Βογιατζής Γεώρ.

Στο νεκροταφείο

Εδώ εις το νεκροταφείο

φίλε μου βλέπεις τάφους πολλούς,

θλιβερό και άχαρο τοπίο

όμως με αρκετούς συμβολισμούς.

Γύρω της απονιάς τα βέλη

κι η σιωπή να πέφτει βαριά,

χάλκινοι, μαρμάρινοι αγγέλοι

μοιάζουνε να σταλάζουν μοναξιά.

Μνήματα περιποιημένα

μες στα λουλούδια κι αστραφτερά

τα έρημα κι εγκαταλειμμένα

λες πεταχτήκανε σε ρεματιά.

Τους τάφους τους ερειπωμένους

δεν τους επισκέπτεται ψυχή

τους έχουν παντελώς ξεχασμένους,

αυτ’ είναι οι πραγματικοί νεκροί.

Τάφοι αφρόντιστοι χαμένοι…

Οι νεκροί εκεί ξέρουν να πουν

θάνατος δυστυχώς τι σημαίνει

όταν οι άνθρωποι τους λησμονούν.

Ο θάνατος είν’ η ελπίδα

εκείνων που δεν ελπίζουν πια,

αλλά οι νεκροί χωρίς φροντίδα

ξαναπεθαίνουν βασανιστικά.

Γεώρ. Αλεξ. Βογιατζής

Από την ποιητική συλλογή

«Ανθισμένες κερασιές»