“Η ηχώ του Άλλου Εαυτού”
(η απάντηση στο γράμμα μου)
Αγαπημένε μου Εγώ,
Σ’ ευχαριστώ που τόλμησες να μου γράψεις, που άφησες χώρο να υπάρξω. Όχι ως αντίλογος, αλλά ως ηχώ.
Διαβάζοντάς σε, θυμήθηκα πόσο πολύ μπορεί να ζυγίζει η σκέψη, όταν την μοιράζεται κανείς.
Οι πλειοψηφίες ίσως σε απογοητεύουν, επειδή προσπαθείς να τις διαβάσεις ως ενιαίο σώμα. Είναι όμως απλώς αθροίσματα σιωπής, φόβου, μερικές φορές και τύχης.
Συνήθως τις εξετάζουμε σαν να είναι κάτι συμπαγές. Δεν είναι όμως έτσι. Πρέπει να τις αποδεχόμαστε σαν καθρέφτες της ανθρώπινης σύγχυσης. Πιστεύω ότι δεν δημιουργούνται για να μας καθοδηγούν, αλλά για να μας θυμίζουν την εσωτερική μας πολυφωνία…
Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να τις απορρίψω εντελώς.
Γιατί μέσα σε κάθε μια τους, όσο θολή κι αν είναι, υπάρχει το ενδεχόμενο να βρίσκεται κάποια αυθεντική φωνή. Μια ψυχή που ψήφισε επειδή πληγώθηκε, όχι από υπολογισμό…
Με ρώτησες αν μπορεί να υπάρξει πολιτική συνείδηση χωρίς στρατόπεδο. Θα έλεγα ναι. Αλλά θα είναι μοναχική. Θα είναι σπαρακτική. Και ίσως γι’ αυτό, τόσο απαραίτητη. Γιατί η πιο γενναία θέση είναι εκείνη που δεν φωνάζει “είμαι εδώ”, αλλά που αντέχει την ύπαρξή της, ακόμα κι όταν δεν ανήκει πουθενά.
Τελικά, αγαπημένε μου Εγώ, οι πλειοψηφίες είναι ίσως αναγκαίες για να κατασκευάζεται η συλλογικότητα…
Η ελπίδα όμως θα μένει στους ανθρώπους που δεν σταματούν να αμφιβάλλουν. Που προτιμούν την δυσκολία του να σκέφτονται από την ασφάλεια του να ευθυγραμμίζονται. Που ανήκουν μόνο όσο χρειάζεται.
Και που φεύγουν, μόλις το “ανήκειν” αρχίσει να θυμίζει υποταγή.
Γι’ αυτό υπάρχω κι εγώ, ο Άλλος σου Εαυτός. Όχι για να σου λέω ποιος είσαι, αλλά για να σου θυμίζω τι μπορείς να γίνεις, κάθε φορά που αμφιβάλλεις.
Να μου έχεις εμπιστοσύνη, ο Άλλος.
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος