Σαπφώ η μεγάλη ποιήτρια
Ἡ ΣΑΠΦΩ 6ος αἰῶνας π.Χ., θεωρεῖται μὲ τὴν ποίησή της, ποὺ ἦταν γραμμένη στὴν αἰολικὴ διάλεκτο, ὡς ἡ σημαντικότερη λυρικὴ ποιήτρια τῆς ἀρχαιότητας. Ὁ Πλάτων τὴν ὀνομάζει «σοφὴ» καὶ «δέκατη Μοῦσα», ὁ Ἀνακρέων «ἠδυμελῆ», ὁ Λουκιανὸς «μελιxρὸν καύχημα Λεσβίων» οἱ Ἰουλιανὸς καὶ Ἀντίπατρος «θηλυκὸ Ὅμηρο» καὶ «τιμὴ Λεσβίων γυναικῶν», ἐνῷ ὁ Στράβων «θαυμαστὸν τέρας». Ὁ Ὁράτιος στὴ 2η ὠδή του μᾶς λέει ὅτι ἀκόμα καὶ οἱ νεκροὶ στὸν κάτω κόσμο ἀκοῦν τὰ τραγούδια της μὲ θαυμασμὸ σὲ ἱερὴ σιγή.
Οἱ δύο κορυφαῖοι λέσβιοι λυρικοὶ ποιητές, ὁ Ἀλκαῖος κι ἡ Σαπφώ. Οἱ δύο λυρικοὶ ἔτρεφαν τεράστιο σεβασμὸ ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο. Μετὰ τὸν θάνατό της στὴν πατρίδα της Λέσβο ἔκοψαν νόμισμα μὲ τὴ μορφή της. Στὶς Συρακοῦσες καὶ στὴν Πέργαμο στήθηκαν ἀγάλματά της, ἐνῷ στὶς Συρακοῦσες κατασκευάστηκε καὶ ἕνα κενοτάφιο σὲ ἀνάμνησή της.