ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ..Εκδήλωση για τη Μάχη της Κρήτης στην Πινακοθήκη Πειραιά την Πέμπτη 22 Μαΐου…
Η Φωνή των Πειραιωτών, δεν έχει πολιτικό χρώμα και τούτο έχει συντελέσει σε ευρύτατη αποδοχή, από το κοινό της.
Είμαστε μια ομάδα φίλων, που πιστεύει στον άνθρωπο, την ελευθερία και την αληθινή δημοκρατία.
Την εκδήλωση τιμής για την Μάχη της Κρήτης, είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου, εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια, αλλά λόγοι προσωπικοί και οικογενειακοί, δεν μου επέτρεπαν την πραγμάτωση της. Αφενός οι αφηγήσεις, ενός βετεράνου του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, που άκουγα στο σπίτι, αφετέρου η προσωπική μου ενασχόληση με ανθρωπιστικού χαρακτήρα λειτούργημα, δημιουργούσαν μέσα μου ένα σωρό απορίες, για ένα θέμα πανανθρώπινο και τρομερό, τον πόλεμο, όπως περιγράφει ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς στο αριστούργημα του, Η Φλογέρα του Βασιλιά….
«Δέντρα, ἀντιρρίματα πατῶ καὶ ζερριζώνω καὶ ὅλα, μὲ τὴ φωτιὰ ξεπαστρευτὴς καὶ χτίστης μὲ τὸ αἷμα καὶ γυμνά στρώνω καὶ κρουστὰ τἀλώνια στρογγυλεύω, γιομίζοντάς τα μὲ καρποὺς του θέρου καὶ τοῦ τρύγου… Μὰ ἐγὼ εἶμ’ ὁ Πόλεμος, μὰ ἐγὼ εἶμ’ ὁ Πόλεμος….».
Σε νηπιακή ηλικία, είχα κόψει ένα απόκομμα από μια εφημερίδα, που είχα βρει στο σπίτι, με δύο νεκρούς «φαντάρους», μάλλον Αμερικανούς, δεν μπορώ να θυμηθώ, διότι δεν γνώριζα ανάγνωση, προκειμένου να διακρίνω, αλλά από τα κράνη τους, όπως τα θυμάμαι κάνω αυτό το συσχετισμό. Ο πατέρας μου το βρήκε μέσα στα παιχνίδια μου, του έκανε εντύπωση και ρωτούσε επίμονα γιατί το είχα κρατήσει. Δεν του απαντούσα, επίτηδες, αλλά ήξερα πολύ καλά το λόγο. Ήθελα να του πω, πως φοβόμουν να μην τον χάσω, ήθελα να γνωρίζω τι χρώμα έχει ο θάνατος στον πόλεμο, χροιά, που στα αλήθεια, καθόλου δεν έχει. Τι φυλή, τι εθνικότητα, τι χαρακτήρα, τι ανελέητα καθολική όψη….
Είναι απίστευτο πόσα αντιλαμβάνονται τα μικρά και για τούτο, συναισθάνομαι τη θέση των παιδιών κάθε χώρας που ευρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Αλλά δεν απαντούσα και τον κοίταζα σαν αν μην καταλάβαινα, ότι στον πόλεμο, ο άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει ένα αιμοβόρο κτήνος, που επιστρέφει στην πρωτόγονη κατάσταση του, να αυτό- εξολοθρεύεται.
Θυμάμαι τις αφηγήσεις του για τη Μάχη της Κρήτης, όταν παιδί ακόμα, 18-19 ετών, Εύελπις πρωτοετής, συμμετείχε στην υπεράσπιση του νησιού…
-«Πατέρα είσαι ήρωας;» τον ρωτούσα και με την ανθρωπιά, που τον διέκρινε πάντοτε κατά γενική ομολογία, απαντούσε σεμνά…
-«Ήρωες παιδί μου, είναι αυτοί, που άφησαν τα κόκαλά τους στα βουνά….»….
Μιλούσε για την αιχμαλωσία του στα Σφακιά, τις ωμές πατάτες, που έφαγαν στα βουνά για να επιβιώσουν όταν δραπέτευσαν από τους Γερμανούς, το μαντήλι, που χρησιμοποιούσαν ως φίλτρο για να πίνουν νερό από λακκούβες…
Τους συμμαθητές, που έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, που έπεφταν σα σμήνη και είχε μαυρίσει ο ουρανός. Τα όπλα από το Μουσείο της Σχολής, που είχαν πάρει μαζί τους και τα φορτηγά του Ερυθρού Σταυρού, που είχαν επιτάξει για τη μεταφορά τους στο Γύθειο, από όπου έπλευσαν για την ηρωική μεγαλόνησο… Το δίκαιο του πολέμου το οποίο σεβόταν απόλυτα. Τους Κρητικούς και την αδάμαστη ψυχή τους, στη μάχη….
Μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο βέβαια, να πιστέψω ότι ο πατέρας μου, είχε λάβει μέρος σε οποιαδήποτε μάχη και ενδεχομένως είχε αφαιρέσει ζωές και το χειρότερο από όλα… το δήλωνα επιθετικά! Αν έχεις σκοτώσει άνθρωπο, έλεγα, αποκλείεται να είσαι πατέρας μου… Πόσο σκληρά, είναι τα παιδιά αλλά και πόσο δίκαια. Έτσι είχα πλάσει μέσα μου, μια ιστορία, ότι δήθεν πυροβολούσε με άσφαιρα και χτυπούσε στον αέρα, του την έλεγα, προκειμένου να λυτρωθεί η παιδική μου ψυχή, από αυτόν τον άθλιο, μαύρο, πόλεμο, που βασανίζει τα παιδιά κι εκείνος συμφωνούσε για να μην πληγώνομαι….
Έτσι τα επόμενα χρόνια, ο πόλεμος στο σπίτι, ήταν ταμπού κι ελάχιστα μιλούσε για τις εμπειρίες του μέχρι τον πρόωρο θάνατο του, ενώ εγώ ενηλικιώθηκα και συνέχισα να ερευνώ την ιστορία αυτή τη φορά, από διαφορετική σκοπιά και χωρίς φόβο.
Η εκδήλωση, που διοργανώνεται με τα φτερά της ΦΩΝΗΣ, την Πέμπτη, 22 Μαΐου, έχει πανανθρώπινο χαρακτήρα και ανήκει σε όλον τον ελεύθερο κόσμο, που πολέμησε εναντίον της βαρβαρότητας της οργανωμένης και άρτια εξοπλισμένης επεκτατικής Γερμανικής πολεμικής μηχανής. Πρωταγωνιστής η αδάμαστη Κρητική λεβεντιά, που ο Χίτλερ δεν είχε υπολογίσει και για τούτο, υπήρξαν τρομερά αντίποινα προς τον άμαχο πληθυσμό.
«Το θάρρος του Κρητικού που αντιμετωπίζει το εκτελεστικό απόσπασμα είναι θρυλικό… Όταν επρόκειτο να γίνουν εκτελέσεις, άφηνα το γραφείο μου και βγαίναμε στο μπαλκόνι για να παρακολουθήσουμε τη στιγμή του θανάτου τους. Πουθενά αλλού δεν έχω γίνει μάρτυρας μιας τέτοιας αγάπης για την ελευθερία και πρόκλησης για το θάνατο όπως έκανα στην Κρήτη.» Έτσι είπε ο στρατηγός Αλεξάντερ Αντρέ, ο Γερμανός διοικητής των δυνάμεων κατοχής στην Κρήτη.
Αυτό, είναι επιθυμία μας να αναδείξουμε στην σημερινή εκδήλωση τιμής, προς τους ήρωες της Μάχης της Κρήτης, που πολέμησαν για την ελευθερία, τη δημοκρατία, ενάντια στη βαρβαρότητα, τον ολοκληρωτισμό, το φασισμό, την παγκόσμια δικτατορία, με όποιο χρώμα κι αν αυτή εμφανίζεται…
Μαρία Μπουκουβάλα
Ιατρός