“Εγώ και ο Άλλος”
Μια συνομιλία ανάμεσα στον “Εγώ” και τον “Άλλον”. Για όσους έχουν νιώσει αόρατοι. Ή πιο ζωντανοί μέσα στην σιωπή…
“πιο καλή η μοναξιά”
Επιστολή του “Εγώ”:
Αγαπημένε μου Άλλε,
Δεν ξέρω αν είσαι εσύ ή μια φωνή που έπλασα για να μη σωπαίνω.
Σου γράφω σήμερα για την μοναξιά. Όχι εκείνη την ρομαντική, την βραδινή, με μουσική υπόκρουση και λίγο κρασί.
Αλλά την άλλη. Την πυκνή. Την αθέατη. Αυτή που κολλάει στα τοιχώματα της ψυχής και δεν λέει να ξεκολλήσει.
Άλλοτε είναι βάρος στο στήθος. Άλλοτε λεπτή, σαν άπιαστη σκόνη που απλώνεται παντού.
Κι όμως, πιο πολύ σκέφτομαι εκείνους που την βιώνουν μόνιμα. Τους βλέπω κάθε μέρα, τους παρακολουθώ κι εγώ. Είναι πολλοί. Είναι αρκετοί.
Ξέρεις πώς είναι να ζεις ανάμεσα σε ανθρώπους και να είσαι αόρατος;
Να μιλάς και να μη σου αποκρίνεται κανείς; Να αγγίζεις και να μη νιώθεις την επιστροφή;
Έχω βρεθεί μέσα σε σιωπή, που δεν οφειλόταν στην έλλειψη ήχου. Μια σιωπή βαριά σαν βράχος, που σε κάνει να αμφιβάλλεις για την ίδια σου την ύπαρξη.
Ίσως εσύ να το γνωρίζεις. Εγώ την φοβάμαι.
Προσπάθησα να αλλάξω πρόσωπα. Έγινα ευγενικός, χαμηλόφωνος, χιουμορίστας. Άλλοτε απόμακρος, άλλοτε υπερβολικά διαθέσιμος.
Καμιά αντίδραση από πουθενά.
Οι άνθρωποι έμεναν όσο τους έδινα αυτό που ήθελαν. Μόλις ήμουν απλώς… ο εαυτός μου, έφευγαν. Κουράστηκα να διαλέγω ρόλους, για να χωρέσω στα σχήματα των άλλων.
Πώς γίνεται να ζήσει κανείς χωρίς αντανάκλαση; Όχι απλώς για να αντέχει, αλλά για να πάψει να παλεύει!
Γράψε μου. Όχι για να με παρηγορήσεις, αλλά για να μου θυμίσεις πως υπάρχω. Πως δεν γεννήθηκα μόνο για να προσπαθώ…
Ο Εγώ, περιμένοντας σιωπηλός, μα ακόμα ζωντανός.
Επιστολή του “Άλλου”:
Αγαπημένε μου Εγώ,
Ποτέ δεν σου είπα πόσο πολύ σε κατάλαβα τις στιγμές που ένιωσες μόνος.
Πίστεψες πως η μοναξιά είναι αδυναμία. Κάτι που πρέπει να κρύβεις, και να ξεπερνάς.
Μα εδώ, στο δικό μου σύμπαν, έμαθα να την κοιτάζω αλλιώς.
Και εδώ, η μοναξιά δεν είναι η έλλειψη ανθρώπων. Και εδώ είναι να μιλάς και να μη βρίσκεις βλέμμα να σε κοιτάξει. Να αγαπάς, και να νιώθεις πως αγαπάς μόνος. Να γελάς, κι ο ήχος να χάνεται πριν καν γυρίσει πίσω.
Αυτό δεν είναι απλώς μια απομόνωση. Είναι όπως, όταν είσαι ανάμεσα στους άλλους, αλλά δεν είσαι με κανέναν.
Κι όμως…, να σου πω κάτι;!
Η μοναξιά έχει και ομορφιά.
Είναι η στιγμή που ακούς τον εαυτό σου χωρίς παρεμβολές.
Οι πιο σημαντικές συζητήσεις μου έγιναν, όταν δεν υπήρχε κανείς να απαντήσει.
Και κάποιες από τις πιο καθαρές συνειδητοποιήσεις ήρθαν μέσα σε νύχτες, που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν.
Ξέρω…, υπάρχει ένα είδος μοναξιάς που πονά βαθιά. Αυτή που σε κάνει να αμφιβάλλεις, αν έχει νόημα να συνεχίσεις να ανοίγεσαι, να προσπαθείς, να ελπίζεις, να αγαπάς…
Μα μην ξεχάσεις ποτέ: Η μοναξιά δεν λέει τίποτα για την αξία σου! Δηλώνει απλώς, ότι είσαι ακόμα εσύ, χωρίς να έχεις χαθεί μέσα σε κανέναν σχηματισμό.
Και να ξέρεις, ένα βράδυ γεμάτο σιωπή και απουσία, θα εμφανιστεί κάτι απροσδόκητα αληθινό.
Δεν στο υπόσχομαι. Αλλά σου λέω, αξίζει να περιμένεις.
Ο Άλλος σου Εαυτός, που έμαθε να ζει μόνος, και να μη φοβάται.
Νίκος Καρβουνάς
Πνευμονολόγος