστη όψη. Όπως ένα αρκουδάκι πάνω σ’ έναν πάγκο. Ή ένα βλέμμα στην παραλία, που ίσως τελικά δεν είναι τυχαίο.
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος