Τσιμπιρλή Βίκυ
Το μονοπάτι
Πάντα επέστρεφε στο μονοπάτι του,
σαν το δαρμένο και λερωμένο σκυλί,
που ξανοίχτηκε
στους βρώμικους δρόμους της πόλης…
Το μονοπάτι ,
δεν τονε πρόδωσε ποτέ,
μήτε με ξεροκόμματα,
μήτε και με κλωτσιές…
Μήτε κι υποτιμώντας
την σκυλίσια του νοημοσύνη
και τις ικανότητες
της υγρής μύτης του…
Οι δε εποχές,
ανέβαιναν απ ευθείας,
απ΄ τα πνευμόνια της γης,
οικείες κι αξιόπιστες,
χωρίς να περιμένουν
να σβήσει το κόκκινο χρώμα των φαναριών…
Αυθεντικά και γνήσια όλα,
μέχρι και την έσχατη πευκοβελόνα…
μέχρι και τα παραμύθια,
που ροβολούνε τα βράδια απ’ το βουνό
και μυρίζουν μοσχολέμονο
και θυμάρι…
Βίκυ Τσιμπιρλή