Τσιμπιρλή Βίκυ

Η πέτρα

Κάθε άνοιγμα, παγίδα,

δόκανο στην κάθ’ ελπίδα,

είν΄ ο κόσμος παραζάλη,

κι η μιζέρια ως το κεφάλι…

Σε ζυγίζουν με δυο ζύγια,

άλλο αμνοί κι άλλο τα γίδια,

κι εσύ γίνεσαι πιο πέτρα,

από τα δικά τους μέτρα…

Πέτρα ήσυχη και μόνη,

που παλεύει στο τιμόνι,

να κρατήσει την ζωή της,

σε μια πήχη από τη γη της…

Άνθρωπος να μην περνάει,

μήτε και να την κλωτσάει,

νά ΄χει φίλους τα αστέρια,

κι όλα τ΄ ουρανού τ΄ ασκέρια…

Γρύλοι να της τραγουδάνε,

τίποτα να μη ζητάνε,

απ΄ τα “κόσμια” και τ΄ άλλα,

τα σαθρά τους τα ρεγάλα…

Πίσω απ΄ το σκληρό “πετσί” της,

ούτε ένας την ψυχή της,

δεν θα μάθει, (κι ούτε θέλει),

με τί φτιάχτηκε εν τέλει…

Βίκυ Τσιμπιρλή