“Χθες βράδυ ήρθε και μου μίλησε”

Κάθε νύχτα ξυπνούν οι “εαυτοί”, που δεν χωρούν στην ημέρα. Απλώς περιμένουν να αποκοιμηθούμε για να μιλήσουν. Και ψιθυρίζουν όσα δεν τολμήσαμε ξύπνιοι.

Δεν θυμάμαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που τον “άκουσα”. Νόμιζα πως είχαμε συμφωνήσει να τα λέμε δι’ αλληλογραφίας. Κι όμως, ήρθε. Πλησίασε σιωπηλά στο μαξιλάρι μου. Δεν χαμογέλασε, δεν έφερε μαζί του παρηγοριά. Κάθισε δίπλα και άρχισε να μιλά ήσυχα, ξεκάθαρα, σαν να περίμενε χρόνια να το κάνει:

“Μου είπες κάποτε πως κουράστηκες. Πως δεν έχεις άλλο χώρο μέσα σου για άλλες ελπίδες. Πως κάθε φορά που πίστεψες σε άνθρωπο, σε ιδέα, σε κοινό σκοπό, κάτι έσπασε, ή έφυγε, ή σε άφησε μόνο να μαζεύεις τα κομμάτια σου.

Το θυμάμαι. Γιατί κι εγώ το έζησα. Στο παράλληλο σύμπαν μου, κάθε μαγεία πικραίνει. Δεν υπάρχει πίστη που δεν δοκιμάζεται. Ό,τι λάμπει, ξεθωριάζει σύντομα”.

Κοίταζε σαν να κουβαλούσε τις ίδιες απογοητεύσεις, μα σε άλλο χρόνο. Όχι με θυμό, αλλά με κατανόηση. Και συνέχισε:

“Δεν θα σου πω, μην απογοητεύεσαι. Θα ήταν ύβρις. Η απογοήτευση είναι ο τρόπος του κόσμου να σε ξεγυμνώνει από τις ψευδαισθήσεις. Είναι η στιγμή που πέφτει το παραβάν και βλέπεις καθαρά. Πονάει, αλλά καθαρίζει το τοπίο. Μη το βλέπεις σαν τιμωρία. Είναι μετάβαση”.

Έμεινε σιωπηλός για λίγο. Κι ύστερα, με φωνή πιο γλυκιά απ’ ό,τι θυμόμουν, συμπλήρωσε:

“Κάθε φορά που απογοητεύεσαι, κάτι παλιό πεθαίνει μέσα σου. Και, ναι, το πενθείς. Γιατί ήσουν δεμένος μαζί του. Αλλά όταν καταλαγιάσει η σκόνη, κάτι άλλο κινείται, μια μικρή αλλαγή στον τρόπο που βλέπεις, μια νέα αντοχή, μια πιο ήσυχη σοφία.

Ξέρω πως απογοητεύτηκες από τους πολλούς. Από εκείνους που έταζαν και πρόσφεραν μόνο αριθμούς. Ξέρω πως πίστεψες και είδες τις ελπίδες σου να εκποιούνται σε δελτία ειδήσεων και σε κούφιες ανακοινώσεις. Αλλά ξέρεις κάτι; Ακόμα κι αυτό έχει αξία.

Γιατί μόνο αυτός που πίστεψε, μπορεί στ’ αλήθεια να απογοητευτεί. Και μόνο εκείνος που απογοητεύτηκε, μπορεί να μάθει να ελπίζει χωρίς αυταπάτες”.

Δεν μου ζήτησε να πιστέψω ξανά. Δεν μου χάιδεψε το κεφάλι. Μόνο μου είπε αυτό το τελευταίο:

“Μείνε ανοιχτός. Μην κλείσεις την πόρτα. Συνέχισε να παρατηρείς. Άφηνε λίγο χώρο εκεί, στο βάθος του μυαλού για το ενδεχόμενο του καλού. Όχι του τέλειου, απλώς του τίμιου.

Κι όταν σε πιάσει πάλι εκείνο το βάρος, μην αναρωτηθείς αν έφταιξες. Δεν έφταιξες. Είναι που ένιωσες βαθιά”.

Και πριν χαθεί μέσα στο σκοτάδι, μου άφησε μια συμβουλή, να την έχω για πυξίδα:

“Αν σε απογοήτευσαν, δεν απέτυχες. Απλώς έμαθες κάτι ακριβό”.

Νίκος Καρβουνάς

Πνευμονολόγος