Η Ψυχανάλυση είναι αγκαλιά, όχι διάγνωση

Μια συνομιλία με την Ανθή Σουβατζόγλου

ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια

Η Ψυχανάλυση είναι αναγκαία στη σύγχρονη πολύπλοκη και περίπλοκη εποχή που ζούμε. Δεν Απευθύνεται σε αρρώστους, αλλά σε όσους είναι άνθρωποι, σ’ αυτούς που θέλουν μια ανθρώπινη συνάντηση που θα τους βοηθήσει να καταλάβουν τον εαυτό τους και τους άλλους.

Συνέντευξη της Ανθούσας Σουβατζόγλου στον Γιάννη Κανατσέλη.

Γιάννης Κανατσέλης: Τι είναι αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε με την ψυχανάλυση;

Ανθούσα Σουβατζόγλου: Ήταν ένας συνδυασμός προσωπικής αναζήτησης και βαθιάς ανάγκης να καταλάβω τους άλλους. Πάντα με συγκινούσε ο εσωτερικός κόσμος των ανθρώπων. Όταν πρωτοήρθα σε επαφή με την ψυχαναλυτική σκέψη, ένιωσα πως βρήκα μια γλώσσα που μπορεί να μιλήσει ακόμα και για όσα δεν λέγονται.

Γ.Κ.: Τι διαφορά έχει η ψυχανάλυση από άλλες μορφές ψυχοθεραπείας;

Α.Σ.: Η ψυχανάλυση δεν στοχεύει μόνο στην επίλυση ενός «συμπτώματος». Εστιάζει στο γιατί επανεμφανίζεται κάτι. Δουλεύει με το ασυνείδητο, με τον λόγο του αναλυόμενου, με όσα δεν γνωρίζει για τον εαυτό του. Δεν δίνει συμβουλές – βοηθά τον άνθρωπο να βρει τη δική του αλήθεια.

Γ.Κ.: Ποια προβλήματα συναντάτε συχνότερα σήμερα στο γραφείο σας;

Α.Σ.: Άγχος, κρίσεις πανικού, δυσκολίες στις σχέσεις, έλλειψη νοήματος. Βλέπω συχνά ανθρώπους που έχουν εξωτερικά μια «τέλεια» ζωή, αλλά νιώθουν κενό μέσα τους. Επίσης, πολλοί γονείς ζητούν βοήθεια για το πώς να συνδεθούν ουσιαστικά με τα παιδιά τους, χωρίς να αναπαράγουν τα δικά τους τραύματα.

Γ.Κ.: Τα παιδιά χρειάζονται ψυχανάλυση;

Α.Σ.: Όχι όπως οι ενήλικες, αλλά ναι, τα παιδιά έχουν ψυχή. Συχνά εκφράζουν με το σώμα ή με τη συμπεριφορά τους όσα δεν μπορούν να πουν. Η παιδική ψυχανάλυση βοηθά στην κατανόηση αυτών των «μηνυμάτων». Φυσικά, πολύ συχνά δουλεύουμε και με τους γονείς, γιατί εκεί βρίσκεται το πλαίσιο.

Γ.Κ.: Πώς μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι έχει ανάγκη ψυχανάλυσης;

Α.Σ.: Όταν νιώθει ότι κάτι επαναλαμβάνεται χωρίς λόγο. Όταν κουβαλά έναν πόνο που δεν μπορεί να εξηγήσει. Όταν νιώθει πως δεν είναι «ο εαυτός του». Η ανάγκη δεν έρχεται πάντα με θόρυβο. Μπορεί να είναι μια μικρή φωνή που ψιθυρίζει: «Κάτι δεν πάει καλά…»

Γ.Κ.: Υπάρχει κάποιος μύθος γύρω από την ψυχανάλυση που θέλετε να διαλύσετε;

Α.Σ.: Πολλοί! Ότι είναι μόνο για «τρελούς». Ότι κρατάει για πάντα. Ότι ο αναλυτής «αναλύει» τον άλλον σαν να είναι μηχανή. Η ψυχανάλυση είναι μια σχέση, μια ανθρώπινη συνάντηση. Και δεν χρειάζεται να είσαι σε κρίση για να ξεκινήσεις — χρειάζεται να θέλεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου.

Γ.Κ.: Πώς επηρεάζει η ψυχανάλυση τη ζωή του ανθρώπου εκτός του αναλυτικού χώρου;

Α.Σ.: Όταν αρχίσεις να ακούς τον εαυτό σου, όλα αλλάζουν. Σχέσεις, επιλογές, ακόμα και το πώς διαχειρίζεσαι τον πόνο. Ο ψυχαναλυόμενος γίνεται πιο ελεύθερος – όχι επειδή του λύθηκε το «πρόβλημα», αλλά επειδή το κατανοεί. Μαθαίνει να ζει πιο συνειδητά.

Γ.Κ.: Υπάρχει «τέλος» στην ψυχανάλυση;

Α.Σ.: Υπάρχει ένα σημείο που ο αναλυόμενος νιώθει ότι μπορεί να συνεχίσει μόνος. Δεν είναι «ολοκλήρωση» με την έννοια της τελειότητας – είναι αυτονομία. Και αυτό είναι πάντα αποτέλεσμα μιας βαθιάς, μακρόχρονης δουλειάς.

Γ.Κ: Ευχαριστούμε πολύ κυρία Σουβατζόγλου για τις τόσο αναλυτικές πληροφορίες που μας δώσατε για την Ψυχανάλυση.

Α.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω για ένα τόσο σοβαρό θέμα.